การเดินทางไกลทางเรือไม่ใช่เรื่องสนุกเลย พูดได้เต็มปากว่าเป็นการทรมานอย่างหนึ่ง
แค่วันแรกที่ขึ้นเรือ เซี่ยอี้ก็เมาเรือเสียแล้ว
ไม่ใช่แค่เขา อิกอร์กับพวกก็เป็นเหมือนกัน
ส่วนอังเดรที่นอนอยู่บนเตียงรวมชั้นล่างยิ่งแย่กว่า
ในห้องอับชื้นที่อัดแน่นไปด้วยคนกว่ายี่สิบคน พอเรือโคลง ท้องก็พลอยปั่นป่วนตามไปด้วย เขาแทบใช้เวลาทั้งหมดไปกับการอาเจียน กินยาแก้เมาเรือก็ไม่ได้ผล
มีเพียงอันนาที่ไม่เป็นอะไร ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพร่างกายหรือเปล่า
ห้าวันต่อจากนั้น ทุกคนเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องโดยสาร นอกจากเวลากินข้าวแล้ว เวลาที่เหลือก็ใช้ไปบนเตียง
แต่ก็ไม่ได้มีแต่เรื่องแย่ ๆ การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นกว่าที่คิดไว้เสียอีก
เมื่อพวกลูกเรือประกาศว่าอีกห้าชั่วโมงจะถึงจุดหมาย ท่าเรือโซมาเลีย
ทุกคนจึงได้มารวมตัวกันบนดาดฟ้าเพื่อสูดอากาศอย่างที่หาได้ยาก
“อ้วก...”
อังเดรพูดไปอาเจียนไป “ผม...คราวหน้าจะไม่ขึ้นเรืออีกแล้ว...ทรมานเกินไป”
หลังจากปรับตัวอยู่หลายวัน อาการของเซี่ยอี้ก็ดีขึ้นมาก
เขามองกลุ่มคนรอบข้างที่ออกมาสูดอากาศเหมือนกัน
บนดาดฟ้ามีคนยืนกระจัดกระจายอยู่สิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นทหารรับจ้างที่ห่อตัวงอเหมือนพวกเขา ตอนนี้ต่างกำลังสูดลมทะเลเค็ม ๆ อย่างกระหาย
เขาละสายตากลับมา ได้ยินอังเดรพูดแล้วก็พยักหน้าเงียบ ๆ “เห็นด้วย”
ขณะที่ทุกคนยืนรับลมทะเลพลางพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
ทันใดนั้น เรือขนสินค้าก็ส่งเสียงหวูดทุ้มต่ำขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า