“จริงเหรอ?” เซี่ยอี้ตาเป็นประกาย
“จริงสิ จริง ๆ แต่เรื่องยิงอาร์พีจีค่อยว่ากันทีหลัง นายลองยิงปืนไรเฟิลสักสองนัดก่อน” อิกอร์ว่า
“ได้”
เซี่ยอี้ทิ้งตัวลงบนกระสอบทรายอีกครั้ง “ยิงอะไร?”
“ตะเกียงเหมือนเดิม ข้าง ๆ ยังมีอีกสองดวง ยิงให้ดับให้หมด!”
“ได้”
เขาดึงลูกเลื่อน แล้วในจังหวะที่กำลังจะเหนี่ยวไก ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น
ปืนไม่ดัง
ถึงตอนนั้นเซี่ยอี้ถึงได้สติ
“ขอโทษที ยังไม่ได้ใส่แม็กกาซีน” เซี่ยอี้เกาท้ายทอยพร้อมยิ้มเขิน ๆ
ทุกคน: ......
อิกอร์หันไปมองมิฮาชี “หยิบแม็กกาซีนให้เขาอันหนึ่ง”
ได้ยินดังนั้น มิฮาชีก็ดึงแม็กกาซีนที่บรรจุกระสุนเต็มจากเอวโยนมาให้ เซี่ยอี้ยื่นมือรับ เปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จากนั้นดึงลูกเลื่อน กลั้นหายใจเล็ง แล้วเหนี่ยวไก
ปัง!
ตะเกียงไม่ดับ
ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ปืนกระบอกนี้ จะปรับตัวได้ง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร เมื่อครู่ตอนยิงปืนกล เขายังยิงพลาดไปนัดหนึ่งเลย
ทุกคนยังคงจับจ้องเซี่ยอี้กับแสงไฟที่อยู่ไม่ไกลอย่างตั้งอกตั้งใจ
ปัง! ปัง!
สองนัด
ตะเกียงสองดวงดับลงพร้อมเสียงปืน
เสียงปืนจากฝั่งตรงข้ามดังถี่และรุนแรงยิ่งขึ้น
อังเดรตื่นเต้นจนเป็นคนแรกที่ส่งเสียง เขาชูนิ้วโป้งขึ้น “สุดยอดเลยพี่น้อง! นายคือคนที่มีฝีมือยิงปืนเก่งที่สุดเท่าที่อังเดรคนนี้เคยเจอมาในชีวิต!”
คนอื่น ๆ ก็ชมเซี่ยอี้อย่างไม่หวงคำพูด สรุปคือจะชมให้สุดยอดแค่ไหนก็จัดมา