เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงวันนัดหมาย
อันนาขับรถพาเซี่ยอี้มาถึงสถานที่นัดพบกับอเล็กซานเดอร์
เมื่อเดินเข้าไปในคาเฟ่ เซี่ยอี้ก็เหลือบเห็นร่างในเครื่องแบบทหารที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างทันที
“ท่านผู้บังคับบัญชาอเล็กซานเดอร์!”
อเล็กซานเดอร์ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นเซี่ยอี้ เขาก็วางกาแฟในมือลง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาพร้อมกางแขนออก
เซี่ยอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เข้าไปกอดเขา
อเล็กซานเดอร์ตบหลังเซี่ยอี้เบา ๆ ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอด “ไม่เลวเลย นักแม่นปืนชื่อกระฉ่อนอย่างนาย ฉันเสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้ดึงตัวนายเข้ามาตั้งแต่แรก”
อเล็กซานเดอร์พูดจากใจจริง หากตอนแรกเขารู้ว่าเซี่ยอี้เป็นนักแม่นปืน คงไม่มีทางปล่อยให้เซี่ยอี้ไปอยู่ฝั่งอาสาสมัครรบ แต่จะดึงตัวเข้ากลุ่มโดยตรง
เซี่ยอี้ยิ้มโดยไม่พูดอะไร เขาสัมผัสได้ว่าอเล็กซานเดอร์พูดจากใจจริง ดูจากน้ำเสียงและท่าทีในครั้งนี้เทียบกับตอนพบกันครั้งแรกก็เห็นได้ไม่ยาก
ตอนพบกันครั้งแรกและครั้งที่สอง อเล็กซานเดอร์แสดงท่าทีวางอำนาจอยู่เหนือกว่า แต่ครั้งนี้ท่าทีของเขาแตกต่างไปอย่างเห็นได้ชัด
“จริงสิ ท่านผู้บังคับบัญชา ผมขอแนะนำคนคนหนึ่งให้รู้จัก” เซี่ยอี้ถอยหลังหนึ่งก้าว เผยให้เห็นอันนาที่ยืนอยู่ด้านหลัง “นี่คือแฟนสาวของผม อันนา”
“อันนา คนนี้คือท่านผู้บังคับบัญชาที่รับสมัครผมตอนเกณฑ์ทหาร อเล็กซานเดอร์”
เซี่ยอี้แนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน
แต่ที่เหนือความคาดหมายคือ หลังจากเขาแนะนำเสร็จ ทั้งสองกลับยืนนิ่งอยู่กับที่