เซี่ยอี้รีบหดหัวกลับ แต่ก็ยังช้าไปหนึ่งวินาที
เศษสะเก็ดระเบิดชิ้นหนึ่งเฉี่ยวผ่านหน้าผากด้านซ้ายของเขาไป
ชั่วพริบตานั้น กระแสความร้อนระอุก็พุ่งวาบขึ้นจากบริเวณคิ้ว
ตอนแรกผิวหนังชาระริก จากนั้นความเจ็บแสบก็ถาโถมตามมาอย่างล่าช้าไปครึ่งจังหวะ
เลือดอุ่นไหลลงมาตามแนวกระดูกคิ้ว ผ่านเปลือกตา เกาะอยู่บนขนตาชั่วครู่ ก่อนหยดลงในตาซ้าย
ภาพตรงหน้าพลันพร่าเลือนเป็นสีแดง เขาหลับตาซ้ายลงโดยไม่รู้ตัว
“บรู๊ส!”
เสียงอิกอร์ดังมาจากด้านข้าง เขาถือปืน ย่อตัววิ่งเร็ว ๆ ไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างเซี่ยอี้
“เงยหน้า อย่าก้ม”
อิกอร์ไม่ได้ถามว่าเซี่ยอี้เป็นอะไรหรือเปล่า เขารีบถอดชุดปฐมพยาบาลสีแดงขนาดจิ๋วจากด้านข้างเสื้อเกราะยุทธวิธีแล้วเปิดออก
จากนั้นหยิบผ้าก๊อซหยุดเลือดรูปร่างคล้ายพลาสเตอร์แผลออกมา แปะลงบนคิ้วซ้ายของเซี่ยอี้
ทันทีที่ผ้าก๊อซหยุดเลือดสัมผัสกับบาดแผล เซี่ยอี้ก็รู้สึกถึงแรงรัดแน่นราวกับถูกกดอัด
เลือดอุ่นเหนียวข้นหยุดไหลในทันที ขอบผ้าก๊อซซึมซับเลือดจนชุ่มอย่างรวดเร็ว สีของมันเปลี่ยนจากเทาขาวเป็นแดงคล้ำ แต่เลือดก็ไม่ไหลไปทางดวงตาอีก
อิกอร์ใช้นิ้วกดขอบผ้าก๊อซให้แนบสนิทอยู่หลายวินาที จากนั้นฉีกเทปทางการแพทย์ออกมาม้วนหนึ่ง แปะเฉียงไขว้กันสองแถบ ยึดผ้าก๊อซไว้เหนือแนวกระดูกคิ้วอย่างแน่นหนา
“เรียบร้อย อย่าไปถูโดนล่ะ”
อิกอร์ตบไหล่เขาอย่างตื่นเต้น ก่อนยกปืนขึ้นอีกครั้งแล้วเดินไปที่หน้าต่าง
แม้จะยิงปืนอยู่ แต่สายตาของเขาก็ยังคอยมองเซี่ยอี้ที่พิงกำแพงอยู่ “ยังมองเห็นไหม”