พูดแล้วก็น่าขำ ตามข้อมูลที่โดมาให้มา กลุ่มโจรสลัดนี้มีชื่อว่า “อาสาสมัครพิทักษ์ชายฝั่งชาติ”
ชื่อฟังดูสง่างามน่าเชื่อถือ แต่สิ่งที่ทำกลับเป็นการปล้นเรือและลักพาตัวเรียกค่าไถ่
ข้อมูลระบุว่า กลุ่มโจรสลัดนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านประมงชื่อจานตา ซึ่งอยู่ห่างจากท่าเรือโซมาเลียไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราวสองร้อยกิโลเมตร
หมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่ นับรวมแล้วมีคนอยู่แค่ร้อยกว่าคน ข้อมูลระบุเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจนว่า คนร้อยกว่าคนที่นี่แทบทั้งหมดเป็นโจรสลัด ต่อให้ตอนนี้ไม่ใช่โจรสลัด ก็เคยเป็นมาก่อน
พูดอีกอย่างก็คือ ในหมู่บ้านนี้หาใครที่บริสุทธิ์ไม่ได้สักคน
......
......
......
จานตา
ใจกลางหมู่บ้าน ในบ้านเรียบง่ายหลังหนึ่งที่สร้างจากแผ่นเหล็ก
คนเจ็ดแปดคนถูกเชือกมัดแน่น นั่งเบียดกันอยู่ตรงมุมห้องโดยหันหลังชนกัน
คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป ในจำนวนนี้ยังมีคนหัวเซียอีกสองคน
หลี่ตงชิงขดตัวอยู่ด้านในสุด ข้อมือถูกเชือกป่านรัดจนเป็นรอยแดงสองเส้น
เสียงปืนด้านนอกดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งก็มีเสียงตะโกนภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่องกับเสียงผู้หญิงร้องไห้ปะปนมา
“อาหยาง… คุณว่าพวกมันจะไม่ฆ่าตัวประกันใช่ไหม?” เขาหันไปถามบอดี้การ์ดข้าง ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ
บอดี้การ์ดที่ชื่ออาหยางอายุสามสิบต้น ๆ พอได้ยินคำถามของหลี่ตงชิง มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย เขาอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนมันกลับลงไป สุดท้ายเหลือเพียงเสียงถอนหายใจจากจมูก