ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด
เมื่อเห็นท่าทางของเซี่ยอี้ อิกอร์ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “วางใจเถอะ ตอนนี้กลางคืน พวกมันไม่ค่อยบินกันหรอก”
อิกอร์โยนก้นบุหรี่ลงจากรถหุ้มเกราะอย่างไม่ใส่ใจ ไม่สนเรื่องมลพิษต่อสิ่งแวดล้อมแม้แต่น้อย ก่อนจะพูดต่อว่า “โดรนของหมีดำส่วนใหญ่ใช้กล้องไฟฟ้าแสง ความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืนมีจำกัด บินตอนกลางคืนก็มีโอกาสชนต้นไม้หรือสายไฟได้ง่าย ประสิทธิภาพไม่ค่อยดี”
“พวกมันมักจะคึกคักกันก่อนฟ้าสาง เพราะงั้นตอนกลางวันต้องระวังตัวให้มาก ส่วนตอนกลางคืนกลับพอได้หายใจหายคอบ้าง”
พอได้ยินอย่างนั้น เซี่ยอี้ก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก อิกอร์ก็พูดต่ออีกประโยค
“แน่นอนว่า ก็มีข้อยกเว้น”
เซี่ยอี้ “...”
“เพราะงั้นไง” อิกอร์ตบบ่าเซี่ยอี้ “ภาวนาให้พวกเราโชคดีหน่อยแล้วกัน”
เซี่ยเอ่อร์ไกนั่งอยู่ข้างเซี่ยอี้ บทสนทนาระหว่างเซี่ยอี้กับอิกอร์เขาได้ยินชัดทุกคำ จึงระมัดระวังตัวขึ้นอีก สายตาจับจ้องท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดอยู่ตลอด กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอย่างที่อิกอร์พูดถึง
ระยะทางสิบสามกิโลเมตร รถหุ้มเกราะใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึง
โชคดีที่เหตุไม่คาดฝันอย่างที่อิกอร์พูดถึงไม่ได้เกิดขึ้น
ไม่อย่างนั้น คนที่ตายคงไม่ได้มีแค่เซี่ยอี้ทั้งห้าคน แต่รวมถึงคนทั้งรถหุ้มเกราะอีกกว่าสิบคนด้วย
รถหุ้มเกราะจอดลงหน้าสนามเพลาะแห่งหนึ่ง ขณะที่คนในรถทยอยลงจากรถ อิกอร์ก็พาเซี่ยอี้กับคนอื่น ๆ เดินลึกเข้าไปในสนามเพลาะก่อนแล้ว