เจียงเฟยตามรอย ‘เฉินอวิ๋น’ มาจนถึงที่นี่
เขามองแวบเดียวก็รู้ว่าคู่แม่ลูกคู่นี้ถูกสิ่งลี้ลับปนเปื้อนทางจิตวิญญาณ... ยังดีที่เป็นแค่การปนเปื้อน ไม่ใช่การโจมตีจิตวิญญาณโดยตรง
ดูเหมือนหานชุ่ยจะเชื่อถือชื่อเสียงของสำนักงานปราบยุทธ์อย่างมาก สีหน้าจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
จากนั้นเธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะพูดอย่างตื่นตระหนกว่า “หัวหน้า ช่วยลูกชายฉันได้ไหมคะ เขาเจอ... เจอสิ่งลี้ลับอยู่ข้างนอกห้างต้าเฟิงค่ะ”
มือของเจียงเฟยชะงัก เขาคิดในใจว่าป่านนี้อีกฝ่ายคงถูกกินไปแล้ว
จากนั้นเขาก็ทำมุทราในมือจนเสร็จ พลังงานสองสายแยกออกจากปลายนิ้ว แล้วซึมเข้าไปในร่างของหานชุ่ยกับฉู่หยิง
“เข้าใจแล้ว พวกคุณซ่อนตัวให้ดี” เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะถอดป้ายทองแดงที่คล้องคอออกมา “เก็บสิ่งนี้ไว้ให้ดี ป้ายทองแดงนี่มีอาคมพรางกายติดตัว ขอแค่พวกคุณไม่วิ่งเพ่นพ่าน ก็จะไม่มีใครพบตัว”
อย่างไรเสียตัวเขาเองก็คงรอดยาก ช่วยได้สักคนก็ยังดี
เขาไม่ใช่คู่มือของสิ่งลี้ลับที่สิงร่างเฉินอวิ๋นอยู่ แต่ก็ปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้เหมือนกัน...
หานชุ่ยรู้ว่าของวิเศษเช่นนี้ล้ำค่ามาก กำลังจะปฏิเสธ แต่เจียงเฟยก็ยัดป้ายทองแดงใส่มือเธอไปแล้ว
จากนั้นเขาก็หันหลัง กระโดดพรวดเดียวหายไป...
......
ฉู่หยวนพบว่าตัวเองเริ่มหงุดหงิดกระวนกระวายขึ้นเรื่อย ๆ
รอบตัวดูเหมือนจะมีสนามพลังบางอย่างคอยส่งผลต่อความคิดของเขา
ตอนแรกยังไม่ชัดเจน แต่พออยู่ที่นี่นานเข้า ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ยังดีที่พอเดินพลังตามวิธีสร้างฐานของฉางชุน เขาก็สามารถข่มอารมณ์แปลก ๆ เหล่านั้นลงได้