หลังเซ็นสัญญาเสร็จ ทุกคนก็แบ่งกันนั่งรถสองคันมาถึงท่าเรือโดเนตสค์
ท่าเรือโดเนตสค์เป็นท่าเรือภายในแผ่นดิน
เพราะสถานะของพวกเขา ตอนนี้จึงยังขึ้นเครื่องบินไม่ได้ อเล็กซานเดอร์เลยทำได้แค่จัดการให้พวกเขาลักลอบเดินทาง
เรือสินค้าลำนี้เก่าคร่ำคร่ามาก ลำตัวยาวราวหกสิบเมตร ผิวเรือขึ้นสนิมเป็นดวง ๆ ดูเหมือนพร้อมจะพังลงได้ทุกเมื่อ
เซี่ยอี้มองเรือลำนั้น เงียบไปสองวินาที ก่อนหันกลับไปมองอเล็กซานเดอร์
“คุณแน่ใจนะว่าเรือลำนี้จะไปถึงตะวันออกกลางได้?”
อเล็กซานเดอร์แบมือทั้งสองข้าง “ใครใช้ให้พวกคุณยืนกรานจะพกอาวุธไปด้วยล่ะ?”
เขาชี้ไปยังเรือสินค้าตรงหน้า “มีแต่เรือสินค้าเท่านั้นที่ขนอุปกรณ์ของพวกคุณไปด้วยได้ ถ้าขึ้นเครื่องบิน ข้าวของพวกนั้นเข้าประตูสนามบินยังไม่ได้เลย”
เซี่ยอี้ไม่ได้ตอบ
เขาจำต้องยอมรับว่าอเล็กซานเดอร์พูดถูก
แต่สำหรับทหารรับจ้าง การไม่มีปืนติดตัวทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัย อิกอร์กับคนอื่น ๆ ก็เป็นเหมือนกัน
นี่อาจเป็นผลพวงจากการอยู่ในสนามรบจนเคยชิน
เอาเถอะ เรือสินค้าก็เรือสินค้า อย่างมากก็แค่ลำบากหน่อย
ในตอนนั้นเอง ลูกเรือคนหนึ่งในชุดทำงานเปื้อนคราบน้ำมันก็โผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากเรือ ตะโกนเรียกเซี่ยอี้กับพวกพ้องว่า “จะขึ้นเรือกันหรือยัง? ใกล้ออกแล้วนะ!”
เซี่ยอี้หันกลับไป ยกมือส่งสัญญาณไปทางห้องคนขับเรือ “ขึ้นแล้ว เดี๋ยวนี้แหละ”
เขาหยิบเป้ที่วางอยู่ข้างเท้าขึ้นมา แล้วก้าวขึ้นสะพานเรือ