ซางอวี๋แอบเหลือบมองเสิ่นหนานจือที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อยู่หลายครั้ง ผมหยักศกสีเกาลัดของอีกฝ่ายดูสะดุดตา
เสื้อเชิ้ตสีเบจสั่งตัดพิเศษขับเน้นเอวคอดได้อย่างงดงาม ยิ่งทำให้ส่วนโค้งเว้าของรูปร่างที่ดีอยู่แล้วโดดเด่นขึ้น กลิ่นหอมจาง ๆ ของส้มลอยมาแตะจมูก ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งคล้ายยาเสน่ห์จากธรรมชาติ
งดงามเย้ายวนจนยากจะถอนตัว
ราวกับสุราชั้นเลิศที่ถูกเก็บรักษามาเนิ่นนาน ครั้นนำออกมาลิ้มลองเป็นครั้งแรก ก็ยังได้กลิ่นหอมละมุนของสุราและองุ่น ไวน์แดงควรค่อย ๆ ละเลียดดื่มถึงจะถูก
เธอไม่เหมือนใครจริง ๆ เมื่อเทียบกับคนอื่น
เสิ่นหนานจือตรงหน้านี้ไม่เหมือนใครจริง ๆ
【ค่าความรู้สึกดีเพิ่มขึ้น 20 แต้ม ปัจจุบันค่าความรู้สึกดีติดลบ 460 แต้ม】
เสี่ยวหลิงรายงานออกมา รู้สึกเหมือนสมองค้างไปแล้ว
ของขวัญชิ้นนี้ไม่ควรมีความหมายเป็นการดูหมิ่นหรอกหรือ?
ทำไมจู่ ๆ ค่าความรู้สึกดีกลับเพิ่มขึ้นได้ล่ะ?
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด
“ยังมีอะไรอีกหรือ?”
ซางอวี๋คุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่ยอมลุกขึ้นมา
เสิ่นหนานจือสงสัยว่าอีกฝ่ายต้องมีแผนอะไรแน่ ๆ คิดจะทำอะไรกัน?
หรือจะเอาเธอไปผัดเผ็ด?
ผัดธรรมดาไม่ได้หรือไง?
มือกำแก้วแน่น ผิวน้ำสั่นไหวเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่ายังประหม่าอยู่บ้าง แต่เป็นผู้หญิงแท้ ๆ ทั้งคน
จะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน?
ไม่สิ นั่นไม่เรียกว่ายอมแพ้