“บัดซบ! ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน! ฉันจะถลกหนังพวกมันทั้งเป็นให้ได้!”
เจียงเฟยมองหญิงที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าอาคารเรียนของโรงเรียนมัธยมสอง กำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้น
ภายในโรงเรียนมัธยมสองเงียบงัน พื้นดินขยับกระเพื่อมเล็กน้อย มองผ่านรอยแตกบนพื้นจะเห็นลายเลือดเป็นเส้น ๆ กำลังเลื้อยแผ่ขยายออกไปราวกับงู!
“พี่เฟย อาคมดูดเลือดนี่ไม่มีทางทำลายจริง ๆ เหรอ?” เฉินอวิ๋นถามอย่างไม่ยอมแพ้
เจียงเฟยส่ายหน้า “เว้นแต่จะมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดปราณ...”
“หรือไม่ก็ต้องสังหารคนวางอาคมให้ได้ทันที โดยไม่สนผลที่จะตามมา ตอนดวงตาแกนกลางจุดแรกเริ่มทำงาน!
แต่ตอนนี้พูดไปก็สายเกินไปแล้ว...”
น้ำเสียงของเจียงเฟยขมขื่นเล็กน้อย ดวงตาแกนกลางทั้งหกจุดของอีกฝ่ายเริ่มทำงานเหลื่อมเวลากัน
ถ้าตอนดวงตาแกนกลางของโรงเรียนมัธยมหนึ่งเพิ่งเริ่มทำงาน ฉีต๋าลงมือสังหารคนของอีกฝ่ายโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น... บางทีผู้เสียชีวิตกับบาดเจ็บก็คงมีแค่ไม่กี่พันคน
คงไม่เกิดผลลัพธ์ร้ายแรงอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้...
แต่จะไปโทษฉีต๋าก็ไม่ได้ ใครจะคิดว่าอาคมที่อีกฝ่ายวางไว้ แท้จริงแล้วคืออาคมบูชายัญด้วยเลือดขนาดใหญ่?
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ก่อเรื่องคือศัตรู แทนที่จะโทษไอ้พวกสัตว์เดรัจฉาน กลับมาโทษเพื่อนร่วมทีมว่าใจอ่อน... แบบนั้นไม่เรียกว่าป่วยหรือไง?
ที่ควรโทษยิ่งกว่าคือสำนักงานปราบยุทธ์ต่างหาก!
อีกฝ่ายเคลื่อนไหวอยู่ใต้จมูกพวกเขามาหลายปี ถึงกับมีสายลับไต่เต้าขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูง!
สำนักงานปราบยุทธ์ซึ่งรับผิดชอบงานภายในโดยเฉพาะ กลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลยสักนิด?
นี่เป็นความบกพร่องในหน้าที่ครั้งใหญ่หลวง!
เกรงว่าต่อให้คราวนี้พวกเขารอดชีวิต ก็คงถูกส่งไปแนวหน้าสมรภูมินอกโลกเพื่อเติมแนวรบ สู้จนตัวตาย! ถึงจะชดใช้ความผิดของตัวเองได้...