บทที่ 43: ทำไมนางเอกถึงเป็นแบบนี้?
แน่นอนว่าเมื่อมีเครื่องมือฝึกมือมาส่งให้ถึงที่ฟรี ๆ เสิ่นหนานจือจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ในฐานะสาวน้อยที่ต่อยอยู่ในวงการมวยใต้ดิน เธอไม่ได้เข้าไปในวงการมาหลายวันแล้ว
พูดไปแล้ว กำปั้นของเธอก็คันไม้คันมืออยู่ไม่น้อย
“แน่นอน ฉันมีตั๋วหนังอยู่สองใบ ถ้าเธออยากไปดูกับฉันก็ลองคิดดูได้ อีกอย่าง ถึงตอนนี้เราจะเป็นคู่หมั้นกันแล้ว เสิ่นหนานจือ เธอก็อย่ามายุ่งกับฉันให้มากนัก ทุกคนมีอิสระของตัวเอง”
กู้ยวนโยนตั๋วหนังสองใบบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง ราวกับกำลังประทานรางวัลให้
แต่ทันทีที่อีกฝ่ายยกมือขึ้น เสิ่นหนานจือก็ลุกพรวด
เธอบิดแขนอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนแขนซ้ายของกู้ยวนห้อยตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง
ฉืออินเองก็รีบปิดประตู
ห้องทำงานเก็บเสียงได้ดีทีเดียว เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของกู้ยวนจึงไม่เล็ดลอดออกไปด้านนอกแม้แต่น้อย
ถึงจะได้ยินก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี
ตั้งแต่ลงมือได้โดยไม่ต้องอัดอั้นแบบนี้ ก็รู้สึกสบายสุด ๆ ไปเลย
“ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อทุกคนต่างก็มีอิสระของตัวเอง ฉันก็ไปหาคนข้างนอกได้เหมือนกันใช่ไหม? ต่างคนต่างเล่น แบบนั้นถึงจะยุติธรรมจริง ๆ ไม่ใช่หรือ?”
แม้กู้ยวนจะล้มกองอยู่กับพื้น ร้องโอดครวญไม่หยุด
แต่พอได้ยินอีกฝ่ายประกาศว่าจะออกไปหาความสนุกบ้าง จู่ ๆ ก็หายเจ็บขึ้นมา
ใบหน้าเคร่งขรึม ทั้งยังดูเหลือเชื่ออยู่เล็กน้อย
“อะไรนะ? เธอก็จะออกไปเที่ยวด้วยเหรอ? เสิ่นหนานจือ เธอช่วยละอายแก่ใจบ้างได้ไหม? เธอเป็นผู้หญิงนะ ต่อให้ฉันไปหาคนข้างนอกตั้งมากมาย เธอก็ต้องทำหน้าที่ภรรยา อยู่บ้านรอให้ฉันมาปรนเปรอสิ เธอเป็นผู้หญิง ก็ควรเป็นแบบนี้!”