ฮัฟคาไม่ได้ตอบทันที เขาหันไปมองนายทหารพลาธิการแล้วพูดว่า “ช่วยตรวจสอบให้หน่อยว่ามีคนชื่ออิกอร์ วลาดิมีโรวิช โซโคลอฟหรือเปล่า”
“รับทราบ”
ไม่นานนัก ทหารสื่อสารที่เดินออกจากบ้านไปก็กลับเข้ามาในเต็นท์
ในมือของเขาถือทะเบียนรายชื่อฉบับกระดาษหนา เปิดไปหน้าหนึ่งแล้วไล่นิ้วผ่านตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด จากนั้นก็พยักหน้า
“ท่านครับ มีคนนี้อยู่ในรายชื่อ เป็นหัวหน้าหมู่ในหน่วยอาสาสมัครต่างชาติ ทีมเก้า หน่วยร้อยที่เจ็ด กองพันที่เจ็ด เข้าประจำการมาได้ครึ่งปีแล้ว...”
ฮัฟคาฟังจบ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีใดในทันที
เขายืนเอามือไพล่หลังอยู่กับที่ สายตากวาดไปมาระหว่างวิทยุกับหน้าต่างอยู่หลายครั้ง คล้ายกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง
ความเงียบดำเนินไปประมาณสิบกว่าวินาที
จากนั้นเขาก็เดินกลับไปหน้าไมโครโฟน กดปุ่มสื่อสาร
“อิกอร์ โซโคลอฟ ฉันฮัฟคา ตอนนี้หน่วยจู่โจมของพวกคุณอยู่ในสถานการณ์แบบไหน มีผู้บาดเจ็บล้มตายเท่าไร ภายในโบสถ์ยังมีการต่อต้านอยู่หรือเปล่า”
เสียงซ่าจากกระแสไฟฟ้าดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของอิกอร์จะดังขึ้นอีกครั้ง
“ทีมอื่นผมไม่ทราบ พวกเราแบ่งกำลังบุกจากสองทิศทาง ตอนนี้ในโบสถ์มีแค่ทีมเก้ากับทีมสิบ รวมทั้งหมดเก้าคน”
“ภายในโบสถ์กวาดล้างเสร็จสิ้นแล้ว จับเชลยได้สิบเอ็ดคน เป็นนายทหารห้าคน ทหารสื่อสารหนึ่งคน นายทหารพลาธิการสี่คน และพลทหารแพทย์หนึ่งคน รายงานจบ”
จับเชลยที่เป็นนายทหารได้มากขนาดนี้เชียวหรือ
ดวงตาของฮัฟคาเป็นประกาย นี่เป็นความดีความชอบที่ได้มาจริง ๆ เพิ่มลงในประวัติของเขาได้อีกหนึ่งบรรทัด