อาหยางถอนหายใจ แล้วเริ่มอธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ และเจออะไรมาบ้าง
ฟังเรื่องราวของอาหยางจบ เซี่ยอี้ก็มองหลี่ตงชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
ว่ากันตามตรง เจอนายจ้างแบบนี้ถือว่าโชคร้ายตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว
แต่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เซี่ยอี้รู้สึกถูกชะตากับอาหยางคนนี้อยู่ไม่น้อย
การกระทำทุกอย่างที่เขาปกป้องตัวประกันเหล่านั้นเมื่อครู่ เซี่ยอี้เห็นจากบนภูเขาทั้งหมด
เซี่ยอี้หยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้อาหยางหนึ่งมวน
อาหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมาอย่างซาบซึ้ง
เซี่ยอี้หยิบไฟแช็กออกมาจุดให้เขา
อาหยางก้มหน้าบังลม สูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งคำ ควันไหลลงปอด ร่างกายก็ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยอี้ไม่รีบร้อน รอให้อาหยางสูบเสร็จแล้วจึงพูดขึ้นอย่างไม่เร่งรีบว่า “เคยเป็นทหารหรือเปล่า”
ผ่านไปหลายวินาที อาหยางพ่นควันออกมา เสียงเบาลงกว่าเดิม “...เคย”
“เป็นทหารอะไร” เซี่ยอี้ถาม
“ทหารหน่วยรบพิเศษ”
ดวงตาเซี่ยอี้เป็นประกาย เขากวาดตามองอาหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า
ไม่น่าแปลกใจเลย เมื่อครู่ตอนเห็นท่าทางการรบของอาหยางผ่านเล็ง รวมถึงฝีมือยิงปืนของเขา เซี่ยอี้ก็เดาแล้วว่าไม่ใช่ทหารธรรมดา ไม่คิดว่าจะเดาถูกจริง ๆ
“สนใจมาร่วมงานกับพวกเราไหม”
เซี่ยอี้คิดจะชักชวนเขาเข้ากลุ่ม
“พวกคุณเหรอ” อาหยางมองเซี่ยอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ทหารรับจ้าง?”
“ใช่” เซี่ยอี้พยักหน้า
“ขอโทษด้วย ไม่สนใจ” อาหยางส่ายหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ผมไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย!”