เสิ่นหนานจือได้ยินเสียงหวานใสของซางอวี๋ ขนก็ลุกชันขึ้นมาทันที
ไม่กล้าลืมตา หวังว่านี่จะเป็นแค่ภาพหลอนของตัวเอง
ต้องรู้ก่อนว่าตอนนี้ซางอวี๋กลายเป็นซางอวี๋หนิวกู่ลู่ไปแล้ว นี่มันอะไรกัน?
อาหารมื้อสุดท้ายหรือไง?
นิ้วมือที่ถือของขวัญสั่นน้อย ๆ
สีหน้ามุ่งมั่นราวกับกำลังไปตาย แต่เธอเป็นคนดีนะ
จะกลายเป็นเครื่องมือสนองตัณหาไปง่าย ๆ ได้ยังไง? ไม่มีทาง! ไม่มีทางเด็ดขาด!
แค่ได้ยินเสียง เสิ่นหนานจือก็ยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรอันตราย
จนกระทั่งเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วเดินเข้าไป พอเห็นอีกฝ่ายเพียงแวบเดียวก็รู้สึกว่าจมูกตัวเองท่าจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนครั้งแรก โดยเฉพาะเมื่อในดวงตาไม่มีอะไรอื่น นอกจากภาพสะท้อนของอีกฝ่ายในชุดบันนี่เกิร์ล
【โฮสต์ ถ้าแน่จริงก็เอากระดาษทิชชูที่อุดจมูกอยู่ออกก่อนแล้วค่อยพูด】
【ฉันไม่แน่】
เสิ่นหนานจือตอบอย่างแข็งขัน ตัวเองไม่แน่จริง ๆ
รสนิยมของเจ้าของร่างเดิมนี่ก็ไม่ไหวเลย
เสื้อผ้าที่ซื้อมาเป็นชุดอะไรกัน นับว่าเป็นเสื้อผ้าได้หรือเปล่า?
ชอบชุดแบบนี้มากเลยหรือไง?
มันสวยตรงไหน?
แอบเหลือบมองอยู่หลายครั้ง ดูเหมือนจะสวยอยู่หน่อย ๆ จริงด้วย
โดยเฉพาะตอนอยู่บนตัวซางอวี๋ แต่พอนึกว่าซางอวี๋ในสภาพนี้อาจถูกกู้ยวนเห็นจนหมดเปลือกตั้งแต่ชาติก่อน ความกำหนัดก็พลันมลายหายไป เธอกลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง แม้แต่เลือดกำเดาที่ไหลออกมาอย่างกะทันหันก็หยุดแล้ว จะตื่นเต้นไปทำไม?