เซี่ยอี้เลิกทำท่าทีเย็นชาอย่างเมื่อครู่ ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่
“เอ่อ...” เซี่ยอี้ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า “คุณคือหลี่ตงชิงใช่ไหม ผมเรียกคุณว่าตงชิงได้หรือเปล่า?”
หลี่ตงชิงพยักหน้าอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ท่าทีของเซี่ยอี้ที่มีต่อเขาถึงเปลี่ยนไป
อาหยางมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าพิกล ใจพลันกระตุกวูบ เฮ้ย หมอนี่คงไม่ได้จะจับตัวเรียกค่าไถ่หรอกนะ?
ตอนนั้นเอง หลี่ตงชิงเห็นอาหยางกลับมา น้ำเสียงเจือแววสะอื้น “อาหยาง อย่าไปเลยนะ ถ้าไม่มีนายแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ นายช่วยพูดกับพี่ใหญ่คนนี้ให้หน่อยได้ไหม ให้ฉันเข้าร่วมด้วย”
อาหยาง: ......
อาหยางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณชายสมองไม่เต็มคนนี้ถึงได้ยึดติดกับการเป็นทหารรับจ้างขนาดนั้น
【หลี่ตงชิง: เท่สุด ๆ! (ดนตรีประกอบ) เสียงฝนตกแปะ ๆ อยู่นอกหน้าต่าง ตกติดต่อกันสามวันสามคืนก็ยังไม่หยุด......】
แต่เรื่องนี้เขายังไงก็รับปากไม่ได้
หลี่ตงชิงคนนี้ถึงจะโง่ไปหน่อย แต่กับเขาและลูกน้องก็ถือว่าดีมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ คราวนี้เขาคงไม่เสี่ยงชีวิตช่วยอีกฝ่ายมา
ทว่าในตอนที่เขากำลังจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม เซี่ยอี้กลับชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ตงชิง การเข้าร่วมอาชีพอย่างพวกเราคงไม่ได้หรอก ผมชื่อเซี่ยอี้ ถ้าคุณยอมรับผมเป็นพี่ใหญ่ ในดินแดนโซมาเลียแถบนี้ ผมรับรองความปลอดภัยให้คุณได้ทุกอย่าง เอาไหม?” เซี่ยอี้พูดจาโอ้อวดหน้าตาเฉย
ที่จริงเซี่ยอี้เองก็มีแผนของตัวเอง
คุณชายคนนี้บ้านรวยขนาดนี้ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาสักวัน บางทีอาจต้องพึ่งคนที่มีสถานะอย่างพวกเขาก็ได้?