เอ่อ~
เซี่ยอี้ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
ปฏิเสธหรือ?
เขาก็อยากปฏิเสธอยู่หรอก แต่ความตื่นเต้นที่พลุ่งขึ้นมาจากอก แผดเผาจนปลายนิ้วชาวาบนั้นหลอกใครไม่ได้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงหวีดแหลมคมก็ดังพุ่งเข้ามา
เสียงนั้นคล้ายเสียงหวูดรถไฟ แต่ไม่ได้ดังมาจากพื้นดิน หากมาจากบนฟ้า?
บนฟ้า?!
เดี๋ยวก่อน บนฟ้า?!
สมองของเซี่ยอี้ยังไม่ทันประมวลผล ร่างกายก็ขยับตอบสนองไปก่อนแล้ว
เขาหมอบลงก้นสนามเพลาะแทบจะตามสัญชาตญาณ มุดทั้งตัวเข้าไปในหลุมตื้นที่ถูกปืนใหญ่เซาะเอาไว้ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นป้องศีรษะ
เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้น
คลื่นแรงระเบิดกระแทกผ่านอากาศเข้ามาถึงอก สะเทือนจนร่างของเขาสั่นวูบ หูอื้อครืนขึ้นมาทันที
ดินและเศษหินถูกแรงระเบิดซัดขึ้นฟ้า ก่อนจะร่วงกราวลงมากระทบผนังสนามเพลาะและแผ่นหลังของเขา กลิ่นร้อนฉ่าของดินปืนผสมกับดินไหม้คละคลุ้งอยู่ในอากาศ
การทิ้งระเบิดของหมีดำดำเนินอยู่นานพอสมควร
กว่าการทิ้งระเบิดจะหยุดลง เซี่ยอี้ก็เกือบถูกดินกับเศษหินกลบฝังทั้งเป็น
“บรู๊ส ไม่เป็นไรใช่ไหม?!”
มือใหญ่คู่หนึ่งตบลงบนไหล่เซี่ยอี้ พอเห็นเขาไม่ตอบสนอง ก็รวบตัวดึงขึ้นมาเสียเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอี้ต้องเผชิญกับการถล่มด้วยปืนใหญ่ในระยะใกล้ขนาดนี้
คนที่ดึงเขาขึ้นมาคืออิกอร์ ตอนนี้กำลังตรวจดูบาดแผลบนตัวเขาด้วยความเป็นห่วง แต่ตรวจดูอยู่รอบหนึ่งก็ไม่พบแม้แต่แผลถลอก
“เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“นายว่าอะไรนะ?”
เซี่ยอี้ส่ายหน้า ตบหูตัวเองเบา ๆ สะบัดเศษทรายกับหินที่เข้าไปในหูออกมา