เซี่ยเสี่ยวซีรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะกลายเป็นบ้าเต็มที สมองขาวโพลนไปหมด รู้เพียงว่าต้องวิ่งหนีสุดชีวิต
ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหน พอหันกลับไปเห็นว่าไม่มีใครตามมาแล้ว เธอถึงกล้าหยุด
ตอนนั้นเองเธอถึงรู้ว่าตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เซี่ยเสี่ยวซีวางมือทั้งสองข้างค้ำเข่า ก้มตัวลงเล็กน้อย หอบหายใจอย่างหนัก
ยามใกล้รุ่ง แสงสลัวเริ่มปรากฏตรงขอบฟ้า ในที่สุดเธอก็มาถึงโรงเรียน
ชายชราที่เฝ้าประตูตื่นแต่เช้า เมื่อเห็นเสี่ยวซีในสภาพมอมแมม ก็ถึงกับตกใจ
หลังจากปล่อยให้เซี่ยเสี่ยวซีเข้าไปแล้ว เขายังยื่นหมั่นโถวแป้งขาวให้เธอลูกหนึ่งด้วย เซี่ยเสี่ยวซีส่ายหน้าปฏิเสธ เธอรู้ว่าชายชราคนนี้เองก็ใช้ชีวิตลำบาก แบ่งเสบียงของตัวเองให้เธอแล้ว เขาคงไม่รู้ว่าจะกินอะไรเหมือนกัน
พอเข้าหอพัก เซี่ยเสี่ยวซีก็ล้มตัวลงนอนทันที
จนถึงช่วงสอบปลายภาค หวังจวี๋ฮวากับพวกก็ยังไม่มาตามหาเธอ เสี่ยวซีจึงวางใจ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือที่โรงเรียนเพื่อเตรียมสอบปลายภาคที่กำลังจะมาถึง หนังสือที่ถูกเผาไปเธอก็ยืมของเพื่อนมาอ่าน อีกทั้งเนื้อหาในหนังสือเล่มนั้นเธอก็จำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว จึงไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก
วันนั้นหนังสือที่ถูกเผามีแค่หนังสือภูมิศาสตร์หนึ่งเล่ม ที่เหลือเป็นสมุดแบบฝึกหัด ทุกครั้งที่กลับไปบ้าน เธอจะเอาหนังสือไปไม่มาก เพราะหวังจวี๋ฮวาไม่ยอมให้เวลาเธอเรียน เอาแต่สั่งให้ทำงานไม่หยุด ไม่อย่างนั้นเสบียงแห้งที่เอาไปโรงเรียนในสัปดาห์นั้นก็จะถูกลดลง
เมื่อไม่มีเสบียงจากบ้าน เซี่ยเสี่ยวซีจึงใช้เงินวันละ 3 เฟินซื้อหมั่นโถวจากโรงอาหารลูกหนึ่งกินทั้งวัน กลับกินดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ถึงเธอจะไม่อยากใช้เงินและอยากเก็บไว้เรียนหนังสือ แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือก ได้แต่ต้องซื้อกินเอง
วันนั้นคือวันที่ 30 มิถุนายน อากาศร้อนอบอ้าวและนิ่งสนิท ราวกับอยู่ในลังนึ่งขนาดใหญ่
นักเรียนทั้งห้องกำลังทบทวนบทเรียนอยู่ในห้องเรียน
จู่ ๆ หญิงคนหนึ่งก็พรวดพราดเข้ามา ตรงดิ่งไปหาเซี่ยเสี่ยวซีที่กำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วกระชากเธอให้ลุกขึ้น “ใครใช้ให้แกหนีมาที่นี่ รีบกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้!”
ตอนแรกเซี่ยเสี่ยวซียังอยู่ในอาการงุนงง แต่พอเห็นว่าเป็นหวังจวี๋ฮวา ปฏิกิริยาแรกในใจคือความหวาดกลัว เธอใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของอีกฝ่ายมาหลายปี เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด ทว่าเธอก็ตั้งสติได้ทันที พยายามสะบัดมือของหวังจวี๋ฮวาที่จับแขนตัวเองออก
แต่ปกติเซี่ยเสี่ยวซีก็กินน้อยอยู่แล้ว มักหน้ามืดตาลาย จะไปสู้แรงหวังจวี๋ฮวาที่ตัวใหญ่กำยำได้อย่างไร
เมื่อสู้แรงไม่ได้ เสี่ยวซีก็รีบคว้าโต๊ะในห้องเรียนไว้สุดชีวิต เพื่อไม่ให้หวังจวี๋ฮวาลากออกไป พลางตะโกนใส่เพื่อนร่วมชั้นว่า “ช่วยด้วย!”
หวังจวี๋ฮวาโมโหจนเดือดดาล เงื้อมือตีหัวเซี่ยเสี่ยวซีทันที
นักเรียนทั้งห้องต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน
จางหลาน เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ ได้สติเป็นคนแรก รีบเข้าไปช่วยเซี่ยเสี่ยวซี นักเรียนในห้องอีกหลายคนที่สนิทกับเธอก็เข้ามาช่วยด้วย
หวังจวี๋ฮวาตวาดลั่น “พวกเธอจะทำอะไร ฉันสั่งสอนคนในบ้านตัวเอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอ?”
ทุกคนไม่กล้าขยับ เพราะท่าทางของหวังจวี๋ฮวาน่ากลัวเกินไปจริง ๆ
ขณะที่เซี่ยเสี่ยวซีกำลังจะถูกลากออกไป ครูเฉา ครูประจำชั้นก็รีบมาถึง “นี่กำลังทำอะไรกันอยู่?”
ครูเฉาผลักหวังจวี๋ฮวาออกอย่างแรง ก่อนจะประคองเซี่ยเสี่ยวซีที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงและใบหน้าบวมเล็กน้อยให้ลุกขึ้น
พอเห็นครูเฉา หวังจวี๋ฮวาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที “คุณครูใช่ไหมคะ ฉันเป็นป้าสะใภ้ใหญ่ของเซี่ยเสี่ยวซี พ่อแม่ของเธอตายตั้งแต่ยังเด็ก ฉันเป็นคนเลี้ยงเธอมาเอง ฐานะทางบ้านเราไม่ดี เดิมทีก็ไม่มีปัญญาส่งเธอเรียน แต่พวกเราก็พยายามกันสุดชีวิตให้เธอได้เรียนหนังสือ แล้วดูสิ เธอกลับไม่ตั้งใจเรียนที่โรงเรียน แถมยังไปมีแฟน ฉันได้ยินหวังเหม่ยลี่เล่ามาหมดแล้ว ว่าเสี่ยวซีชอบผู้ชายคนหนึ่งในโรงเรียน แล้วยังแอบขโมยหนังสือของเขาด้วย เป็นฉันเองที่สั่งสอนเธอไม่ดี ตอนนี้ฉันจะพาเธอกลับบ้าน ไปหาครอบครัวสามีให้เร็วหน่อย จะได้ไม่เสียเวลาเปล่า”
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็หันไปมองหวังเหม่ยลี่กับหลี่ฮ่าวหราน
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้คบใคร หวังเหม่ยลี่ใส่ร้ายฉัน ตอนนี้คุณครูกับเพื่อนทั้งห้องเป็นพยานให้ฉันได้” เซี่ยเสี่ยวซีพูดจบ คนอื่น ๆ ก็พากันยืนยันว่า “ใช่ เซี่ยเสี่ยวซีไม่ได้คบใคร เธอยังสอบได้ที่หนึ่งด้วย”
“ที่แกทำก็เพราะไม่อยากให้ฉันเรียนหนังสือไม่ใช่เหรอ อยากให้ฉันแต่งกับหวังฟูกุ้ยจากหมู่บ้านหวัง เพื่อเอาฉันไปแลกคู่แต่งงานให้ลูกชายคนโตของแก ฉันได้ยินหมดแล้ว แกยังคิดจะใช้ยาสลบทำให้ฉันหมดสติ แล้วส่งฉันไปบ้านหวังฟูกุ้ยอีกด้วย ฉันบอกแกไว้เลยว่านี่มันผิดกฎหมาย ฉันจะแจ้งตำรวจ!” ขณะที่เซี่ยเสี่ยวซีพูด น้ำตาก็ไหลอาบหน้า