ทหารสองนายเก็บปืนลง แต่สายตายังคงจับจ้องเซี่ยอี้ราวกับเหยี่ยวจับเหยื่อ
เซี่ยอี้เดินตามนายทหารเข้าไปในประตู ข้างในเป็นสำนักงานที่จัดวางอย่างเรียบง่าย บนผนังแขวนธงชาติรัสเซียและแผนที่ทหารหลายแผ่น บนโต๊ะมีแบบฟอร์มวางกองอยู่ มุมโต๊ะมีเครื่องชงกาแฟเก่า ๆ เครื่องหนึ่ง กำลังส่งไอร้อนขมกรุ่น
นายทหารนั่งลงหลังโต๊ะ โยกขาขึ้น หยิบบุหรี่จากลิ้นชักมาจุด สูบแล้วพ่นควันออกมาก่อนเอ่ยปาก: "ชื่อ"
"เซี่ยอี้"
"สัญชาติ"
"จีน"
"อายุ"
"ยี่สิบสาม"
ปากกาของนายทหารหยุดนิ่งบนกระดาษ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าของเซี่ยอี้: "เลือดบนหน้าเธอเป็นของใคร"
เซี่ยอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบ: "ของศัตรูที่ทำให้ครอบครัวผมแตกสลาย"
"เขาเป็นคนชาติไหน?" นายทหารถามต่อ
"เหมือนผม เป็นคนจีน" เซี่ยอี้ตอบตามความจริง
"งั้นก็ไม่เป็นไร"
นายทหารพยักหน้า เขียนบางอย่างลงในแบบฟอร์มแล้วโยนปากกาให้เซี่ยอี้: "เซ็นเถอะ เซ็นเสร็จเธอก็เป็นทหารอาสาสมัครต่างชาติของกองทัพสหพันธรัฐหมีขั้วโลก เรื่องวันนี้ของเธอฉันรับผิดชอบเอง"
เซี่ยอี้รับปากกา ปลายปากกาลอยเหนือช่องเซ็นชื่อ
เขาไม่ได้เซ็นทันที แต่ถามคำถามหนึ่ง: "ผู้บังคับบัญชา เงินเดือนเท่าไหร่"
นายทหารได้ยินก็มองเขา ท่าทางไม่เร่งรีบตอบ: "ทหารใหม่เดือนละสองพันดอลลาร์ ทหารเก่าเดือนละสามพันดอลลาร์ เวลาออกรบ ถ้าอยู่ในเขตปฏิบัติการที่กำหนด จะได้ค่าเสี่ยงภัยวันละหนึ่งร้อยดอลลาร์ ถ้าตายในเขตปฏิบัติการ จะได้เงินช่วยเหลือครอบครัวสิบสองเดือน สัญญาขั้นต่ำหนึ่งปี"
เซี่ยอี้ฟังเข้าใจ นายทหารสื่อเป็นนัยว่าอยากได้เงินช่วยเหลือต้องตายในเขตปฏิบัติการเท่านั้น ถ้าเป็นที่อื่นก็ไม่ได้
"อ้อ ทหารใหม่มีการฝึกสองเดือน ส่วนทหารเก่ามีแค่การฝึกฟื้นฟูก่อนรบหนึ่งสัปดาห์"
"เพราะฉะนั้นบอกฉันมา" นายทหารพูดช้า ๆ: "เธอเป็นทหารใหม่ หรือทหารเก่า?"
"ทหารเก่า!" เซี่ยอี้ตอบโดยไม่ลังเล แม้จะขัดกับความรู้สึก
ถึงเขาไม่เคยเป็นทหารจริง แต่ก็เป็นคนคลั่งไคล้การทหารตัวยง เคยเข้าร่วมค่ายฝึกทหารในประเทศไม่น้อย
คำพูดที่ว่า เข้าค่ายฝึกหนึ่งครั้ง ผูกพันกับชีวิตทหารตลอดไป
ดังนั้นเซี่ยอี้ที่บอกว่าตัวเองเป็นทหารเก่าก็ไม่ผิดนัก
นายทหารพยักหน้า แล้วถามต่อ: "ถ้าเธอเป็นทหารเก่า เคยรับใช้หน่วยไหนมา ผ่านการฝึกอะไร รบที่ไหนมาบ้าง"
เซี่ยอี้มุมปากกระตุก ตั้งใจจะตอบว่า "ความลับ" แต่พอสบตากับสายตาจับผิดของนายทหาร ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
จะมโนขึ้นมาหนึ่งเรื่อง หรือพูดความจริง
เห็นเซี่ยอี้นิ่งเงียบ นายทหารน้ำเสียงหนักขึ้น: "พูดสิ ทหารเก่า! เธอรับใช้หน่วยไหนมา ผ่านการฝึกอะไร รบที่ไหนมาบ้าง?"
มาถึงตอนนี้ ก็ต้องสวมบทบาทให้สุด
ในฐานะคนคลั่งไคล้การทหาร เขาเคยหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับสมรภูมิระหว่างหมีใหญ่กับหมีน้อยมาพอสมควร
ทหารใหม่ก็คือเศษกระสุน ความสำคัญเดียวคือไปเป็นแนวหน้าเป็นลูกระเบิด ส่วนทหารเก่ามีโอกาสรอดสูงกว่าทหารใหม่หลายเท่า และสวัสดิการก็ต่างกันคนละขั้ว
นึกย้อนถึงการฝึกในค่ายฝึก เซี่ยอี้ลุกขึ้นยืนทันที ทำความเคารพนายทหารอย่างถูกต้อง: "รายงานผู้บังคับบัญชา กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน เขตปฏิบัติการภาคเหนือ กองทัพที่ 77 กองพันลาดตระเวนกองพลรบพิเศษ สิบโทเซี่ยอี้ รับใช้ห้าปี ปลดประจำการด้วยยศสิบโท"
เซี่ยอี้พูดเสียงดัง เร็วมาก ราบรื่นราวกับซ้อมมาหลายร้อยรอบ
"ผ่านวิชาลาดตระเวนพื้นฐาน ยุทธวิธียุทธนาการเดี่ยว การยิงอาวุธเบา การอ่านแผนที่ การวางระเบิดง่าย ๆ ไม่เคยรบกับต่างชาติจริง แต่เคยเข้าร่วมการซ้อมรบร่วมข้ามเขตปฏิบัติการสองครั้ง ครั้งหนึ่งเป็นการแทรกซึมบนภูเขา อีกครั้งเป็นการต่อสู้ในเมือง"
นายทหารตกใจกับความเคารพที่เกิดขึ้นกระทันหันจนบุหรี่เกือบหลุดจากมือ
เขาหรี่ตามองเซี่ยอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามวินาที มุมปากค่อย ๆ เผยรอยยิ้มฝืน ๆ: "ความเคารพของเธอ... ตรงมาตรฐานดีนะ"
"รายงานผู้บังคับบัญชา ระหว่างรับราชการ ทุกวันเช้าเที่ยงเย็นต้องทำความเคารพสามครั้ง ฝึกมาหลายปี อยากไม่ตรงมาตรฐานก็ยาก"
เซี่ยอี้รักษาท่าทำความเคารพไว้ไม่ขยับ เสียงก้องกังวาน
เขารู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้ท่าทางสำคัญกว่าเนื้อหา ทหารเก่าตัวจริงเวลาถูกตั้งคำถามถึงประวัติ ต้องยืดอกทำตัวเป็นทหารอาชีพให้ชัดเจน ไม่ใช่พูดอ้อมแอ้มหาข้ออ้าง
นายทหารคีบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก ยกมือทั้งสองข้างยันโต๊ะลุกขึ้น เดินไปรอบ ๆ มาอยู่ตรงหน้าเซี่ยอี้ มองเขาอย่างใกล้ชิด
เซี่ยอี้จ้องกลับนายทหารโดยไม่หลบตา หายใจสม่ำเสมอ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่สีหน้าไม่มีอะไรผิดปกติ
ราว ๆ สองนาทีผ่านไป นายทหารก็วางสายตาจับผิดลง "รู้แล้ว ทหารเก่า เซ็นสัญญาได้"
ไม่ใช่อะไร ท่าทำความเคารพของเซี่ยอี้ตรงมาตรฐานเกินไป หาช่องโหว่ไม่ได้เลย และหน่วยที่เขารายงานก็มีที่มามีเหตุผล แม้จะไม่รู้ว่าเป็นหน่วยอะไร แต่เชื่อว่าคนธรรมดาไม่มีทางมโนรายละเอียดให้เนียนขนาดนี้ได้
ถึงตอนนี้ อาชญากรอย่างเขาจะมีทางเลือกอะไรอีก
เซี่ยอี้รับสัญญา ไม่ลังเล ยกปากกา เซ็นชื่อของตัวเองลงบนสัญญาอย่างหนักแน่น
"เดี๋ยว ชื่อจีนไม่ได้" เพิ่งเขียนไปตัวหนึ่ง นายทหารก็ห้าม "ชื่อจีนเข้าระบบไม่ได้ ต้องใช้ชื่ออังกฤษ"
เซี่ยอี้มุมปากกระตุก ขีดฆ่าตัว "เซี่ย" บนสัญญาทิ้ง แล้วเขียนชื่ออังกฤษใหม่
บรู๊ส.เซี่ย
เซ็นเสร็จ เซี่ยอี้ยื่นสัญญาคืนให้นายทหาร
ถึงตอนนี้ เขาไม่มีทางหันหลังกลับอีกแล้ว
นายทหารรับไปกวาดตามอง ปั๊มตราแดง เก็บใส่แฟ้ม แล้วหย่อนมือลงใต้โต๊ะหยิบป้ายชื่อโลหะออกมาอันหนึ่ง จากนั้นเดินไปที่เครื่องพิมพ์ป้ายโลหะจุดแบบข้างๆ
หลังจัดการขั้นหนึ่ง เขาก็โยนป้ายชื่อที่พิมพ์ว่า บรู๊ส.เซี่ย ให้เซี่ยอี้
"แขวนคอไว้ อย่าถอด" นายทหารบอก "ที่ค่ายฝึกจำคนจากป้ายนี้ ถ้าไม่มีป้ายถือว่าเป็นสายลับ"
เซี่ยอี้สวมป้ายชื่อคล้องคอ แผ่นโลหะแนบกับหน้าอก ไหวเล็กน้อยใต้เสื้อผ้า เขาลุกขึ้นยืน ทำความเคารพนายทหารอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นธรรมชาติกว่าเดิม มือที่ลดลงกระทบกับขากางเกงดังเป๊าะเบา ๆ
นายทหารโบกมือ พาเซี่ยอี้ขึ้นไปที่ห้องพักชั้นบน
ในห้องพักเต็มไปด้วยเก้าอี้พับ ตรงกลางมีโต๊ะตัวหนึ่ง แบ่งเป็นฝั่งซ้ายมีแปดตัว ฝั่งขวามีห้าตัว
อัตราคนเต็มแค่หนึ่งในห้าเท่านั้น
นายทหารหันมามองเซี่ยอี้ แล้วพูด: "ทหารใหม่นั่งซ้าย ทหารเก่านั่งขวา พักก่อนเถอะ เดี๋ยวมีคนพาไปศูนย์ฝึก"
"รับทราบ ผู้บังคับบัญชา!"
เซี่ยอี้ทำความเคารพตอบ
นายทหารมองท่าทำความเคารพของเซี่ยอี้ พยักหน้าอย่างพอใจ เขาชี้ไปที่กองถุงพลาสติกทึบแสง "ตรงนั้นมีชุดฝึกกับเสื้อชั้นในใหม่ หาชุดที่พอดีตัวเปลี่ยนได้"
"อีกอย่าง" นายทหารเว้นจังหวะ มองเซี่ยอี้ น้ำเสียงแปลก ๆ: "ในห้องพักมีห้องน้ำ มีน้ำร้อน ล้างเลือดบนหน้าเธอซะ น่ากลัวจะตาย"
"รับทราบ ผู้บังคับบัญชา!"