เซี่ยอี้ดึงปากสูบออกจากปาก แล้วหันไปมองวาโลญาที่กำลังบรรจุลูกระเบิดลงในครกข้าง ๆ
“หยุดยิงก่อน ข้างล่างเหมือนจะมีพลเรือน”
“พลเรือน?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น วาโลญาก็หยุดมือแล้วหันกลับมา “ในหมู่บ้านมีพลเรือนเหรอ?”
“ใช่” เซี่ยอี้สูดควันบุหรี่ในมือเข้าปอดลึก ๆ ก่อนโยนก้นบุหรี่ทิ้งส่ง ๆ แล้วลุกขึ้น “ลูกระเบิดที่นายยิงไปเมื่อกี้เกือบตกกลางฝูงคนแล้ว รู้หรือเปล่า?”
วาโลญาเบ้ปาก วางลูกระเบิดในมือลง “ฉันไม่มีผู้สังเกตการณ์ จะรู้ได้ยังไงว่ามันตกตรงไหน?”
ถึงจะพูดอย่างนั้น เขาก็ยังวางลูกระเบิดในมือลงอยู่ดี
พวกเขาเป็นทหารรับจ้างก็จริง แต่ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย สำหรับพลเรือน ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่ควรฆ่า อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ใช่พวกกระหายเลือด อีกทั้งเป้าหมายภารกิจก็ไม่ใช่พลเรือนเหล่านี้ ฆ่าพวกเขาไปแล้วจะได้ประโยชน์อะไร?
แน่นอนว่าเงื่อนไขคือพลเรือนพวกนั้นต้องไม่เข้าไปใกล้ลูกระเบิด
เซี่ยอี้หยิบวิทยุสื่อสารจากเอว “เสือดาวหิมะ ในหมู่บ้านมีพลเรือน ระวังอย่ายิงโดนพวกเขา”
ครู่หนึ่ง เสียงตอบกลับก็ดังมาจากวิทยุสื่อสาร “รับทราบ!”
เสือดาวหิมะคือรหัสเรียกของอิกอร์
ที่จริงทุกคนในทีมมีรหัสเรียกกันทั้งนั้น เพียงแต่ในสมรภูมิรบยืดเยื้อขนาดใหญ่แบบคูราฮอเว มีแค่ผู้บังคับบัญชาระดับหัวหน้าหมู่เท่านั้นที่ได้รับวิทยุสื่อสาร สมาชิกระดับล่างจึงมักเรียกชื่อกันตรง ๆ ไม่ค่อยได้ใช้รหัสเรียก
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเขาเป็นทหารรับจ้างทีมมืออาชีพ จะทำอะไรก็ต้องทำให้เป็นระบบ