ฉืออินชะงักงัน ราวกับไม่เคยนึกเลยว่าจะมีเส้นทางนี้อยู่ด้วย
เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองคงไม่อาจรักใครได้อีก หรือไม่ก็ให้ครอบครัวหาผู้ชายที่มีทัศนคติใกล้เคียงกันมาแต่งงานด้วย จากนั้นค่อยทำความรู้จัก รักกัน แต่งงาน และมีลูก แต่ก็รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพียงแต่ไม่รู้ว่าตรงไหนกันแน่
แค่รู้สึกว่าจู่ ๆ ในใจก็ว่างเปล่า
ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ไม่มีอะไรอยู่เลย
เหมือนจู่ ๆ ก็ไม่มีคนที่ชอบแล้ว
เธอชอบผู้หญิงได้ด้วยเหรอ?
เธอยกมือขึ้นเกาหัวโดยไม่รู้ตัว คันหัวชะมัด เหมือนสมองกำลังจะงอกออกมาแล้ว
“เธอหมายถึงกู้เหยียนเหรอ?”
เสิ่นหนานจือพยักหน้า
ความชอบและความเอ็นดูที่อีกฝ่ายมีให้ฉืออินเพียงคนเดียว แม้แต่ผู้หญิงที่ทึ่มทื่อเรื่องความรักอย่างเธอยังสัมผัสได้ชัดเจน ไม่นึกเลยว่าคนที่เป็นตัวเอกกลับทำหน้าเอ๋อเสียอย่างนั้น จนเสิ่นหนานจือเองก็เริ่มทำตัวไม่ถูก หรือว่าเธอจะจับคู่ผิดคน? ไม่น่าจะใช่มั้ง?
เอาเป็นว่า จากประสบการณ์จับคู่จิ้นมาหลายปีของเธอ
สองคนนั้นน่าจะรู้จักกัน แถมศาสตราจารย์กู้เหยียนยังดีกับฉืออินอยู่ฝ่ายเดียวด้วย
สิ่งที่ทำก็มีตั้งแต่
ซื้อชานมให้ฉืออิน เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัด
ซื้อชานมให้ทั้งชั้นเรียน แต่แก้วของฉืออินนั้นสั่งตามความชอบของอีกฝ่าย
แถมแทบทุกวันยังอาศัยข้ออ้างเรื่องติวหนังสือมาแนบชิดกับฉืออิน แม้แต่ตอนกินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย เธอก็พยายามไปนั่งโต๊ะเดียวกับฉืออิน ดวงตายิ้มจนเป็นเสี้ยวจันทร์ ดูท่าจะเรียกว่าเอ็นดูจนหน้าบานกระมัง?