“ครูครับ คนที่ชื่อเหยียนเซวียนนี่มีที่มาที่ไปยังไงกันแน่ครับ” ฉู่หยวนถาม
ตอนนี้เขาจะกังวลมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ฟ้าถล่มลงมาก็มีคนตัวสูงคอยค้ำไว้... แล้วตอนนี้คนที่ค้ำอยู่ไม่ใช่ฉีต๋าหรือไง
“เหยียนเซวียนน่ะหรือ...” สีหน้าของหวงปัวซับซ้อน มีทั้งความเจ็บปวด ความโกรธ และความเสียดาย
“พวกเธอน่าจะเคยได้ยินเรื่องเขามาบ้าง จริง ๆ แล้วเขาเป็นรุ่นพี่ของพวกเธอนั่นแหละ... เพียงแต่เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนแล้ว”
“สิบปีก่อน? หมายความว่าตอนนี้เหยียนเซวียนเพิ่งจะอายุยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าเองเหรอ
แล้วทำไมดูเหมือนอายุสี่สิบห้าสิบล่ะ?”
“...ตอนนั้นเกิดเรื่องบางอย่าง รากฐานวิถียุทธ์ของเขาถูกทำลาย ร่างกายก็ทรุดโทรม เลยดูแก่กว่าวัย” หวงปัวอธิบาย ก่อนพูดต่อ “ตอนที่ผมเพิ่งมาสอนที่โรงเรียนมัธยมหนึ่ง ก็ได้ยินชื่อเหยียนเซวียนแล้ว
เขาเป็นอัจฉริยะด้านวิถียุทธ์!
ตั้งแต่รับวิชาหลอมพลังหยวนไปฝึก จนเข้าสู่ระดับปราณโลหิต ใช้เวลาแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
ต่อมา ก่อนสอบเอ็นทรานซ์ เขาก็บรรลุถึงขั้นกลางของระดับไม่รั่วไหล! ในการสอบเอ็นทรานซ์ เขาโดดเด่นเป็นอย่างมาก!
คว้าอันดับหนึ่งของนครเฉินหยาง อันดับสามของนครอวี้หนาน แล้วได้รับคัดเลือกเข้าเรียนที่สถาบันบู๊เสินตู หนึ่งในสี่สถาบันบู๊ชั้นนำ...”
หลายคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองฉู่หยวน อัจฉริยะด้านวิถียุทธ์... ฉู่หยวนเองก็เป็นอัจฉริยะด้านวิถียุทธ์ไม่ใช่หรือ
บางทีตอนนี้เขาอาจเข้าสู่ระดับปราณโลหิตแล้ว เหมือนเหยียนเซวียนในตอนนั้นก็ได้