เซี่ยอี้ไม่สนใจอีก เดินออกจากที่นี่ไป
ก่อเรื่องถึงขนาดนี้แล้วยังคิดจะอยู่ที่นี่ต่ออีกเหรอ ถ้าคราวหน้าก่อเรื่องใหญ่กว่านี้ขึ้นมาจะทำยังไง?
ช่วงบ่าย ทุกคนเตรียมตัวก่อนออกปฏิบัติภารกิจ พร้อมบำรุงรักษาอาวุธปืน
นับตั้งแต่เป็นทหารรับจ้างมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบำรุงรักษาอาวุธปืน
“บรู๊ส” อิกอร์ยองอยู่ข้าง ๆ มือกำลังถอดปืนเอเค เขาเอ่ยเรียกโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
“หืม?”
“รบมาตั้งนาน นายเคยปืนขัดลำกล้องกี่ครั้ง?”
มือของเซี่ยอี้ชะงักไป “หมายความว่ายังไง?”
“ก็แค่ถามดู”
เซี่ยอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เหมือนจะไม่เคยขัดเลยสักครั้งนะ”
สิ้นคำ ทุกคนที่กำลังบำรุงรักษาปืนต่างหยุดมือ เงยหน้ามองเซี่ยอี้ แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ฉันจำได้ว่าตั้งแต่ได้ปืนกระบอกนี้มา นายไม่เคยบำรุงรักษามันเลยสักครั้งใช่ไหม แล้วไม่เคยขัดลำกล้องเลยจริง ๆ เหรอ?” อิกอร์ยังไม่ยอมเชื่อ จึงถามย้ำต่อ
“ไม่เคยจริง ๆ” เซี่ยอี้ส่ายหน้า
“งั้นนายก็โชคดีจริง ๆ” อิกอร์ถอนใจ
“ทำไม? นายเคยปืนขัดเหรอ?” เซี่ยอี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“นายควรถามว่าพวกเราเคยปืนขัดกันหมดหรือเปล่ามากกว่า” อิกอร์พยักหน้า ประกอบปืนในมือกลับเข้าที่แล้วดึงลูกเลื่อน “ฉันเคย วาโลญาก็เคย อังเดรก็เคย... แม้แต่ปิแอร์กับหลี่หยางก็เคยปืนขัดระหว่างการรบที่โมกาดิชู”
“เคยกันหมดเลยเหรอ?”
คราวนี้เซี่ยอี้เป็นฝ่ายตกตะลึง
แม้ในกลุ่มพวกเขา อิกอร์กับคนอื่น ๆ จะชอบใช้ปืนเอเค แต่มีเพียงเขาที่ใช้เอฟเอ็น สการ์-แอล ซึ่งผลิตในยุโรปเหนือ