ก็ใครใช้ให้โรเซอร์พูดความจริงล่ะ ถ้าไม่มีเซี่ยอี้ พวกเขาคงตายไปแล้วตั้งแต่ศึกป้องกันโบสถ์ครั้งก่อน
ระหว่างพูดคุยกัน ทุกคนก็มาถึงคลังเสบียง
แต่ละคนรับชุดเสื้อผ้าไปคนละชุด
ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเขาก็ยังสวมอุปกรณ์ของทหารอาสาสมัครต่างชาติแดนหมีอยู่ หากออกไปปฏิบัติภารกิจทั้งอย่างนี้ คนอื่นอาจเข้าใจผิดว่าแดนหมีบุกเข้ามา
หากทำให้เกิดข้อพิพาทระหว่างประเทศขึ้นมาก็คงไม่ดี
แม้ตอนนี้โซมาเลียจะยังอยู่ในสภาพไร้รัฐบาลก็ตาม
ของที่ได้รับมีหมวกกันน็อกหนึ่งใบ เสื้อยุทธวิธีพร้อมแผ่นกันกระสุน ชุดรบยุทธวิธี กางเกงยุทธวิธี และรองเท้าทหารยุทธวิธีหุ้มข้อสูง
ต่างจากลายพรางป่าที่สวมกันตอนอยู่คูราฮอเว ทุกอย่างที่นี่เป็นลายพรางทะเลทราย
แถมยังเป็นของใหม่เอี่ยมทั้งหมด
หลังรับของและเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ทุกคนก็เดินไปยังคลังอาวุธที่อยู่ติดกัน
หลังลงทะเบียนเสร็จ โรเซอร์ก็เปิดประตูคลัง กลิ่นน้ำมันเครื่องกับน้ำมันปืนพลันโชยปะทะใบหน้า
ในคลังมีแท่นวางปืนเรียงราย บนนั้นวางปืนไรเฟิล ปืนกลหนัก ปืนซุ่มยิง...
มีปืนแทบทุกชนิด แต่ส่วนใหญ่ยังเป็นปืนไรเฟิล
แถมยังเป็นปืนแบบรัสเซียทั้งหมด มีแบบโซเวียตอยู่เล็กน้อย
ปืนในคลังแห่งนี้มีอย่างน้อยหนึ่งพันกระบอก มากพอจะติดอาวุธให้ทั้งกรมทหาร
โรเซอร์บอกว่า ยังมีคลังแบบนี้อีกสองแห่ง
“อยากได้อะไรก็เลือกกันเองเลย”
สิ้นเสียง เซี่ยอี้ก็พุ่งเข้าไปเป็นคนแรก อังเดรกับมิฮาชีตามมาติด ๆ แม้แต่อิกอร์ผู้สุขุมอยู่เสมอก็ยังเร่งฝีเท้า