เจียงเฟยสะเทือนร่างของเฉินอวิ๋นจนกระเด็นออกไปอีกครั้ง ความอ่อนแรงพลันถาโถมขึ้นมาในใจ
เดิมทีเขาก็ถูกลอบโจมตีจนได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่มีวิชายุทธ์ที่ใช้รับมือกับสิ่งลี้ลับเลยสักอย่าง...
คงต้องมาตายอยู่ที่นี่แล้วสินะ...เจียงเฟยคิดในใจ
แต่สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็ไม่ใช่การยอมตายอย่างไร้ความหมาย
แค่ถ่วงสิ่งลี้ลับตนนี้ไว้ได้สักพัก ก็ไม่รู้แล้วว่าเธอจะฆ่าคนได้น้อยลงอีกตั้งเท่าไร
ส่วนคนเหล่านั้นสุดท้ายจะต้องตายอยู่ดีหรือไม่...เขาก็จัดการอะไรไม่ได้แล้ว
เงาร่างคุ้นตาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แล้วเดินเข้ามาหาเขา นั่นคือเพื่อนหญิงที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
เจียงเฟยสีหน้าไร้อารมณ์ ฟันกระบี่ใส่อีกครั้ง
วิธีโจมตีของสิ่งลี้ลับตนนี้มีไม่มากนัก
ภาพมายา การโจมตีจิตโดยตรง หรือควบคุมร่างที่สิงอยู่ให้โจมตีทางกายภาพ...
ในบรรดาวิธีเหล่านั้น ภาพมายาแทบไม่มีประโยชน์เพราะสภาพแวดล้อม
เพราะที่นี่มีแค่เขากับเธอ คนสนิทของเขาจะโผล่มาที่นี่ได้อย่างไรกัน?
การโจมตีทางกายภาพก็มีผลไม่มาก แม้สิ่งลี้ลับจะควบคุมร่างของเฉินอวิ๋นอยู่ แต่ไม่มีความทรงจำของเธอ จึงใช้วิชายุทธ์ที่เธอฝึกฝนมาไม่ได้
สิ่งที่มันพึ่งพาก็มีเพียงร่างกายอันแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ กับพลังงานภายในร่างเท่านั้น...
สิ่งที่รับมือยากที่สุดคือการโจมตีจิต!
เจียงเฟยไม่รู้ว่าสิ่งลี้ลับตนนี้อยู่ระดับใด แต่เขาคิดว่าน่าจะเป็นขั้นสี่เช่นกัน
ตอนนี้ศีรษะของเขาปวดแปลบเป็นระลอก ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง แม้แต่สายตาก็เริ่มพร่าเลือน...