เซี่ยอี้ถลึงตามองหลี่ตงชิง “เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีกับนาย!”
เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา
เสียงของอันนาดังมาจากวิทยุสื่อสาร
“ที่รัก มาห้องประชุมเดี๋ยวนี้ พวกนายมีภารกิจแล้ว”
“ภารกิจอะไร?”
“ภารกิจจัดระดับ” อันนาตอบ “มาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ก็ได้”
เซี่ยอี้วางวิทยุสื่อสาร แล้วเหลือบมองหลี่ตงชิง
“อังเดร!” เขาตะโกนเรียก
อังเดรวิ่งเหยาะ ๆ มาจากด้านหลัง “มีอะไรหรือ หัวหน้า?”
“ไปเรียกทุกคนมาที่ห้องประชุม ให้มาครบภายในสิบนาที”
พูดจบเขาก็หันไปมองหลี่ตงชิง “อย่าลืมลบทุกอย่างที่นายโพสต์ลงเน็ต ถ้าไม่ลบ ฉันเอาเรื่องนายแน่!”
หลี่ตงชิงเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบพยักหน้ารัว “ลบ ๆ ๆ ผมจะลบเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยอี้ไม่มองเขาอีก หันหลังเดินก้าวยาวไปยังห้องประชุม
สิบนาทีต่อมา
ทุกคนมาพร้อมหน้ากันในห้องประชุม
“ทุกคนมาครบแล้ว” อันนาเอ่ย “ฉันจะอธิบายภารกิจสั้น ๆ”
เธอกดแป้นพิมพ์หนึ่งครั้ง เครื่องฉายภาพก็ฉายเอกสารสรุปภารกิจสองฉบับขึ้นบนจอ ฉบับหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกฉบับอยู่ทางขวา
อันนาหยิบปากกาเลเซอร์ขึ้นมา ชี้ไปทางซ้ายก่อนแล้วพูดว่า “ทั้งสองภารกิจนี้เป็นงานที่บริษัทส่งมาให้ เลือกได้อย่างใดอย่างหนึ่ง”
“ฉบับซ้ายเป็นภารกิจคุ้มกันทั่วไป คุ้มกันเจ้าหน้าที่รัฐบาลโซมาเลียคนหนึ่งไปเยือนจิบูติ ค่าจ้างสองแสนดอลลาร์”
“ภารกิจถัดไป” เซี่ยอี้พูดทันทีโดยไม่แม้แต่จะมอง
ราวกับคาดไว้แล้วว่าเซี่ยอี้จะพูดเช่นนี้ อันนาพยักหน้าแล้วใช้ปากกาเลเซอร์ชี้ไปยังเอกสารฉบับทางขวา