ลินเฟิงกลับส่ายหน้า: "โค้ช ผมว่าผมทำหน้าที่การ์ดจ่ายได้นะ ถ้าลงตำแหน่งนี้ บางทีข้อได้เปรียบของผมอาจมีมากกว่าด้วยซ้ำ"
ในใจเขารู้ดี ว่าคำทองสองคำของตัวเอง——[ไล่ดาวไล่เดือน]และ[ปีศาจมองไม่เห็น]——ชัดเจนว่าเหมาะกับการ์ดจ่ายบอลมากกว่า
บาร์นส์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น: "การ์ดจ่ายไม่ใช่แค่ส่งบอลให้กันก็จบ มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก"
"ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าทำไม่ได้?" ลินเฟิงรับคำได้ไว
บาร์นส์ได้ยินก็รู้สึกว่ามีเหตุผล เขาชำเลืองมองพวกที่มาคัดตัวข้างสนาม แล้วกวักมือ:"ที่เหลือไม่ต้องทดสอบแล้ว จัดแมตช์เต็มคอร์ทเลย ใครเล่นดีก็อยู่"
พูดจบ ผู้เล่นคนอื่นก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที
พวกเขารู้ดี ในกลุ่มนี้คนที่น่าจะได้อยู่มากที่สุด คงจะเป็นเด็กเชื้อสายจีนที่ช่วงแขนน่าหวาดกลัวคนนั้น
แต่ความไม่ยอมแพ้ก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
แขนยาวแล้วจะเล่นบาสเก็ตบอลเก่งหรือ? ล่อออกมาวิ่งดูก็รู้!
บาร์นส์นับจำนวนคน รวมทั้งหมดเจ็ดคน นับยังไงก็ไม่ครบสิบสำหรับเต็มคอร์ท
เควิน ดูแรนท์หัวเราะเบา ๆ ข้าง ๆ แล้วสอดปากขึ้นมา: "โค้ช นับผมด้วยสิ ลง 4V4 ก็ได้นะ"
บาร์นส์กลับส่ายหน้า: "4V4 กับ 5V5 พื้นที่สนามมันคนละเรื่อง" เขาเงยคางไปทางเฟรแมน "แมตต์ นายกับฉันลงด้วย"
เฟรแมนตะลึง ไม่คิดว่าโค้ชจะเอาจริงขนาดนี้ แค่ลองให้ลินเฟิงเล่นการ์ดจ่าย ถึงกับต้องลงสนามเองทั้งแมตช์เต็ม แล้วยังยืนยันจะเอา 5V5 ให้ได้
ดูท่าโค้ชให้ความสำคัญจริง ๆ
เขาไม่ลังเล พยักหน้ารับคำ
หลังจากวอร์มอัพระบายตัว ลินเฟิงกับเควิน ดูแรนท์ได้อยู่ทีมแดง ส่วนบาร์นส์พาเฟรแมนอยู่ทีมน้ำเงิน
เควิน ดูแรนท์เดินมาหาลินเฟิง ยิงฟันยิ้ม: "ลิน ฉันรอรับบอลนายอยู่นะ"
ลินเฟิงยิ้มตอบ: "เควิน วางใจได้ การันตีฟิน"
"โอ้?" เควิน ดูแรนท์มองท่าทางมั่นใจนั่น ยิ่งสนใจ "งั้นฉันรอดูอยู่นะ"
ลินเฟิงมั่นใจในคำทอง[ปีศาจมองไม่เห็น]ของตัวเองอยู่แล้ว จัดการเควิน ดูแรนท์แค่นี้ไม่เห็นจะเป็นเรื่องยาก
"แมตต์ ไปประกบเขา" บาร์นส์พูดเสริมก่อนเปิดเกม "ห้ามผ่อนให้"
"ได้เลย" เฟรแมนยิ้ม แล้วเข้าประชิดตัวลินเฟิงทันที
เควิน ดูแรนท์เตือนเสียงเบา: "ลิน อย่าประมาท แมตต์เคยเป็นตัวจริงระดับ NCAA ดิวิชัน 1 มาก่อน มีฝีมือพอตัว"
ลินเฟิงได้ยิน ก็ตั้งใจทันที คนที่ลงตัวจริงใน NCAA ได้ไม่มีใครอ่อน ห้ามประมาทเด็ดขาด
"ปี้ด!"
บาร์นส์เป่านกหวีด เก็บมันใส่กระเป๋า แล้วยืนประกบตัวผู้เล่นทีมแดงคนหนึ่ง
ลินเฟิงรับบอลแดนหลังแล้วบุก เฟรแมนทำตามคำสั่งโค้ช ประกบเต็มคอร์ททันที
ลินเฟิงกะว่าเฟรแมนสูงราว 185 เซนติเมตร อายุสามสิบต้น ๆ โดนประกบตัวแบบนี้ เลี้ยงบอลค่อนข้างลำบาก——เพราะตอนนี้ค่าความสามารถเลี้ยงบอลของตัวเองแค่ 65
แต่...
"ปั้ง!"
ลินเฟิงตบลูกบอลแรง ๆ เท้าถีบพื้น เร่งความเร็วทั้งตัวทันที
พลังระเบิดจาก[ไล่ดาวไล่เดือน]ปลดปล่อยเต็มร้อย!
เฟรแมนตั้งตัวไม่ติดเลย
ลินเฟิงก้าวเท้าออกไป เฟรแมนรู้สึกแค่ภาพเบลอไปชั่วขณะ ร่างก็ตามไม่ทันแล้ว
เขาเร็วยังงั้นเหรอ?!
เฟรแมนถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างหมดสภาพ เบื้องหน้าลินเฟิงจึงโล่งกว้าง เขาไม่ลังเล พุ่งเข้าห่วงจากนอกเส้นสามแต้ม
ทีมน้ำเงินหดการป้องกันทันที ผู้เล่นที่ประกบเควิน ดูแรนท์ตอบสนองไวสุด ขยับมาช่วยประกบในพริบตา
แต่ลินเฟิงไม่ลดความเร็ว มือใหญ่คว้าบอลแน่น แขนตวัดไปทางด้านหลังตัวเอง
หนุ่มที่มาช่วยประกบถึงกับชะงัก นี่มันท่าไหน?
วินาทีถัดมา บาสเก็ตบอล "วื้ว" ออกจากด้านหลังเขา โค้งเป็นเส้น ส่งตรงไปหาเควิน ดูแรนท์
พวกผู้เล่นที่เม้าท์ข้างสนามตาแทบหลุด
ส่งบอลลับหลัง?!
เควิน ดูแรนท์ยืนตำแหน่งระยะกลาง รับบอลได้ก็ตะลึงเหมือนกัน แต่เขาปรับตัวไวมาก หยุดชั่วครู่แล้วดีดตัวขึ้นยิง
"สวบ!"
บอลเข้าห่วงอย่างไม่มีปัญหา
ทีมแดงขึ้นนำ 2-0
โค้ชบาร์นส์จ้องลินเฟิง ดวงตาเป็นประกาย เขาหันไปมองเฟรแมน สายตานั้นเหมือนกำลังถาม: เมื่อกี้นายไม่ได้ผ่อนให้เขาจริง ๆ นะ?
เฟรแมนสีหน้าหม่นลงเล็กน้อย ส่ายหน้า
"ผมไม่ได้ผ่อนจริง ๆ" น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "ใครจะไปรู้ว่าตอนออกตัวเขาจะระเบิดความเร็วขนาดนั้น แซงผมไปแบบหมดสภาพ"
"งั้นนายก็เล่นสวนเขาสักลูกสิ" บาร์นส์เงยคางไปแดนหน้า
"ได้"
เฟรแมนรับคำ ลากบอลบุกขึ้นแดนหน้า ตั้งท่าจะเล่นเดี่ยวกับลินเฟิง
ลินเฟิงลดจุดศูนย์ถ่วงลง จดจ่อเต็มที่ เขารู้ว่าค่าป้องกันตัวเองธรรมดา แต่ข้อดีคือฝีเท้าไว ขอแค่ประกบติด ไม่ให้อีกฝ่ายหลุดง่าย ๆ ก็ถือว่าสำเร็จ
เฟรแมนเลี้ยงลูกระหว่างขาต่อเนื่อง จู่ ๆ ก็เปลี่ยนทิศเร่งความเร็ว บุกแรงจากทางขวา
แต่ลินเฟิงสไลด์เท้าตามติด แปะอยู่ข้างตัวเขาตลอด
สลัดไม่หลุด!
เฟรแมนพุ่งถึงระยะกลาง หยุดกะทันหัน ประคองบอลเตรียมกระโดดยิง
ลินเฟิงเกือบจะเบรกพร้อมกัน ตัวดีดขึ้นเหมือนสปริง แขนยาวชูสูง
สองแขนกางออก เฟรแมนรู้สึกเหมือนฟ้ามืดไปหมด
เขายิงอย่างฝืน ๆ
เสียงตูมหนึ่ง บาสเก็ตบอลเพิ่งหลุดมือก็โดนลินเฟิงปัดกระเด็น
ลินเฟิงลงพื้นสายตาว่องไว คว้าบอลมากอดไว้ทันที
เกือบจะพร้อมกัน เควิน ดูแรนท์เหมือนสายฟ้าสีดำ พุ่งหัวซุกเข้าหาแดนหน้าแล้ว
ลินเฟิงไม่แม้แต่จะมอง ส่งบอลยาวด้วยแขนเดียวจากแถวเส้นโทษแดนหลัง!
บอลเหมือนติดจีพีเอส โค้งสูงเป็นเส้น ตรงดิ่งแดนหน้า
เควิน ดูแรนท์วิ่งไปหันมามอง เห็นวิถีบอลแล้วตาเป็นประกาย
บอลนี้ส่ง... ใช่เลย!
แน่นอน ส่งดีก็ต้องรับได้ด้วย เควิน ดูแรนท์ออกแรงวิ่งสุดชีวิต ในที่สุดก็พุ่งเข้าเขตโทษตอนบอลเริ่มร่วง เขากระโดดเต็มแรง กางร่างกลางอากาศ รับบอลเข้าอกอย่างมั่นคง แล้ววางเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
บาสเก็ตบอลกลิ้งเข้าห่วงอย่างว่าง่าย
อีกหนึ่งจังหวะแอลลีย์อูปข้ามสนาม!
"โว้ย!"
ข้างสนามแตกฮา
"บอลนี้ส่งได้ยังไงเนี่ย?"
"โค้งสูงแล้วแม่นขนาดนั้น!"
"ยังปามือเดียวอีกต่างหาก!"
"เขาควบคุมเส้นทางส่งบอลมีอะไรจริง ๆ นะ..."
บาร์นส์กับเฟรแมนมองหน้ากันอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ตอนนี้พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้ว เด็กคนนี้กล้าเขียน "การ์ดจ่าย" ลงในใบสมัคร คงไม่ใช่เขียนเล่น ๆ
แค่การส่งยาวข้ามสนาม หาลูกทีมที่วิ่งเร็วได้แม่นยำขนาดนี้ ก็พอจะเห็นวิสัยทัศน์และเทคนิคของเขาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการส่งบอลโค้งสูงที่พอดีเป๊ะ
เห็นได้ชัดว่าคำนวณความเร็ววิ่งของเควิน ดูแรนท์ไว้แล้ว ให้บอล "นำ" คนวิ่ง
บวกกับบล็อกที่สะอาดสะอ้านเมื่อครู่นี้...
นอกจากช่วงแขนที่น่าตกใจ พลังระเบิดตอนออกตัวทะลุทะลวง ก็ทำให้โค้ชทั้งสองคนถึงกับทึ่ง
"ต่อไป! เล่นต่อ!"
เสียงบาร์นส์ตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บางที...อาจจะเจอเพชรเข้าจริง ๆ?
ทีมมีเควิน ดูรันต์ มัธยมปลายอันดับสองของประเทศอยู่แล้ว ถ้าได้การ์ดพรสวรรค์เด่นขนาดนี้เพิ่มอีกคน...
ฤดูกาลนี้ของทีมลองฮอร์น คงมีลุ้นจริง ๆ!
ทีมน้ำเงินบุกอีกครั้ง เปลี่ยนคนถือบอลทะลวง แต่พึ่งจะไปถึงใต้ห่วง เควิน ดูแรนท์ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ปิดฉับเป็นบล็อกใหญ่
บาสเก็ตบอลตรงดิ่ง ลงมาอยู่ในมือลินเฟิงพอดี
ลินเฟิงเร่งความเร็วทันที เหมือนใส่สปริงไว้ที่ฝ่าเท้า ความเร็วพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในพริบตา
เขาก้มหน้าพุ่งไปแดนหน้า
"โฮ้!"
โค้ชเฟรแมนตั้งใจจะเกาะติดเขา แต่กลับรู้สึกแค่ลมปะทะผ่านตัว พอตั้งสติมองอีกที เด็กนั่นพุ่งออกไปหลายเมตรแล้ว
เขารีบวิ่งตามสุดชีวิต คิดในใจว่ายังไงก็ต้องไม่ให้เด็กนี่ทำฟาสต์เบรกง่าย ๆ
แต่ยิ่งไล่ก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ——ระยะห่างทำไมยิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ?
เฮ้ย! เจ้านี่วิ่งเร็วจริง ๆ นะ!
ลินเฟิงไม่กี่ก้าวก็ถึงใต้ห่วงฝั่งตรงข้าม แว่บหนึ่งหันกลับไปมอง
ด้านหลังไม่มีเงาใครเลย
เขาก็ไม่เล่นอะไรเวอร์ วางบอลลงห่วงด้วยสองมืออย่างง่ายดาย
6-0
"กระโดดยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่" ลินเฟิงลงพื้นแล้วทำปากห่อ พึมพำกับตัวเอง "ดังค์ได้ไม่สวยเลย"
ตอนนี้ในหัวเขาเต็มไปด้วยภารกิจ:"ต้องรีบทำภารกิจให้เสร็จ เอาการ์ดเสริมสภาพร่างกายมาให้ได้"
"อีกอย่าง ในรางวัลยังมีเอฟเฟกต์ระดับม่วงอีก พลาดไม่ได้เด็ดขาด"
แมตช์ 5V5 นัดนี้ เล่นมาถึงตรงนี้ก็แทบไม่มีลุ้นอะไรแล้ว
พูดง่าย ๆ คือฝั่งทีมแดง โดยเฉพาะลินเฟิงกับเควิน ดูแรนท์ เอาแต่ถูทีมน้ำเงินลงพื้น
ลินเฟิงปล่อยของเต็มที่ โชว์ฝีมือตัวเองทั้งหมดให้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ
การส่งบอลชุลมุนมองไม่เห็นทิศทาง ความเร็วยิ่งไวเหมือนสายฟ้า
เขาทำแบบนี้ โค้ชทั้งบาร์นส์และเฟรแมนตาแทบไม่กะพริบ สีหน้าเหมือนเพิ่งเก็บสมบัติล้ำค่าได้
ใครจะไปคิดว่า แค่ออดิชันในโรงเรียนธรรมดา ๆ แห่งนี้ จะมีสัตว์ประหลาดแบบนี้โผล่มา!
ความเซอร์ไพรส์นี้มาฉับพลันเกินไป ทำเอาทั้งคู่แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
แมตช์จบลง ผู้เล่นคนอื่นที่มาคัดตัวก็ซังกะตายไปตาม ๆ กัน
ทุกคนรู้ดี โควต้าต้องไม่มีสิทธิ์แล้ว
คนที่จะได้เข้าทีมลองฮอร์น นอกเหนือจากลินเฟิงแล้วยังจะมีใครอีก?
"บ้าไปแล้ว! เจ้านี่เล่นโหดขนาดนี้ได้ยังไง?" บางคนอดบ่นไม่ได้
"ระดับฝีมือแบบนี้ โต้งตอนมัธยมปลายก็ควรถูกดึงตัวไปแล้ว!"
"ตามหลักเขาควรได้ทุนเรียนแล้วเข้าทีมตรง ๆ มาวิ่งชิงโควตากับพวกเราทำไมเนี่ย?"
ทุกคนหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"เฮ้อ เทียบไม่ได้จริง ๆ" ผู้เล่นอีกคนส่ายหน้า "เขาเร่งความเร็วทีเดียวก็แซงทุกคนแล้ว"
"การส่งบอลยิ่งน่ากลัว ส่งลับหลัง ส่งลับหัว ส่งยาวข้ามสนาม ลูกไหนก็แม่นไปหมด!"
"แบบนี้จะให้เล่นยังไงไหว?"
ริก บาร์นส์ หัวหน้าโค้ชทีมลองฮอร์นมหาวิทยาลัยเท็กซัส มองทุกคนรอบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น: "ผลออกมาชัดเจนแล้ว"
"ยินดีด้วย ลินเฟิง!"
พูดจบเขาก็เดินเข้าไปจับมือกับลินเฟิง
คนที่ไม่ได้ก็เสียดาย แต่ก็ยังปรบมือให้ลินเฟิง
แพ้ให้คนแบบนี้ ไม่มีอะไรให้พูดจริง ๆ ระยะห่างมันมากเกินไป
"ทุกคนที่ไม่ได้คัดเลือก หวังว่าจะเป็นกำลังใจให้ทีมลองฮอร์นในฐานะแฟนบอลต่อไปนะครับ!" บาร์นส์พูดต่อ "พวกเราจะทำเกมสุดมันส์มาให้ชม!"
เขาพูดจบ นอกเหนือจากลินเฟิงแล้ว ผู้เข้าคัดเลือกคนอื่น ๆ ก็ได้แต่เก็บของ แล้วทยอยกันออกจากสนาม
ไม่นานนัก ในสนามก็เหลือแค่ลินเฟิง เควิน ดูแรนท์ โค้ชบาร์นส์ และผู้ช่วยโค้ชเฟรแมน สี่คนเท่านั้น
เควิน ดูแรนท์เดินมาข้างลินเฟิง ใช้ไหล่กระแทกเบา ๆ:"ยินดีต้อนรับเข้าทีม ลิน"
ถ้าจะพูด คนที่ยอมรับมากที่สุดในเกมนี้ คงเป็นเควิน ดูแรนท์
เขาไม่เคยรับบอลที่ส่งมาได้ลงตัวขนาดนี้มาก่อน!
แค่ตัวเองวิ่งหาช่องว่าง บอลจะถูกส่งมาถึงมืออย่างนุ่มนวลในวินาทีถัดไปเสมอ ความรู้สึกนี้สุดยอดเกินไปแล้ว
ในเกมมีรายละเอียดหนึ่งที่เควิน ดูแรนท์ประทับใจเป็นพิเศษ
เขาสังเกตเห็น ทุกครั้งที่ลินเฟิงส่งบอลมา ตอนที่ตัวเองรับได้ ลายลูกบาสเก็ตบอลมักจะอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะกับการยิงที่สุดเสมอ!