“ไม่ต้องรีบ” เซี่ยอี้ส่ายหน้าอย่างใจเย็น
เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมของเซี่ยอี้ โรเซอร์ก็ไม่พูดอะไรต่อ
เมื่อเห็นโดรนบินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจุดดำบนท้องฟ้าที่เล็กกว่าแมลงวันเสียอีก เซี่ยอี้จึงยกปืนขึ้นในที่สุด
ระยะนี้ประเมินด้วยสายตาได้ราวห้าหกร้อยเมตร นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอี้ยิงโดรนจากระยะไกลขนาดนี้ เพื่อความไม่ประมาท เขาจึงยิงไปสองนัด
ปัง! ปัง!
ทุกคนเงยคอมองตามโดยไม่รู้ตัว
ครึ่งวินาทีต่อมา จุดดำจุดหนึ่งพลันเอียงวูบ ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระชาก ก่อนจะหมุนคว้างและร่วงลงสู่พื้น
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตอบสนอง เซี่ยอี้ก็หันปากกระบอกปืนไปอีกทาง
อีกสองนัด
ปัง! ปัง!
สองนัดนี้เขาไม่ได้เล็ง
จุดดำขนาดเท่าเมล็ดงาที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรชะงักกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงมาพร้อมเส้นทางโค้งที่ผิดปกติ
โรเซอร์ยืนอยู่ด้านหลังทหารสองคนที่กำลังควบคุมโดรน
เขามองจุดดำที่ร่วงจากท้องฟ้าอยู่ไกล ๆ ก่อน จากนั้นจึงหันไปมองหน้าจอรีโมตในมือของทหารทั้งสอง ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน
เขาตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง
สนามยิงเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงโห่ร้องจะระเบิดขึ้น
“โคตรเจ๋ง!”
“บ้าเอ๊ย แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?”
“เห็นไหม? สองลำ! ยิงตกทั้งสองลำเลย!”
......
คำสบถสารพัดหลั่งไหลออกมาจากปากเหล่าทหารรับจ้าง มีครบทุกภาษา
อันนายืนอยู่ริมฝูงชน สอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า มุมปากยกขึ้นจนกดลงไม่อยู่
อิกอร์กับพวกนั้นชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว