เป้กระเด็นมาหยุดอยู่ข้างเท้าของอิกอร์
หลังยิงไปสองนัด อิกอร์ก็ก้มลงเปิดเป้ หยิบแม็กกาซีนสองอันออกมาเสียบไว้ในเสื้อเกราะยุทธวิธีของตัวเอง จากนั้นหยิบอีกสี่อันโยนให้เซี่ยเอ่อร์ไกกับวาโลญาคนละสองอัน
จากนั้นเขารูดซิปปิดเป้ แล้วหันไปมองไอค์ที่อยู่ข้าง ๆ ทหารใหม่ผิวดำคนนั้น
“ไอค์ เอาแม็กกาซีนพวกนี้ไปส่งให้อังเดรกับพวกเขาที!”
อิกอร์มือไม่ว่าง จึงได้แต่สั่งไอค์
“หา?” ไอค์เบิกตากว้าง “แล้วพวกเราไม่มีเหรอ?”
“พวกแกสองคนมีไว้ทำบ้าอะไร!” อิกอร์ด่า “ฝีมือยิงอย่างพวกแก ให้ไปก็เปลืองเปล่า!”
ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ในบรรดาทุกคน สองคนนี้ยิงปืนได้ห่วยที่สุด ปกติเลยมีแต่ได้ทำงานจิปาถะ
ถ้าจัดอันดับฝีมือยิงของทั้งทีมเก้า ก็จะเป็นดังนี้
เซี่ยอี้เป็นที่หนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา
อิกอร์เป็นที่สอง อังเดรที่สาม เซี่ยเอ่อร์ไกที่สี่
ที่ห้าคือมิฮาชี เขาเป็นพลปืน หน้าที่คือยิงกดดันด้วยอำนาจการยิง ความแม่นยำจะด้อยไปบ้างก็พอเข้าใจได้
ที่หกกับที่เจ็ดก็คือไอค์กับวิกตอร์ ไอ้แก่ชาวรัสเซียคนนั้น
“รับทราบครับ หัวหน้า”
ไอค์พยักหน้าอย่างน้อยใจ จากนั้นก้มลงยกเป้ขึ้นแล้ววิ่งไปทางบันได
เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องตึงตังบนบันไดไม้ ไม่นานก็หายไปในทางเดิน
ไม่นานนัก ไอค์ก็ยกเป้มาถึงตัวอังเดร
เมื่อเห็นเป้ที่โป่งพองเต็มไปหมด ใบหน้าของเขาก็เผยความยินดีที่เก็บซ่อนไว้ไม่มิด
เขาเงยหน้าตะโกนขึ้นไปชั้นบนว่า “ขอบใจ บรู๊ส! แกเป็นดาวนำโชคของทีมเก้าพวกเราจริง ๆ!”