ความสามารถในการฟื้นฟูของนักยุทธ์แข็งแกร่งจริง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นฟื้นจากบาดแผลสาหัสขนาดนี้ได้ภายในครึ่งชั่วโมง
แผลทะลุจากด้านหน้าถึงด้านหลังยังถือเป็นเรื่องเล็ก ที่ยุ่งยากกว่าคือพลังของสิ่งลี้ลับซึ่งตกค้างอยู่ในบาดแผล......
“บาดแผลของผม......”
ฉู่หยวนเข้าใจผิดอย่างเห็นได้ชัด “ยังต้องพักฟื้นอีกสักระยะ”
ตอนที่เจียงเฟยหมดสติ ฉู่หยวนป้อนยาเม็ดที่ใช้ฝึกฝนให้เขาไปเม็ดหนึ่ง
เจียงเฟยเป็นนักยุทธ์ขั้นสี่ ย่อมไม่เหมือนหยางอี้ที่ดูดซับพลังมหาศาลไม่ได้......ถึงขั้นรู้สึกว่าฤทธิ์ยายังไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงฟื้นตัวได้เพียงเท่านี้
“......ขอบคุณ” เจียงเฟยคร้านจะพูดอะไรต่อแล้ว แค่กำจัดสิ่งลี้ลับตัวเดียว สำหรับพวกเขาถือเป็นภัยพิบัติถึงชีวิต แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรสถานการณ์โดยรวมของนครเฉินหยางเลย
คนเหล่านี้ยังต้องตายอยู่ดี.....
“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แล้วคนของสำนักงานปราบยุทธ์พวกนายอยู่ไหน?” ฉู่หยวนถาม เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงมีคนก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้ต่อหน้าต่อตาสำนักงานปราบยุทธ์
เจียงเฟยเองก็ไม่รู้จะอธิบายฉู่หยวนอย่างไร จะบอกว่าเป็นเพราะมีไส้ศึกงั้นหรือ?
แต่ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็ปกปิดความจริงที่ว่าสำนักงานปราบยุทธ์ละเลยหน้าที่ไม่ได้......
อีกอย่าง การสื่อสารก็ขาดหายไปนานแล้ว หลังจากรับภารกิจที่สำนักงาน เขากับเฉินอวิ๋นก็รีบไปโรงเรียนมัธยมสองทันที จากนั้นก็ถูกสิ่งลี้ลับโจมตี.......ตอนนี้จึงแทบไม่รู้สถานการณ์ภายนอกเลย
อย่างไรเสีย เขาก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเหินนภา มีหน้าที่แค่ปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งจากเบื้องบนเท่านั้น