หลังเซ็นสัญญาเสร็จ เซี่ยอี้ก็เดินมาที่หน้าร้านกาแฟแล้วโทรหาอิกอร์กับพวก เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
ทุกคนตื่นเต้นกันถ้วนหน้าอย่างไม่มีข้อยกเว้น เพราะเงินเดือนหนึ่งหมื่นห้าพันสำหรับพวกเขาแล้ว ต้องทำงานตั้งห้าเดือนเต็มถึงจะหาได้เท่านี้!
แค่เดือนเดียวก็ได้เงินมากกว่าตอนนี้ถึงห้าเท่า ใครจะไม่ตื่นเต้นกันล่ะ
“เชี่ย จริงเหรอ?!” อิกอร์ตื่นเต้นจนสบถออกมา “หนึ่งหมื่นห้าพันเลยเหรอ? รวมเบี้ยเลี้ยงด้วยไหม?”
“รวม” เซี่ยอี้ตอบ “ที่พัก อาหาร และอุปกรณ์ออกให้ทั้งหมด ส่วนเบี้ยเลี้ยงภารกิจคิดแยกต่างหาก”
“รายละเอียดเดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง พวกคุณอย่าเพิ่งดีใจเกินไป งานนี้ไม่เบา”
“ขอแค่เงินถึง งานหนักหน่อยจะเป็นอะไรไป!” เสียงของอิกอร์แฝงรอยยิ้ม “อีกอย่าง จะลำบากกว่าที่นี่ได้อีกเหรอ?”
ก็จริง จะมีที่ไหนลำบากกว่าที่นี่อีก?
ที่จริงแล้ว การเป็นทหารรับจ้างไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาอยู่ในระดับล่างสุดของวงการ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีภูมิหลัง จึงทำได้แค่มาหาเงินในสถานที่แบบนี้
ส่วนพวกที่อยู่ระดับกลางและมีทีมของตัวเอง ก็ใช่ว่าจะอยู่กันได้ง่าย ๆ
พวกเขาต้องไปจดทะเบียนกับหน่วยงานรัฐเฉพาะทาง เหมือนกับการจดทะเบียนบริษัท เพียงแต่สิ่งที่ขายไม่ใช่สินค้า แต่เป็นบริการด้านกำลังรบ
ทีมทหารรับจ้างเหล่านี้ไม่มีความน่าเชื่อถือ ไม่มีชื่อเสียง และไม่มีช่องทางในวงการ แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะรับงานโดยตรง ดังนั้นทีมส่วนใหญ่จึงเริ่มต้นด้วยการไปสังกัดบริษัททหารเอกชนเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนาน ใช้ชื่อของบริษัทรับงาน หักส่วนแบ่ง แล้วค่อย ๆ สั่งสมชื่อเสียงและช่องทางของตัวเอง