ฉู่หยวนลุกพรวดขึ้นยืน แล้วชกกำแพงข้างตัวอย่างแรง
ผิวปูนร่อนหลุด ลายเลือดเส้นแล้วเส้นเล่าปรากฏเข้าสู่สายตา
“ครูครับ ลวดลายของอาคมรวมพลังเป็นแบบนี้เหรอครับ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่! นี่มัน...” แววหวาดกลัวปรากฏในดวงตาของหวงปัว เขาตระหนักได้ว่าเกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้ว
“เร็ว! รีบออกไป! อย่าอยู่ในห้องเรียน!”
แต่ตอนนี้ นอกจากเขาที่ยังพอขยับตัวได้บ้างแล้ว นักเรียนคนอื่น ๆ ก็ทนไม่ไหว ต่างนั่งทรุดอยู่บนพื้น
หวงปัวก้าวขา ทว่ากลับพบว่าเท้าของตนเหมือนหยั่งรากลึกลงไปในพื้น
ลายเลือดแน่นขนัดรัดดึงตัวเขาไว้...
ฉู่หยวนชกใส่ลายเลือดเหล่านั้นอีกครั้ง ราวกับกลีบเลือดกระเซ็นแตกกระจายเป็นผุยผง
แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ลายเลือดก็ฟื้นคืนสภาพดังเดิมด้วยพลังงานที่ไม่รู้มาจากไหน
ความแข็งแกร่งของสิ่งนี้ไม่ได้เกินคาดมากนัก แต่ความเร็วในการฟื้นฟูช่างรวดเร็วเหลือเกิน!
ฉู่หยวนไม่คิดจะมัวต่อกรกับมัน เขาวูบไปถึงหน้าประตูห้องเรียน แล้วเตะประตูใหญ่จนแตกกระจาย
จากนั้นก็รวบรวมพลังวิญญาณ ฟันลายเลือดที่รัดเท้าหวงปัวขาดสะบั้น!
“ครูครับ ออกไปก่อน!”
เดิมทีหวงปัวคิดจะบอกให้เขาช่วยนักเรียนก่อน แต่เมื่อเห็นฉู่หยวนพุ่งไปหาหยางอี้โดยไม่รอให้เขาพูดจบ ก็ได้แต่ปิดปากเงียบ
ทันทีที่ก้าวออกจากห้องเรียนและเพิ่งยืนได้มั่นคง เงาร่างหนึ่งก็ถูกโยนเข้ามา
หวงปัวรับไว้ แล้วพบว่าเป็นหยางอี้
ยังไม่ทันได้พูดอะไร เงาร่างอีกคนก็ถูกโยนตามมา
เขาวางหยางอี้ลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปรับคนถัดไป...