สองสามครั้งแรกเขายังคิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่พอเล่นไปเล่นมาก็ค่อยๆ เข้าใจ นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอะไรเลย อีกฝ่ายตั้งใจส่งบอลให้พอดีทุกครั้งก่อนที่จะส่งแน่นอน!
แบบนี้ พอเขารับบอลได้ก็ไม่ต้องปรับอะไรเลย กระโดดขึ้นยิงได้ทันที
ถ้าเป็นลูกที่คนอื่นส่งให้ เขาต้องหมุนบอลหาลายเลี้ยงก่อนแล้วค่อยยิง เสียเวลาไปพอสมควร จึงทำแบบที่โค้ชบาร์นส์ต้องการคือ "ยิงไว" ไม่ได้
แต่การส่งบอลของหลินเฟิง แก้ปัญหานี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
รับแล้วยิงเลย แล้วอัตราการทำแต้มยังสูงเกินจริงอีกต่างหาก!
โค้ชบาร์นส์เดินเข้ามา ตบไหล่หลินเฟิงเบาๆ: "ลิน มาเล่นให้ทีมลองฮอร์น นายจะไม่เสียใจแน่นอน"
"พรสวรรค์ของนายโดดเด่นมาก โดยเฉพาะการส่งบอลและความเร็ว ถึงเอาไปเทียบกับทั้งเอ็นซีเอเอ ก็ถือว่าเป็นระดับแนวหน้า"
"แต่ยังไงก็ตาม" เขาเปลี่ยนท่าทาง "ฉันว่านายยังมีจุดที่ต้องเสริมอีก นายเองก็น่าจะรู้ดี"
"ดังนั้นการฝึกซ้อมปกติห้ามผ่อนเด็ดขาด ต้องพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ"
"วันนี้วันที่ 1 กันยายน เกมอุ่นเครื่องของพวกเราจะเริ่มวันที่ 5 ตุลาคม นายยังมีเวลาอีกเดือนกว่าๆ"
"ฉันหวังว่าตอนถึงเกมอุ่นเครื่อง ฉันจะได้เห็นนายในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิม"
หลินเฟิงฟังจบ ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง
สิ่งที่โค้ชบาร์นส์พูด มันเป็นความจริงจริงๆ นั่นแหละ
แต่พูดอีกด้านหนึ่ง หลินเฟิงเองก็รู้ดี แม้ว่าการส่งบอลกับความเร็วจะเป็นจุดเด่นของเขา แต่จุดอ่อนก็เห็นได้ชัดเจนเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ด้วยระบบ[ซูเปอร์การ์ด]อยู่ข้างกาย เขาไม่รู้สึกกังวลเลย เขาเชื่อมั่นว่าการแข็งแกร่งขึ้นของตัวเองเป็นเพียงเรื่องของเวลา และเวลานั้นก็ไม่นานด้วย
โค้ชบาร์นส์พูดจบ ก็เงยหน้ามองนาฬิกา
"เอาเถอะ ไม่เช้าแล้ว ทุกคนเก็บของแล้วกลับกันได้"
เขาพูดเสริมอีกประโยค: "พรุ่งนี้บ่ายคาบซ้อม เริ่มสี่โมงตรง อย่าให้ใครสาย"
"เคดี วันนี้ซ้อมแค่นี้ก่อน" เขาหันไปทางเควิน ดูแรนท์เป็นพิเศษ "พรุ่งนี้จะเพิ่มน้ำหนักให้อีก"
พูดจบ บาร์นส์กับผู้ช่วยโค้ชเฟรแมนก็เดินออกจากสนามไปคนละทิศคนละทาง
แต่คนบนสนามสองคนนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่มีทีท่าจะไปไหน
เควิน ดูแรนท์กอดบอลไว้ มองหลินเฟิงที่ยังยืนอยู่ที่เดิมด้วยความสงสัย
"ลิน นายยังไม่ไปอีกเหรอ?" เขาเอ่ยถาม
หลินเฟิงเปิดฝาขวดดื่มน้ำเข้าไปอึกหนึ่ง แล้วค่อยพูด: "จะถามทำไม? ก็ซ้อมเพิ่มสิ ไม่งั้นจะพัฒนาได้ยังไง?"
เขาย้อนถามเควิน ดูแรนท์กลับ: "แล้วนายล่ะ? ทำไมยังอยู่ต่อ?"
เควิน ดูแรนท์โยนบอลไปที่ห่วง ฟังเสียง "สวบ" ดังขึ้น ก็ยิ้มออกมา
"ฮ่าๆ บังเอิญจังเลยนะ" เขาหัวเราะ "ฉันก็คิดแบบเดียวกัน กลับไปก็ว่างๆ นอนเฉยๆ อยู่แล้ว ไม่สู้ยิงเพิ่มอีกสักหน่อย"
หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินไปที่ขอบสนาม ตั้งสติแล้วเข้าไปในหน้าจอระบบ
[ยินดีด้วย เจ้าของภารกิจสำเร็จ!]
[ยินดีด้วย เจ้าของภารกิจได้รับ: 1. กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง! 2. การ์ดเสริมสภาพร่างกาย!]
มองรางวัลที่ปรากฏตรงหน้า หลินเฟิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที นี่คือของดีที่จะทำให้เขาก้าวไปอีกขั้นได้จริงๆ!
ไม่ลังเล เขาใช้การ์ดเสริมสภาพร่างกายก่อนเลย
[ติ้ง! เจ้าของภารกิจใช้การ์ดเสริมสภาพร่างกาย!]
[กำลังเสริมสภาพร่างกาย...]
[ใช้สำเร็จ!]
[ก่อนใช้: ความเร็ว: 100, พลัง: 60, กระโดด: 60, สภาพร่างกาย: 63]
[หลังใช้: ความเร็ว: 100, พลัง: 75, กระโดด: 75, สภาพร่างกาย: 75!]
[หมายเหตุ: เอฟเฟกต์เสริมจะค่อยๆ มีผลภายในหนึ่งเดือนข้างหน้า! กรุณาเจ้าของภารกิจรักษาการฝึกซ้อมอย่างสม่ำเสมอ เพื่อไม่ให้เอฟเฟกต์ลดลง!]
[ความคืบหน้าปัจจุบัน: 1%]
พลัง กระโดด สภาพร่างกาย ขึ้นไปถึง 75 หมดเลย! ตัวเลขขนาดนี้ เอาไปเทียบในเอ็นบีเอก็ถือว่าดูได้ แม้ว่าการเสริมจะต้องค่อยเป็นค่อยไป แต่อนาคตมันสดใสมาก
จากนั้น เขาถูมือ แล้วคลิกเปิดกล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วงนั้น
[เจ้าของภารกิจใช้กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง!]
[ยินดีด้วย เจ้าของภารกิจได้รับเอฟเฟกต์ระดับม่วง: ผู้เชี่ยวชาญการเลี้ยงบอล!]
[เอฟเฟกต์: เพิ่มความชำนาญในการเลี้ยงบอลและอัตราความสำเร็จในการจี้ผ่านอย่างเห็นได้ชัด!]
[ค่าความสามารถเลี้ยงบอลของเจ้าของภารกิจเพิ่มเป็น 75!]
[หมายเหตุ! คำทองนี้สามารถอัปเกรดได้!]
[เส้นทางการอัปเกรด: ผู้เชี่ยวชาญการเลี้ยงบอล(สีม่วง)→ปรมาจารย์การครองบอล(สีทอง)→ควบคุมทุกสิ่งในกำมือ(กาแล็กซี่)!]
เฮ้ย คำทองยังอัปเกรดต่อได้อีกเหรอ? หลินเฟิงตาเป็นประกาย แต่เขาก็เข้าใจแล้ว อยากเปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีทอง ต้องหาคริสตัลสีทองมาก่อน ส่วนสีทองอยากเป็นกาแล็กซี่ ก็ต้องมีคริสตัลกาแล็กซี่ที่ตรงกัน
แบบนี้ แรงฮึดมากขึ้นอีก!
วันนี้เกมซ้อมในทีม คุ้มค่าจริงๆ สภาพร่างกายกำลังจะไปถึงระดับเอ็นบีเอ แถมยังได้คำทองเลี้ยงบอลสีม่วงมามาฟรีๆ ต่อจากนี้ไปตอนข้ามแดนครึ่งสนาม ไม่ต้องก้มหน้าก้มตาหนีบก้นเลี้ยงบอลแบบน่าอายอีกแล้ว
อีกอย่าง คำทองนี้ยังมีโอกาสอัปเกรดไปถึงระดับกาแล็กซี่ระดับท็อปได้อีก!
กำลังคิดเพลินๆ เสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ติ้ง! ภารกิจใหม่ถูกปล่อย!]
[ชื่อภารกิจ: เคาะประตูสู่เอ็นบีเอ!]
[ข้อกำหนดภารกิจ: เข้าร่วมดราฟต์ และถูกทีมเอ็นบีเอเลือก!]
[รางวัลภารกิจ: แจกตามอันดับดราฟต์สุดท้ายของเจ้าของภารกิจ!]
[อันดับ 1: กล่องสมบัติคำทองกาแล็กซี่!]
[อันดับ 2, 3: กล่องสมบัติคำทองสีทอง!]
[ช่วงกลางรอบแรก: กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง!]
[ท้ายรอบแรกเป็นต้นไป: กล่องสมบัติคำทองสีน้ำเงิน!]
เข้าสู่เอ็นบีเอ!
จ้องที่คำอธิบายรางวัล หลินเฟิงกำหมัดแน่นอย่างเงียบๆ
ต้องเข้าให้ได้ แถมต้องเข้าแบบสง่างามด้วย!
เป้าหมายมีอย่างเดียว: อันดับ 1!
ต้องคว้าอันดับ 1 ให้ได้เท่านั้น ถึงจะได้กล่องสมบัติคำทองกาแล็กซี่นั้นมาครอง
คำเตือนภารกิจเพิ่งผ่านไป ระบบก็ดัง "ติ้ง" ขึ้นมาอีกครั้ง
[ติ้ง! ระบบฝึกซ้อมเปิดใช้งานแล้ว!]
.......
ระบบฝึกซ้อม?
หลินเฟิงขยับความคิด ความสนใจหันไปที่โมดูลใหม่ที่เปิดขึ้นมาทันที
ระบบฝึกซ้อม: เจ้าของภารกิจสามารถสะสมจากการฝึกซ้อมประจำวัน เพื่อรับโอกาสเพิ่มค่าสถานะ!
ที่แท้นอกจากทำภารกิจรับรางวัลแล้ว การฝึกซ้อมอย่างหนักในแต่ละวันก็ทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้อย่างมั่นคงเช่นกัน อยากพัฒนาอย่างต่อเนื่อง การสะสมวันแล้ววันเล่าแบบนี้ ขาดไม่ได้จริงๆ
หลินเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ ออกจากระบบ รู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยม อยากลงมือฝึกซ้อมทันที
ความแข็งแกร่งตอนนี้ยังห่างไกลมาก ต้องรีบใช้ทุกเวลาที่มีเพื่อพัฒนาตัวเอง!
เขาเดินไปอีกฝั่งของสนาม ฝึกซ้อมคนเดียว แถบความคืบหน้าการฝึกซ้อมกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า ค่อยๆ ไต่ไปข้างหน้าอย่างช้ามากตามการเคลื่อนไหวของเขา
หน้าตาแบบนี้ คล้ายกับแถบฝึกซ้อมในโหมดอาชีพของเอ็นบีเอทูเค เห็นทีพอแถบนี้เต็ม ค่าสถานะก็จะกระโดดขึ้นไปอีกขั้น
"ปัง...ปัง..."
"ดัง...ดัง..."
"สวบ...สวบ..."
ในสนามที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงบาสเก็ตบอลกระทบพื้น เสียงลูกยิงโดนขอบห่วง หรือเสียงลูกพุ่งทะลุตาข่าย ดังขึ้นเรื่อยๆ สลับกันไปมา นั่นคือหลินเฟิงกับเควิน ดูแรนท์ต่างคนต่างซ้อมแข่งกัน
สองคนฝึกกันไปอีกไม่รู้กี่นาน ปู่ยามเดินกอดอก เดินออกมาอย่างสบายอารมณ์
"เอาล่ะ หนุ่มๆ วันนี้พอแล้ว!" เขาตะโกน "อย่าซ้อมจนตัวตายทุกวัน ความตึงเกินไปเดี๋ยวมันขาด!"
"ผ่อนคลายบ้าง ผ่อนคลายบ้าง ทำงานก็ต้องพักผ่อน"
เขาชี้ไปที่นาฬิกาบนกำแพง: "ดูสิ สี่ทุ่มกว่าแล้ว! ฉันต้องล็อกประตูเลิกงานแล้ว"
"สนามบาสไม่หนีไปไหนหรอก พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ได้!"
หลินเฟิงมองแถบความคืบหน้าการฝึกซ้อมที่เพิ่งไต่ไปได้นิดเดียว รู้สึกเสียดายเล็กน้อย เหมือนยังฝึกไม่สนุก
"ซ้อมต่อ!" สภาพแบบหลินเฟิงเหมือนติดเกม ห้ามไม่อยู่เลยจริงๆ
ฝั่งเควิน ดูแรนท์กอดบอลอยู่ ก็ตะโกนขึ้นมาบ้าง: "เฮ้ ริช ช่วยหน่อยสิ!"
"ฉันยังมีชู้ตระยะกลางอีก 200 ลูกไม่เสร็จเลย"
"รออีกหน่อยได้ไหม? รอฉันยิงเสร็จค่อยล็อกประตู"
หลินเฟิงก็เดินเข้ามา ยิ้มๆ ปรึกษากับปู่ยาม: "คุณลุง แบบนี้ได้ไหม คุณเอากุญแจไว้ให้พวกเรา"
"พอพวกเราฝึกเสร็จ รับรองปิดไฟ ล็อกประตู เก็บของเข้าที่ให้เรียบร้อย ยังไง?"
ริชมองเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังแข่งกันอยู่ ส่ายหัว แต่ก็ยังหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋า
"จำไว้ให้ดี ไฟต้องปิด บอลต้องเก็บให้เรียบร้อย"
"ประตูใหญ่ต้องล็อกให้แน่นหนา"
เขาแกว่งพวงกุญแจ น้ำเสียงจริงจัง: "มีโอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าฉันรู้ว่าทำไม่ดี ฉันจะเอากุญแจคืนทันที"
กุญแจถึงมือ หลินเฟิงกับเควิน ดูแรนท์สบตากันแล้วยิ้ม
พร้อมกันพูดว่า: "ไม่มีปัญหา!"
ริชพยักหน้า เดินกอดอกค่อยๆ ไปที่ประตู พลางพึมพำ: "ฝึกไปเถอะ ฝึกไปเถอะ ขยันขนาดนี้ ปีนี้ก็หวังให้พวกนายทำผลงานได้ดีแล้วกัน"
"หนุ่มๆ สู้ๆ นะ!"
พริชเดินหายไปที่ประตู เควิน ดูแรนท์เช็ดเหงื่อ แล้วมองไปที่หลินเฟิง
"ลิน ไม่เห็นเลยนะว่านายซ้อมหนักขนาดนี้ด้วย"
"ดีเลย ต่อไปซ้อมเพิ่มจะมีเพื่อนแล้วสิ"
หลินเฟิงหายใจหอบ เปิดขวดน้ำดื่มไปสองสามอึก: "ทำไงได้ ตอนนี้ฝีมือยังห่างไกล ไม่ซ้อมเพิ่มไม่ได้"
เควิน ดูแรนท์นึกถึงตอนเกมซ้อมในทีมเมื่อกี้ พูดขึ้น: "พูดจริงนะ นายเก่งพอแล้ว"
"เรื่องการส่งบอลแบบนาย ในเอ็นซีเอเอทั้งลีกก็ถือเป็นท็อปไม่กี่คน"
แต่หลินเฟิงเองไม่พอใจ: "ด้านการบุกยังห่างไกล"
"ชู้ต เจาะเข้าไป ทำคะแนน...ทุกอย่างต้องขัดเกลาอีก"
เควิน ดูแรนท์เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ น้ำเสียงเริ่มมีเชิงเล่นๆ: "งั้นนายต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ"
"ไม่งั้น อาจมีเรื่องยุ่งๆ ได้นะ"
หลินเฟิงงงไป: "หมายความว่ายังไง?"
"ดีเจ ออกัสติน รู้จักไหม?" เควิน ดูแรนท์ถาม
หลินเฟิงรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหู เหมือนเคยเล่นให้ทีมออร์แลนโด้ แมจิกในเอ็นบีเอ
เควิน ดูแรนท์พูดต่อ: "เขาเป็นพวกเดียวกันกับเราด้วย เล่นตำแหน่งการ์ดจ่ายเหมือนกัน"
"อีกอย่าง เด็กคนนี้ฝ่ายบุกเก่งพอตัว"
"เป้าหมายของนายต้องเป็นตัวจริงอยู่แล้วใช่ไหม? งั้นออกัสตินก็คือคู่แข่งโดยตรงของนาย"
"บังเอิญอีกอย่าง พวกเราสามคนเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งเหมือนกัน"
"ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย ตอนอยู่อันดับนักเรียนมัธยมปลาย ฉันได้ที่ 2 ของประเทศ"
"เขาได้ที่ 29"
ที่ 29!
นักเรียนมัธยมปลายอันดับ 29 ของอเมริกาทั้งประเทศ!
พอได้ยินอันดับนี้ หลินเฟิงก็ใจสั่นขึ้นมาทันที รู้สึกกดดันจริงๆ
เควิน ดูแรนท์พูดเสริมอีกประโยค: "สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือการทำคะแนน"
แบบนี้ การพัฒนาความสามารถในการบุกก็ยิ่งเร่งด่วนมากขึ้น
เขาตั้งมาตรฐานกับตัวเองไว้สูงมาก ในฐานะคนที่ตั้งใจจะเป็น "ซูเปอร์การ์ด" การส่งบอลอย่างเดียวไม่พอ
การส่งบอลอาจเป็นอาวุธที่คมที่สุดของเขาในตอนนี้ แต่ในอนาคต เขาต้องพัฒนาวิธีบุกให้หลากหลายขึ้น
เลี้ยงบอล เจาะเข้า ระยะกลาง สามแต้ม การเล่นหลัง...ทั้งหมดนี้ต้องมี
ต้องเป็นแบบนี้เท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับคำว่า "ซูเปอร์"
ถ้าส่งบอลอย่างเดียว ไม่สู้เปลี่ยนเป็น "ซูเปอร์พี่เลี้ยง" ไปเลยดีกว่า!
[ติ้ง! ระบบปล่อยภารกิจ!]
[ชื่อภารกิจ: ช่วงชิงอำนาจในระหว่างทาง!]
[ข้อกำหนดภารกิจ: ทำตามข้อกำหนดการฝึกซ้อมให้ครบ 30 วันติดต่อกัน!]
[รางวัลภารกิจ: กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง!]
[ข้อกำหนดการฝึกซ้อมวันนี้: วิ่ง 5,000 เมตร (0/5000), ยิงระยะกลางให้ลง 500 ลูก (0/500)!]
[หมายเหตุ: หลังฝึกซ้อมเสร็จในแต่ละวัน จะได้รับน้ำเกลือแร่หนึ่งขวด เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย!]