นายทหารพยักหน้า แล้วหมุนตัวเตรียมจะจากไป
ทันใดนั้นเอง เซี่ยอี้ก็เรียกนายทหารเอาไว้
“ท่านผู้พัน ขอบคุณครับ พวกเราชาวจีนมีคำกล่าวอยู่คำหนึ่งว่า ‘แม้หยดน้ำเล็กๆ ที่ได้รับ ก็ต้องตอบแทนด้วยน้ำพุ’ ผมหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ตอบแทนท่าน ดังนั้นบอกชื่อของท่านได้ไหมครับ?”
นายทหารชะงักไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินสิ่งที่เซี่ยอี้พูดต่อว่าจะตอบแทนเขา ใจก็รู้สึกชุ่มชื่นขึ้นมาเล็กน้อยจนมุมปากเผยรอยยิ้ม
เขาล้วงซองบุหรี่ที่บุบบี้จากกระเป๋าเสื้อ คีบออกมาหนึ่งมวนใส่ปาก “ผมชื่อ อเล็กซานเดอร์ เซอร์เกเยวิช คุซเนตซอฟ จำคำพูดนี้ไว้ได้เลย ถ้าอยากตอบแทนผมจริง ๆ ก็ต้องเอาตัวรอดในสนามรบก่อน อยู่รอดได้ถึงมีโอกาสตอบแทนผม”
พูดจบ เขาก็จุดบุหรี่ หมุนตัวเดินจากไปอย่างเชื่องช้า
มองแผ่นหลังของนายทหาร เซี่ยอี้ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
เมื่อได้สติ เขาก็เดินไปที่กองเสื้อผ้า เลือกชุดที่เหมาะกับรูปร่างของตัวเอง แล้วถือเข้าไปในห้องน้ำ
เช็ดคราบเลือดบนใบหน้าให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็โยนเสื้อผ้าที่ใส่มาเดิมทิ้งลงถังขยะในห้องน้ำ
มองตัวเองในกระจกที่เปลี่ยนไปเป็นคนใหม่ เซี่ยอี้บอกลาอดีตของตัวเองอย่างสิ้นเชิง
“ลาก่อน เซี่ยอี้......”
เดินออกจากห้องน้ำกลับไปที่ห้องพัก ตอนนี้เองที่เซี่ยอี้ได้มีเวลาสำรวจห้องพัก
ห้องพักเงียบสงัด ต่างจากบรรยากาศคึกคักที่เคยเจอตอนเป็นทหารในประเทศ ที่นี่เงียบจนน่ากลัว ทุกคนต่างทำอะไรเงียบ ๆ ของตัวเอง ไม่มีใครพูดจา
เซี่ยอี้เข้าใจดี
ที่นี่ต่างจากการเกณฑ์ทหารในบ้านเกิดที่เพื่อปกป้องประเทศ ที่นี่มันมีคนตายจริง ๆ
เซี่ยอี้ไม่ได้คิดจะคุยกับใคร เขาเดินตรงไปที่แถวของทหารเก่า เลือกนั่งที่มุมหนึ่ง
นั่งไปไม่ถึงสองนาที เขาก็เอียงหัวเล็กน้อย แล้วหลับไป
ทำอะไรไม่ได้ เขาง่วงมากจริง ๆ สามวันมานี้ที่ไปดูที่เกิดเหตุ เขาแทบไม่ได้หลับตาเลย
เหตุการณ์นี้ทำให้คนรอบข้างรู้สึกแปลกใจ
ทุกคนมองเซี่ยอี้ด้วยสายตาแปลก ๆ
ก็แน่ละ เมื่อกี้เซี่ยอี้ตัวเปื้อนเลือดเดินเข้ามา ดูน่ากลัวไม่ใช่น้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่จะมายั่วด้วยได้ง่าย ๆ แต่ตอนนี้กลับหลับได้ เรียกว่าใจใหญ่อะไรอย่างนั้น
เซี่ยอี้ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน เขาถูกปลุกด้วยการตบไหล่
ชายหนุ่มรูปร่างแบบรัสเซียแท้ ๆ คนหนึ่ง
คนนี้เซี่ยอี้จำได้ เป็นทหารเก่าที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขาเมื่อครู่
“น้องชาย ตื่นได้แล้ว คนมารับพวกเราแล้ว”
ทุกคนในห้องมองเขาอยู่ เซี่ยอี้ไม่สนใจ
“ขอบคุณ” เซี่ยอี้พยักหน้าให้ชายคนนั้น แล้วเดินตามพวกเขาออกไปนอกห้อง
ก่อนจะจากไป เขาพยักหน้าให้นายทหารอเล็กซานเดอร์
อเล็กซานเดอร์กำลังพิงเสาอยู่ที่ปลายทางเดิน สูบบุหรี่ พอเห็นเขาออกมา ก็เงยคางเล็กน้อยในระยะหลายเมตร ถือว่าโต้ตอบ
มีคนข้างหน้าคอยเร่ง เซี่ยอี้จึงไม่ได้หยุดอยู่นาน
เดินออกจากลานรับสมัคร ท้องฟ้ายังสว่างอยู่ ประมาณเที่ยงวันเท่านั้น
รถที่มารับเป็นรถบัสคันหนึ่ง มีทหารติดอาวุธครบมือสองนายคอยควบคุม
“ท่านผู้พัน ช่วยขับรถอ้อมไปหน่อยได้ไหม? พาสปอร์ต กระเป๋าสตางค์ และโทรศัพท์ของผมยังอยู่ที่โรงแรม”
“ไม่ได้!” ทหารที่ควบคุมตอบกลับ “ของพวกนั้นไม่มีประโยชน์กับพวกแกแล้ว!”
เซี่ยอี้อ้าปากจะพูดอะไร แต่ทหารคนนั้นหันกลับไปแล้ว เร่งให้ทหารใหม่งวดหน้าก้าวขึ้นรถ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะคุยต่ออีก
ทันใดนั้นเอง ชายชาวรัสเซียที่ปลุกเขาก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามาใกล้ “เขาพูดถูก ของพวกนั้นมันไร้ประโยชน์แล้ว ตอนผมเข้ามาก็เหมือนกัน พาสปอร์ตถูกยึดไป”
“แต่ของผมไม่ได้ถูกยึดนะ ผมวางไว้ที่โรงแรม ถ้าผมไปตอนนี้ของพวกนั้นก็จะหายไปหมด”
เซี่ยอี้รู้สึกจนใจ เช้าวันนี้เขาตั้งใจจะไปดูที่เกิดเหตุ แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะราบรื่นขนาดนั้น หวังเต๋อหมินจะมานั่งอยู่ตรงหน้าเขา
เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะลงมือ เพราะอพาร์ตเมนต์ที่หวังเต๋อหมินอยู่ปกติจะมีตำรวจลาดตระเวนคอยดูแลอยู่ตลอด แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมไม่มีตำรวจลาดตระเวนเลย
แผนเดิมของเขาคือ ตอนกลางคืนหาจังหวะแอบเข้าไปในบ้านหวังเต๋อหมินเพื่อจัดการเขา แต่บังเอิญวันนี้หวังเต๋อหมินกลับมาส่งตัวเองถึงหน้า เขาทนไม่ไหวก็ลงมือซะเลย เพราะมีคนรอบข้างโทรแจ้งตำรวจ เขากลัวโดนตำรวจมอสโกจับได้ จึงไม่มีเวลาไปเอา of กลับจากโรงแรม รีบร้อนตรงมายังจุดรับสมัครทันที
“ไม่ต้องห่วง น้องชาย” ชายชาวรัสเซียตบไหล่เซี่ยอี้ “พอไปถึงฐานฝึก นายแจ้งตำแหน่งของของนายให้ทางการรู้ เดี๋ยวมีคนไปเอามาให้เอง”
ถึงตอนนี้ ก็ทำได้แค่นี้
“ขอบคุณ” เซี่ยอี้รู้สึกซาบซึ้งกับชายที่เพิ่งรู้จักกันคนนี้
“ไม่เป็นไร” ชายคนนั้นโบกมือ แล้วแนะนำตัวเอง “ผมชื่อ เซอร์เกย์ อีวานอฟ แล้วนายล่ะ?”
“บรู๊ส.เซี่ย”
คุยกับเซอร์เกย์อีกสองสามประโยค ก็ถึงคิวเซี่ยอี้ขึ้นรถ
เซี่ยอี้เลือกที่นั่งติดหน้าต่าง เซอร์เกย์นั่งข้าง ๆ เขา
แม้แต่เก้าอี้พับในห้องพักเซี่ยอี้ยังหลับได้ ไม่ต้องพูดถึงรถบัสเลย
การนอนครั้งนี้ เซี่ยอี้หลับสบายมาก
จนกระทั่งถูกเซอร์เกย์ปลุกอีกครั้ง พวกเขาก็มาถึงฐานฝึกแล้ว
“นี่ที่ไหน?”
มองฐานฝึกที่คล้ายสนามบินนอกหน้าต่าง เซี่ยอี้ถามอย่างสงสัย
“เขตโครโคโว พวกเราจะขึ้นเครื่องบินจากที่นี่ไปฐานหลังด้านทิศทางเมืองโดเนตสค์ พวกเราส่วนใหญ่จะฝึกก่อนประจำการที่นั่น แล้วค่อยถูกส่งไปแนวหน้า”
“เราจะไปไหน?” เซี่ยอี้ถามอย่างอยากรู้
เซอร์เกย์ไม่พูดอะไร ดวงตาเขาแวววาวด้วยความกระวนกระวาย
ผ่านไปนาน รถบัสก็จอดหน้าอาคารค่ายทหาร ทหารข้างหน้าเร่งให้ทุกคนลงรถ
จนถึงตอนนี้ เซอร์เกย์ถึงกระซิบข้างหูเซี่ยอี้ “คูราฮอเว”
คำพูดนี้ทำเอาหัวใจเซี่ยอี้สั่นวูบ
คูราฮอเว?!
อยู่มอสโกมาสามวัน เซี่ยอี้ไม่แปลกใจกับชื่อสถานที่นี้เลย เรียกได้ว่าได้ยินทุกวัน
เพราะที่นี่คือหนึ่งในพื้นที่ที่หมีขาวกับหมีดำปะทะกันอย่างดุเดือดที่สุด แม้จะไม่ใช่เครื่องบดเนื้อที่บัคมุตในปี 2022 แต่ที่นั่นก็ยังคงเป็นเครื่องบดเนื้อที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เพียงแต่รุ่นต่างกัน ความเร็วรอบช้าลงเล็กน้อย
เซี่ยอี้ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาลงจากรถตามกลุ่มคน เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่แข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ลมหนาวพัดเข้าหน้า
ภายใต้การจัดการของทหารทั้งสอง พวกเขาก็ขึ้นเครื่องบินอีกลำ
แต่ไม่เหมือนรถบัส บนเครื่องบินลำนี้มีคนมากถึงหกสิบกว่าคน
เมื่อเครื่องบินบินขึ้น ความหนาวเย็นที่แทงใจก็ห่อหุ้มร่างเซี่ยอี้ทันที
ไม่ผิด มันหนาวมาก!
เสื้อผ้าที่แจกในห้องพักมีเพียงชุดฝึกและชุดชั้นใน เพราะนั่งรถบัสมาตลอด มีเครื่องทำความร้อน เซี่ยอี้จึงไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร แต่เครื่องบินขนส่งลำนี้เห็นได้ชัดว่าไม่มีระบบทำความร้อน ต่อให้มี ก็คงไม่เปิด คงเพราะกัปตันคิดว่าขยะอย่างพวกมันไม่คู่ควร
ต้องรู้ว่าตอนนี้เขตโครโคโวอยู่ไม่ไกลจากมอสโก อุณหภูมิทั่วไปอยู่ที่ -1 ถึง -5 องศา และตอนนี้พวกเขาอยู่บนเครื่องบิน อุณหภูมิในห้องโดยสารย่อมต่ำกว่าบนพื้น
เครื่องบินขนส่งทางทหารไม่มีระบบปรับความดันและอุณหภูมิคงที่เหมือนเครื่องบินโดยสาร ลมหนาวพัดเข้ามาเต็มลำ ทำให้ห้องโดยสารทั้งลำเหมือนตู้เย็นขนาดยักษ์......