เสิ่นหนานจือนั่งอยู่ในศาลาเล็ก ๆ
มองพนักงานเสิร์ฟคนอื่น ๆ ทยอยนำชาผลไม้มาวางบนโต๊ะไม่ขาดสาย
เธอหยิบมาแก้วหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ยกขึ้นจิบ อืม...อร่อยใช้ได้เลย
ไม่แปลกที่ร้านนี้จะคึกคักขนาดนี้
เธอให้เสี่ยวหลิงสุ่มเลือกมาแก้วหนึ่ง เสี่ยวหลิงดื่มอย่างมีความสุขอยู่ในมิติระบบ
ไม่นึกเลยว่าชาผลไม้ในโลกมนุษย์จะอร่อยขนาดนี้?
อีก 98 แก้วที่เหลือ เธอตั้งใจแจกให้คนที่เดินผ่านไปมา ส่วนแก้วหนึ่งเก็บไว้ให้คนที่เหนื่อยที่สุด
ไม่นึกเลยว่าซางอวี๋จะไม่เจ็บข้อมือจนได้บัตรทดลองเป็นปลอกเอ็นอักเสบ?
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนที่เธอยังมีชีวิตและเขย่าชานมอยู่ในร้านเครื่องดื่ม ใช้เวลาไม่นานก็ได้บัตรทดลองเป็นปลอกเอ็นอักเสบมาแล้ว
มันเจ็บจริง ๆ ไม่เคยเจ็บขนาดนี้มาก่อนเลย
รู้สึกไม่ค่อยยุติธรรม ทั้งที่แขนขาก็ผอมบางขนาดนั้น
ทำไมถึงไม่เป็นปลอกเอ็นอักเสบบ้างนะ?
เธอไม่ยอม!
ซางอวี๋ปลดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้ามา
สีหน้าของเธอดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
เสิ่นหนานจือเสียบหลอดแล้วยื่นให้ «ให้รางวัลเธอ»
«ขอบคุณ...นายหญิง»
สองคำสุดท้ายเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่เสิ่นหนานจือกลับได้ยินชัดแจ๋ว
ใบหน้าของเสิ่นหนานจือแดงก่ำขึ้นมาทันที
เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าซางอวี๋จะกล้าขนาดนี้
นี่มันถนนการค้าผู้คนพลุกพล่านนะ
ยังกล้าพูดแบบนี้อีกเหรอ?
ไม่กลัวคนอื่นได้ยินหรือไง?
หมาราคาถูกจริง ๆ
ซางอวี๋เห็นเสิ่นหนานจือเขินขึ้นมาเหมือนกัน ใบหน้าแดงราวกับแอปเปิลสุก