ภายในสนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยเท็กซัส บรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย หัวหน้าโค้ชริก บาร์นส์กวาดสายตามองใบหน้าผู้มาใหม่กลุ่มนี้ เขากระแอมกระไอก่อนจะเอ่ยปาก
"ฟังให้ดีนะ ยินดีต้อนรับทุกคนสู่การทดสอบฝีเท้ากับทีมลองฮอร์น"
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ทุกคำพูดหนักแน่น "ฉันริก บาร์นส์ หัวหน้าทีมนี้ พูดกันตรงๆ เลย การคัดเลือกที่นี่ไม่ใช่การเล่นขำๆ"
เขาหยุดเล็กน้อย สายตากวาดผ่านใบหน้าทีละคน "เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ต้องเตรียมตัวรับความเจ็บปวดไว้ล่วงหน้า เข้าใจไหม?"
นักศึกษาใหม่หลายคนรีบพยักหน้า ดูจริงจังกันทุกคน บาร์นส์เห็นปฏิกิริยาแบบนั้นก็ค่อนข้างพอใจ ยกมือตบมือดังเพี๊ยะๆ สองที ผู้ช่วยโค้ชแมตต์ เฟรแมนก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"แมตต์ พวกนี้ฝากแกด้วย กฎเดิม" บาร์นส์สั่ง แล้วก็ชูนิ้วโป้งไปทางอีกฝั่งของสนามฝึก "ฉันต้องไปสอนเควินเป็นพิเศษ"
เฟรแมนตอบรับ "เข้าใจ" อย่างคล่องแคล่ว แล้วหันไปทางนักศึกษาใหม่พร้อมกับกางมือออก "ใบสมัครยังถืออยู่ไหม? รีบส่งมาได้เลย เราจะเริ่มกันทันที!"
ในตอนนี้ บาร์นส์เดินเตร่ไปยังสนามอีกฝั่งแล้ว สายตาของนักศึกษาใหม่อดไม่ได้ที่จะตามเขาไป สุดท้ายก็ไปหยุดที่ร่างสูงใหญ่ที่กำลังฝึกซ้อมคนเดียวอยู่ตรงนั้น
ท่ามกลางฝูงชน เกิดเสียงพูดคุยกันเบาๆ ขึ้นทันที
"ดูสิ! นั่นเควิน ดูรันต์ตัวจริง!" เด็กผมสั้นคนหนึ่งกดเสียงต่ำ ตื่นเต้นจนกระทืบเท้า
คนใส่แว่นข้างๆ ต่อว่า "มือเซียงอันดับสองของประเทศทั้งอเมริกัน! ห่างจากเกร็ก โอเดนแค่นิดเดียว!"
"ปีนี้โรงเรียนดึงเขามาได้ งานแข่งแชมเปี้ยนชิพคงมีหวังแล้ว" อีกคนลูบคาง สายตาเป็นประกาย "ถ้าได้เข้าทีมแล้วได้เล่นบอลด้วยกัน... เฮ้ย แค่นี้ก็คุยได้ตั้งหลายปี!"
อีกฝั่งของสนาม บาร์นส์เดินไปถึงหน้าเควิน ดูแรนท์ เควิน ดูแรนท์เพิ่งยิงสามคะแนนเข้าไป เสียงตาข่ายสวิงดังกรอบแกรบ
"เควิน ฝึกจับบอลยิงเร็วก่อน" บาร์นส์เก็บลูกบอลที่เท้า แล้วโยนให้ "ข้อกำหนดมีอย่างเดียว จับบอลแล้วโยนออกไปให้เร็วที่สุด เข้าใจ?"
เควิน ดูแรนท์พยักหน้า รับลูกบอลมาแต่ไม่รีบขยับ กลับเอียงคอมองไปทางที่บาร์นส์มา กลุ่มนักศึกษาใหม่กำลังมองมาทางนี้ตาปริบๆ "โค้ช พวกนั้นมาทำอะไรกัน? มาชุมนุมกันทำไม?"
บาร์นส์ได้ยิน ยกมือขึ้นจับหน้าผาก ทำหน้าแบบ 'ฉันรู้แล้ว'
"เควิน ขอเถอะ บางทีก็เงยหน้ามองโลกบ้างได้ไหม? ทีมยังขาดคนอีกหนึ่ง ฉันจัดคัดเลือกแบบเปิด ประกาศติดที่ประตูมาเป็นอาทิตย์แล้ว!"
"ประกาศ?" เควิน ดูแรนท์ขยิบตา พยายามนึก "โอ้... เหมือนจะมีกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่ง"
"นั่นข้อมูลคู่แข่งเกมอุ่นเครื่อง!" บาร์นส์แทบสำลัก "โปสเตอร์คัดเลือกเป็นสีแดง! สีแดงสด!"
เควิน ดูแรนท์เกาหัวผมสั้นของตัวเอง ยิ้มกว้าง "เอาล่ะ เข้าใจแล้ว มาซ้อมกันดีกว่าโค้ช"
บาร์นส์ส่ายหน้า ไม่อยากพูดต่อแล้ว หยิบลูกบอลขึ้นมาเริ่มป้อนบอลให้เควิน ดูแรนท์
ฤดูกาลที่แล้ว ทีมลองฮอร์นอาศัยสามคนอย่างพีเจ ทักเกอร์ อัลดริดจ์ และแดเนียล กิ๊บสัน บุกทะลุเข้าไปถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายได้อย่างน่าตื่นเต้น แต่ก็พลาดท่าในรอบ 8 ทีม
พอจบฤดูกาล สามคนนี้ก็ประกาศเข้าดราฟต์พร้อมกัน อัลดริดจ์กลายเป็นผู้เล่นอันดับสอง ทักเกอร์และกิ๊บสันก็ถูกเลือกในรอบสองเช่นกัน
ตัวหลักของทีมหายไปเกินครึ่งทันที โชคดีที่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเขาตัดสินใจไว คว้าตัวเควิน ดูแรนท์เทพอันดับสองของประเทศมาอยู่ในมือได้
ตอนนี้ความหวังทั้งหมดของทีมตกอยู่ที่ร่างสูงผอมนี้ บาร์นส์จะไม่ใส่ใจได้ยังไง? การฝึกพิเศษด้วยตัวเองเป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้ว
อีกฝั่งของสนาม ในกลุ่มนักศึกษาใหม่ที่มาทดสอบ ลินเฟิงกำลังหรี่ตามองเควิน ดูแรนท์ที่ซ้อมจนเหงื่อท่วมตัวอยู่ไกลๆ
เขาคิดในใจ: "จริงจังไม่เบา นี่กี่โมงแล้ว... ไม่แปลกใจเลยที่ต่อมาเขาถึงกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ ว่าแต่ พูดถึงเรื่องนี้ ในสนามนอกจากเขา ตอนนี้ก็ไม่มีสมาชิกทีมตัวจริงคนอื่นแล้ว"
ลินเฟิงคิดถึงตรงนี้ มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เดี๋ยว สนามนี้ก็จะมีสมาชิกทีมลองฮอร์นคนที่สองแล้ว"
จิตใจเขาเคลื่อนไหว ตรงหน้าก็ปรากฏอินเทอร์เฟซระบบที่มองเห็นได้แค่คนเดียว
[ชื่อ: ลินเฟิง]
[ส่วนสูง: 198 ซม.]
[น้ำหนัก: 85 กก.]
[ตำแหน่ง: พอยต์การ์ด]
[สภาพร่างกาย: ความเร็ว 100, พลัง 60, การกระโดด 60, ความอึด 63]
[เกมรุก: การเล่นหลังบอร์ด 66, การเลี้ยงบอล 65, การขึ้นทำคะแนน 67, ระยะกลาง 65, สามคะแนน 60]
[เกมรับ: การขโมยบอล 62, การบล็อก 65, การช่วยเหลือ 65, รีบาวด์ 60]
[การจัดการเกม: ทักษะการส่งบอล 100, วิสัยทัศน์การส่ง 75]
(หมายเหตุ: ค่าคุณสมบัติถึง 75 แปลว่ามีมาตรฐานผู้เล่นเอ็นบีเอ)
[เอฟเฟกต์ที่ติดตั้งแล้ว]
1. ไล่ดาวไล่เดือน (ระดับกาแล็กซี): เพิ่มความเร็วในการวิ่งและการออกตัวอย่างมาก [เอฟเฟกต์พิเศษ: เมื่อวิ่งมือเปล่า ความเร็วเพิ่มอีก 10%]
2. ปีศาจมองไม่เห็น (ระดับกาแล็กซี): เพิ่มความสามารถในการส่งบอลและความสวยงามอย่างมาก [เอฟเฟกต์พิเศษ: เมื่อถูกประกบสองคน อัตราความสำเร็จในการส่งบอลเพิ่มอีก 10%]
ลินเฟิงตกลงมาจากปี 2024 มาอยู่ในปี 2006 นี้ พร้อมกับระบบ[ซูเปอร์การ์ด]ที่มาด้วยกัน ระบบนี้แนวไม่ธรรมดา ใช้การอัปเกรดเอฟเฟกต์ และใช้ไอเทมเสริมพลังได้
เอฟเฟกต์แบ่งเป็นห้าระดับ เขียว น้ำเงิน ม่วง ทอง กาแล็กซี และของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่ตอนเริ่มเกม เขาก็ได้เอฟเฟกต์ระดับกาแล็กซีสูงสุดมาสองอัน โดยอันหนึ่งก็คือ 'ไล่ดาวไล่เดือน' ที่ทำให้เขาวิ่งเร็วขึ้นไปอีก
ตอนนี้ ความเร็วและทักษะการส่งบอลของลินเฟิง ถูกระบบดันจนเต็มขั้นแล้ว
แต่นอกจากสองอย่างนี้ที่พอเอาไปโชว์ได้ ความสามารถด้านอื่นๆ ก็ดูจะไม่ค่อยดีนัก โชคดีที่ระบบยังใจดีพอ ออกภารกิจให้ทันเวลา ให้หนทางพัฒนาที่ชัดเจน
[ชื่อภารกิจ: ติดทีมโรงเรียน!]
[ข้อกำหนดภารกิจ: ผ่านการคัดเลือก เป็นสมาชิกทีมลองฮอร์น!]
[รางวัลภารกิจ: 1. กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง, 2. การ์ดเสริมสภาพร่างกาย]
จัดการคัดเลือกนี้ให้สำเร็จ ก็จะได้เอฟเฟกต์ระดับม่วงหนึ่งอัน แถมยังได้เสริมพื้นฐานร่างกายอีก การแลกเปลี่ยนนี้คุ้มค่า
"ลินเฟิง!"
กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินผู้ช่วยโค้ชทีมลองฮอร์น แมตต์ เฟรแมน เรียกชื่อเขา
ลินเฟิงเดินเข้าไปหา
เฟรแมนกวาดสายตามองเขาขึ้นลง สายตาก็เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย เขาหยิบฟอร์มที่ลินเฟิงกรอกขึ้นมาอ่าน "ส่วนสูง 198 น้ำหนัก 85 กิโลกรัม ช่วงแขน... 213?"
พออ่านถึงข้อมูลช่วงแขน เขาก็หยุดไป ทันใดนั้นก็เงยหน้ามองลินเฟิง
"หนุ่มน้อย เธอกรอกข้อมูลช่วงแขนนี่ไม่ผิดหรอกนะ?" เฟรแมนชี้ไปที่ฟอร์ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "เป็น 213 เซนติเมตรจริงเหรอ?"
ลินเฟิงพยักหน้ายืนยัน "ใช่ครับโค้ช ผมเพิ่งวัดเมื่อวานนี้"
"ยาวกว่าส่วนสูงตั้ง 15 เซนติเมตร!" เฟรแมนจ้องที่ข้อมูล ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ พรสวรรค์ทางรูปร่างแบบนี้ ถือว่าใช้ได้ทีเดียว
"มาจากเมืองมังกร?" เฟรแมนถามต่อ
"ครับ"
"อย่างนั้นว่างๆ ก็สามารถไปฮูสตันดูเกมของเหยาได้นะ" เฟรแมนยิ้มขึ้น น้ำเสียงเป็นกันเอง "ที่นี่ห่างจากฮูสตันไม่ไกลนัก บ้านเกิดฉันอยู่แถวนั้น ฉันเป็นแฟนบอลของเหยา"
สัมผัสได้ถึงความใจดีของผู้ช่วยโค้ช ลินเฟิงก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา เหยาชื่อเสียงในฝั่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
เฟรแมนตบมือ เรียกนักศึกษาใหม่ทุกคนที่มาคัดเลือก "เอาล่ะ พวกนาย ทุกคนมานี่หน่อย เราจะวัดค่าสภาพร่างกายกันอีกรอบ ฉันต้องตรวจทานความถูกต้อง"
จากนั้นเขาก็หันไปทางลินเฟิง ไม่รู้ว่าเพราะเหยาหรือเปล่า ถึงได้บอกให้เขามาก่อน "ลิน เริ่มจากนายก่อนเลย"
ลินเฟิงเดินเข้าไป
"ส่วนสูง ตรงกัน"
"น้ำหนัก ก็ไม่มีปัญหา"
"ช่วงแขน..."
เฟรแมนวัดเสร็จ ก็ขยี้ตา ดูเครื่องมือ แล้วก้มลงมองฟอร์มที่ลินเฟิงกรอก
"ว้อท?!"
เสียงตะโกนของเขาดังขึ้น ท่ามกลางสนามที่เงียบสงบ ดูโดดเด่นแปลกประหลาดเป็นพิเศษ
ริก บาร์นส์ หัวหน้าโค้ชที่กำลังสอนอยู่ที่อีกฝั่ง กับเควิน ดูรันต์ อดไม่ได้ที่จะหันมามอง
"แมตต์ เกิดอะไรขึ้น?" โค้ชบาร์นส์ถาม
"นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้เลย!" เฟรแมนจ้องที่ข้อมูล พยักหน้าไม่หยุดพร้อมกับอุทาน
บาร์นส์เห็นสีหน้าแบบคนเจอผีของเขา ก็เดินเข้ามา เควิน ดูแรนท์ก็เดินตามมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"มีอะไรกันแน่?" บาร์นส์เดินเข้ามาใกล้ "เรื่องอะไรถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้?"
เฟรแมนหันขวับ ใบหน้าเผยความตื่นเต้นออกมาไม่ปิดบัง "โค้ช ผมเจอคนที่มีสัดส่วนร่างกายน่ากลัวกว่าเควินอีก!"
พูดจบ เขายังแอบมองเควิน ดูแรนท์ข้างๆ อีกที
เควิน ดูแรนท์ได้ยิน สายตาก็ไปหยุดที่ลินเฟิง นักบาสผิวเหลืองหน้าใหม่คนนั้นทันที เห็นได้ชัดว่าเฟรแมนพูดถึงเขานี่แหละ
บาร์นส์เลิกคิ้ว "น่ากลัวแค่ไหน?"
เฟรแมนยื่นตารางข้อมูลให้ตรงๆ
บาร์นส์มองดูตัวเลขช่วงแขน 213 เซนติเมตรบนนั้น แล้วพยักหน้า "ส่วนสูง 198 ช่วงแขน 213 ก็ถือว่าดีมากจริงๆ แต่..."
เขามองเฟรแมน แล้วก็เหลือบไปที่เควิน ดูแรนท์ร่างสูงผอมที่ยืนอยู่ข้างๆ "สัดส่วนแบบนี้เทียบกับเควินไม่ได้ เควินสูง 206 เซนติเมตร ช่วงแขน 225 เซนติเมตร มากกว่าถึง 19 เซนติเมตร"
เควิน ดูแรนท์ได้ยินโค้ชรายงานสัดส่วนของตัวเอง ก็ไม่มีปฏิกิริยา แค่เงยหน้ามองเพดานอย่างเงียบๆ เรื่องจริงเป็นยังไง ตัวเขาเองรู้ดีที่สุด
แต่ผู้เล่นคนอื่นที่มาคัดเลือกไม่รู้เรื่องราวข้างใน พอได้ยินความต่างของส่วนสูงกับช่วงแขนอันน่าตกใจของเควิน ดูแรนท์ ต่างก็พูดคุยกันเบาๆ ขึ้นมาทันที
"ให้ตายเถอะ 19 เซนติเมตร?"
"โคตรจะเกินมนุษย์!"
"เชี่ย นี่มันเทพเจ้าคอยป้อนข้าวให้จริงๆ!"
"แต่นั่นลินเฟิงก็ไม่เลวนะ 198 กับ 213 ห่างกัน 15 เซนติเมตร!"
"เฮ้อ พรสวรรค์ทางรูปร่างเขาดีขนาดนี้ โอกาสของพวกเราจะยิ่งเลือนรางลงไปอีกหรือเปล่านะ..."
"แน่นอนสิ ประมาณว่าพวกเราทั้งกลุ่ม ร่างกายเขาน่าจะดีที่สุดแล้วแหละ"
ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง เฟรแมนรีบอธิบายกับบาร์นส์ "ใช่ครับโค้ช ตอนแรกผมก็คิดว่าสัดส่วนเขาเยี่ยมมากแล้ว แต่พอผมเพิ่งวัดให้ตัวเองดู ก็พบว่าเขากรอกฟอร์มผิด!"
เขาหายใจเข้าลึกๆ เสียงดังขึ้น "ช่วงแขนจริงของเขาคือ 220 เซนติเมตร!!"
220 เหรอ?!
คำนี้เหมือนระเบิด
โค้ชบาร์นส์ตะลึงไป
เควิน ดูแรนท์ก็หันขวับ มองลินเฟิงใหม่
ทั่วทั้งสนามมีเสียงหายใจเฮือกดังขึ้นทันที ตามด้วยเสียงอุทานที่แทบกลั้นไม่อยู่
"เท่าไหร่? 220?!"
"ยาวกว่าส่วนสูง 22 เซนติเมตร?!"
"พระเจ้า!"
"ไอ้ปีศาจนี่มันมาจากไหนเนี่ย?"
"ช่วงแขนนี่มันเกินจริงไปแล้ว!"
"แม่เจ้า จอร์แดนช่วงแขนก็แค่ 216 เซนติเมตรเองนะ!"
"ไอ้หนุ่มนี่ยาวกว่าจอร์แดนอีก!"
"ถ้าพูดเรื่องสัดส่วน เควิน ดูแรนท์ยังต้องหลีกทางให้เลย"
บาร์นส์จ้องลินเฟิงอยู่สองวินาที ไม่พูดอะไร
เขาหันไปทางเฟรแมน แล้วโบกมือ "วัดอีกครั้ง"
เฟรแมนรีบเดินไปหาลินเฟิง เกาหัวถาม "ลิน เมื่อก่อนเธอวัดยังไง? ถึงได้คลาดเคลื่อนขนาดนี้?"
ลินเฟิงยักไหล่ "ผมก็เอาสายวัดมามั่วๆ เองน่ะ ใครจะไปรู้ว่ามันห่างขนาดนี้"
พูดจบ เขาก็ยอมให้วัดใหม่อย่างว่าง่าย
ผลลัพธ์ยังคงเป็น 220 เซนติเมตร
บาร์นส์จ้องตัวเลขนั้นอยู่หลายวินาที แล้วก็ก้มลงมองใบสมัคร
ตอนแรกเขานึกว่าลินเฟิงจะกรอกตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ด แต่บนฟอร์มกลับเขียนชัดเจนว่าเป็นพอยต์การ์ด
"พอยต์การ์ด?" บาร์นส์เงยหน้าขึ้น "ด้วยส่วนสูงเท่านี้ ฉันแนะนำให้เธอพัฒนาไปทางชู้ตติ้งการ์ด ช่วงแขนยาว ยิงได้เปรียบโดยธรรมชาติ"