ทั้งสองเดินตามหลังกู้เหยียนไปยังห้องทำงานทางฝั่งตะวันออกของอาคาร
ห้องทำงานของอาจารย์ในโรงเรียนเอกชนล้วนเป็นห้องส่วนตัว
นิ้วเรียวยาวจัดเสื้อผ้าที่ยับเล็กน้อยของตัวเองให้เข้าที่
“พูดมาสิ เมื่อกี้พูดอะไรถึงฉันในห้องเรียน?”
“หา? ไม่มีอะไรนี่”
ฉืออินยืนกรานปฏิเสธหัวชนฝา ยังไงเธอก็ขายเสิ่นหนานจือไม่ได้
เพราะเสิ่นหนานจือเป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่ซี้ของเธอ
เธอจะพูดออกไปง่าย ๆ ได้ยังไงกัน?
ถ้าเกิดวันหน้าเสิ่นหนานจือแต่งเข้าไปแล้วถูกกู้เหยียนรังแกขึ้นมาจะทำยังไง?
เธอไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด
ไม่มีวันยอมเด็ดขาด
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอรับผิดไว้คนเดียวน่าจะดีกว่า
“ไม่มีอะไร?”
กู้เหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
เสียงเคาะโต๊ะราวกับกระทบลงบนหัวใจ ฉืออินเงยหน้าขึ้น
ถึงอีกฝ่ายจะเป็นพี่สาวของกู้ยวนแล้วจะยังไง?
เธอก็แค่พูดไม่กี่คำในห้องเรียนเท่านั้นเอง
ต้องทำขนาดนี้เลยหรือไง? ถึงกับเรียกเธอมาที่ห้องทำงานด้วย?
ช่างทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ!
“หนานจือ ที่นี่ไม่มีธุระของเธอแล้ว ออกไปก่อนเถอะ”
ฉืออินหันไปมองเสิ่นหนานจือทันที
แววตาเต็มไปด้วยการขอความช่วยเหลือ
เสิ่นหนานจือช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่รู้ว่ากู้เหยียนเป็นคนแบบไหน แล้วในนิยายเล่มนี้เหมือนจะไม่ได้เขียนถึงฉากเปิดตัวของกู้เหยียนด้วยไม่ใช่หรือ? เอาเถอะ เธอจำไม่ได้ อย่าถามเธอเลย เธอก็แค่เถ้าถ่านกองหนึ่ง