เมื่อมองดูแผงระบบที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ลินเฟิงก็กำหมัดแน่น
เขาหันไปมองดูแรนท์ แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา: "เคดี... บางทีฉันอาจจะจัดการเขาได้ก็ได้นะ?"
ดูแรนท์ลูบคางแล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"สภาพร่างกายนายดีกว่าเขาเยอะ ออกัสตินน่ะสูงแค่ 180 ต้นๆ ส่วนสูงน่ะเป็นจุดอ่อนจริงๆ"
"แล้วก็ความเร็วนายก็เร็วกว่าเขา การจ่ายบอลน่ะทิ้งเขาหลายช่วงถนนเลย"
"แต่..." เขาพูดพลางเปลี่ยนน้ำเสียง "จุดอ่อนด้านการทำแต้มของนายมันชัดเกินไป"
"รู้จักทฤษฎีถังไม้ไหม? จะใส่น้ำได้มากแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับไม้แผ่นที่สั้นที่สุด"
"เพราะงั้น นายต้องรีบไปเสริมไม้แผ่นที่สั้นที่สุดนี่ให้ไว!"
พูดตามตรง ดูแรนท์ชอบลินเฟิงมาก ในฐานะคนทำแต้ม ใครล่ะจะไม่อยากได้การ์ดจ่ายที่ป้อนบอลให้แบบรู้ใจ?
เขาเคยซ้อมกับออกัสตินมาก่อน แต่พอเทียบกันแล้ว ยังไงการจ่ายบอลของลินเฟิงก็ถูกปากเขาที่สุด
ไม่ว่าจะเป็นจังหวะการจ่ายหรือเทคนิคการจ่าย ล้วนเป็นแบบที่เขาเคยรับแล้วรู้สึกสบายมือที่สุด
ในใจเขาก็อยากให้ลินเฟิงเล่นได้จริงๆ แล้วมาคู่กับตัวเอง
แต่เงื่อนไขก็คือ ลินเฟิงต้องเอาชนะออกัสตินให้ได้ แล้วแย่งตำแหน่งตัวจริงมาครองให้จงได้
พอฟังการวิเคราะห์ของดูแรนท์จบ ลินเฟิงก็รู้สึกว่าเข้าท่า
จุดอ่อนด้านการทำแต้มต้องรีบแก้ไขให้เร็วที่สุด และกล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วงที่เป็นรางวัลจากภารกิจ[ชิงอำนาจ]ที่อยู่ตรงหน้านั่น อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ
เขาดูนาฬิกาแล้ว คิดว่าไม่สามารถเลื่อนเวลาต่อไปได้อีกแล้ว
เริ่มซ้อม!
ยิงกลาง 500 ลูกให้เสร็จก่อน แล้วค่อยไปวิ่ง 5,000 เมตร!
ลินเฟิงตบบอล แล้วกลับไปที่ใต้แป้นอีกครั้ง
ดูแรนท์ซ้อมโปรแกรมของตัวเองเสร็จ ตอนเก็บของก็เผลอมองนาฬิกา แล้วอดเตือนไม่ได้: "ลิน เกือบสองทุ่มแล้ว เลิกได้แล้วไหม?"
[ยิงกลาง (211/500)]
ยังห่างอีกไกล ลินเฟิงไม่ได้หันหลังกลับ แค่ยกมือส่งสัญญาณ แล้วยิงบอลลูกลงไปอีกครั้ง
"ตุ้บ..."
ลูกบาสกระแทกขอบหน้าตะกร้า แล้วเด้งออกมา
"ไม่ล่ะ เควิน ฉันต้องซ้อมอีกสักพัก นายกลับไปก่อนเถอะ"
ดูแรนท์ส่ายหัว มองเจ้าหมอนี่ที่เหมือนโดนใส่สปริงเข้าอย่างกับอดสงสัยไม่ได้ วันที่หนึ่งเข้ามาในทีมก็ซ้อมหนักขนาดนี้ ตั้งใจเกินไปแล้ว! เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็วางบอลลง แล้วเดินออกจากสนามไป
พอดูแรนท์ไป บรรยากาศในสนามก็เงียบลงมากทันที เหลือเพียงเสียงบอลกระแทกพื้นและเสียงลูกบอลลอดแหที่ดังก้องไปมาในสนามที่ว่างเปล่า ไม่นานนัก ตรงทางเข้าประตูก็มีเสียงดังขึ้น ดูแรนท์กลับมาอีกครั้ง มือถือถุงกระดาษมาเพิ่ม เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไร แค่พิงกำแพงรออยู่เฉยๆ
ผ่านไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมง
[ยิงกลาง (500/500)!]
ในที่สุดก็เสร็จซะที ลินเฟิงถอนหายใจยาว ตอนนี้เองดูแรนท์ถึงได้เดินเข้ามาเร็วๆ แล้วยัดถุงกระดาษใส่มือเขา
"รีบกินเลย เกือบสามทุ่มแล้ว!" ดูแรนท์เร่ง "ฉันกลัวว่านายซ้อมไปซ้อมมาจะหิวจนทรุดเอา"
โดนเขาพูดแบบนี้ ลินเฟิงถึงเพิ่งรู้สึกว่าท้องร้องโครกคราก ความหิวดันขึ้นมาอย่างกระทันหัน เขาไม่ทันได้เกรงใจ รับอาหารมาแล้วก็กินมุมๆ ไม่กี่คำก็เกลี้ยงแห
ดูแรนท์มองท่าทางการกินของเขา แล้วก็ส่ายหัวพลางยิ้มๆ
"ฉันยอมนายจริงๆ" เขาพูด "ปกติพวกเขาเรียกฉันว่าบ้าเล่น แต่แกนี่สิ โหดกว่าฉันอีก!"
ลินเฟิงกลืนคำสุดท้ายลงคอ แล้วยิ้มตอบ: "ความสามารถไม่พอ ก็ต้องเสียเหงื่อเพิ่มเป็นธรรมดา"
พอเห็นลินเฟิงกินเสร็จ ดูแรนท์ก็ลุกขึ้น ตบกางเกงเบาๆ
"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"
สองคนช่วยกันปิดไฟ ล็อกประตูสนามซ้อมใหญ่ พอเดินมาถึงริมลู่วิ่ง ลินเฟิงกลับหยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองดูแรนท์
"เคดี นายกลับไปพักก่อนเถอะ" เขาพูด "ฉันยังต้องวิ่งอีกห้ากิโล"
"หา?" ดูแรนท์ได้ยินแล้วก็อ้าปากค้าง "ยังต้องวิ่งอีกห้ากิโล?"
ลินเฟิงพยักหน้า ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วก็ก้าวขึ้นลู่วิ่ง ถ้าไม่วิ่งให้ครบห้ากิโลนี้ล่ะก็ ภารกิจการฝึกวันนี้ยังไม่ถือว่าเสร็จสิ้น
มองดูเงาหลังของลินเฟิงที่ค่อยๆ ห่างออกไปบนลู่วิ่ง ความตกใจในใจดูแรนท์ก็ทวีขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเดินกลับหอพักคนเดียว
...
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของภารกิจที่ทำตามข้อกำหนดการฝึกวันนี้สำเร็จ!]
[กรุณาใช้สารละลายธาตุอาหารที่ระบบให้เพื่อเติมเต็มสิ่งที่ร่างกายสูญเสียและฟื้นฟูพลังโดยเร็ว!]
เสียงแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จดังขึ้น ลินเฟิงก็ทรุดตัวลงนอนกับพื้นสนามหญ้าทันที หายใจหอบพลางล้วงเอาสารละลายธาตุอาหารที่เป็นรางวัลจากระบบออกมา เงยหน้ารินเข้าปาก กลืนลงคออย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ความอบอุ่นสายหนึ่งก็พลุ่งขึ้นจากท้องน้อย แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สิ่งของที่ระบบให้มานี่ เอฟเฟกต์จัดจ้านจริงๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ดูแรนท์ตั้งใจมาถึงสนามซ้อมก่อนเวลาเป็นพิเศษ เมื่อวานโดนลินเฟิงกระตุ้นเข้าแบบนั้น เขาเลยตัดสินใจว่าวันนี้ก่อนเข้าเรียนจะมาซ้อมก่อนสักหน่อย แต่ยังไม่ทันได้เข้าประตู ก็ได้ยินเสียงตีบอลที่คุ้นหูดังออกมาจากข้างใน
"ใครเนี่ย มาซ้อมแต่เช้าแบบนี้?" ดูแรนท์พึมพำพลางผลักประตูเข้าไป ผลปรากฏว่าเห็นลินเฟิงอยู่ตรงหน้า
"หา??" ดวงตาเขาเบิกกว้างทันที แทบไม่เชื่อสายตา เมื่อวานซ้อมดึกขนาดนั้น วันนี้ยังมาอีกแต่เช้า เจ้าหมอนี่ทำจากเหล็กหรือไง?
"ลิน นายก็เอาจริงเกินไปแล้วนะ?" ดูแรนท์เดินเข้ามาในสนาม มองลินเฟิงที่ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วอดพูดออกมาไม่ได้
ลินเฟิงได้ยินเสียงก็หันกลับมา ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม
"ตื่นเช้า นั่งเฉยๆ ก็เปล่าประโยชน์" เขาพูดพลางเลี้ยงบอลไปด้วย "ก็เลยมาซ้อมหน่อย เช้าซ้อมรู้สึกก็ไม่เลว สภาพดีมาก"
ฟังเขาพูดแบบนั้น ดูแรนท์รู้สึกได้แต่ชื่นชม เขาเกาหัวเล็กน้อย แล้วเอ่ยปาก: "งั้นต่อไปถ้านายจะมาซ้อม... ชวนฉันด้วยล่ะกัน"
"ได้สิ" ลินเฟิงตอบรับอย่างง่ายดาย
สองคนไม่ได้คุยกันอีก ดูแรนท์วอร์มอัพร่างกาย แล้วก็ลงซ้อมอย่างรวดเร็ว พอใกล้ถึงเวลาเรียน พวกเขาถึงได้ค่อยๆ หยุดพัก
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของภารกิจที่ได้รับค่าคุณสมบัติอิสระ 1 แต้ม! กรุณาจัดสรร!]
ตอนที่ลินเฟิงหยุดพัก พอดีกับที่แถบความคืบหน้าการฝึกซ้อมของระบบเต็มพอดี พอแถบความคืบหน้าถูกรีเซ็ต ระบบก็เพิ่มค่าคุณสมบัติขึ้นอัตโนมัติ คราวนี้เพิ่มที่การเลี้ยงบอล จาก 75 แต้มเป็น 76
"ลินเฟิงซ้อมเพิ่มอีกแล้วเหรอ?"
ริก บาร์นส์ หัวหน้าโค้ชทีมลองฮอร์น ได้ยินเสียงตีบอลดังมาจากข้างนอก ก็หันไปถามแมตต์ เฟรแมน ผู้ช่วยโค้ช
เฟรแมนพยักหน้า: "ใช่แล้ว เขามาอีกแล้ว เคดีก็อยู่ด้วย ไอ้สองคนนี้เอาเป็นเอาตายกันจริงๆ"
"ฮ่าๆ เอาเป็นเอาตายดี!" บาร์นส์ฟังแล้วพอใจมาก "ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้ในทีมที่มีการแข่งขันซ้อมกันเอง"
เฟรแมนถอนหายใจด้วยความชื่นชม: "ลินเฟิงนี่ขยันสุดๆ จริงๆ! ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทีม การซ้อมเพิ่มไม่เคยขาด วันไหนก็ไม่เว้น ซ้อมก่อนเข้าเรียน
หลังซ้อมเสร็จก็ยังซ้อมอีก อยู่แต่ในสนามซ้อมแทบจะตลอดเวลา เมื่อก่อนเคดีถือว่าเป็นคนบ้าซ้อมอันดับหนึ่งของทีม ตอนนี้ตำแหน่งนั้นคงต้องยกให้ลินเฟิงแล้ว เขาโหดกว่าเคดีอีก!"
บาร์นส์พยักหน้า จิบกาแฟ แล้วพูด: "ฉันต้องการพลังแบบนี้ล่ะ"
เฟรแมนพูดไปก็ขำไปเอง แล้วเปลี่ยนเรื่อง: "แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ คนที่มีพรสวรรค์ดีขนาดนี้แล้วยังยอมซ้อมจนแทบเอาชีวิตเป็นเดิมพันแบบเขา อนาคตยังไงก็ไปได้ไกลแน่นอน"
เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วมองไปที่บาร์นส์: "นี่ก็จะเข้าสู่เดือนตุลาคมแล้ว ลินเฟิงเข้าทีมมาเกือบเดือนแล้วนะ อีกครึ่งเดือน
เราจะต้องแข่งอุ่นเครื่องแล้ว ริก ตำแหน่งการ์ดจ่ายตัวจริง... นายคิดจะจัดการยังไงแน่?"
บาร์นส์ได้ยินแบบนั้น คิ้วก็ขมวดเป็นปมทันที ยกมือขึ้นนวดขมับ
ช่วงนี้ อารมณ์เขาเหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกา มีความสุขก็สุขจริง ลินเฟิงเข้ามา การจ่ายบอลในสนามน่ะเหลือเชื่อมาก ความเร็วราวกับสายลม
ดูแล้วรู้สึกสะใจสุดๆ แต่ก็ปวดหัวจริงๆ เพราะที่ตำแหน่งการ์ดจ่ายของทีมยังมีดีเจ-ออกัสตินนั่งอยู่
เรื่องการจ่ายบอลและความเร็ว ออกัสตินเทียบกับลินเฟิงแล้วก็ถือว่าด้อยกว่าเล็กน้อย แต่เขายิงแม่นไงล่ะ! ส่วนลินเฟิงน่ะ ดันไปมีจุดอ่อนที่การยิง
คนหนึ่งพรสวรรค์ระเบิดแต่มีจุดอ่อนชัดเจน อีกคนเทคนิคครบเครื่องแต่บางด้านก็สู้ลินเฟิงไม่ได้ ตำแหน่งตัวจริงจะให้ใครดี?
บาร์นส์ครุ่นคิดเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว ยังไม่พูดอะไรออกมา แต่ฤดูกาลกำลังจะเริ่มต้น ถ้าไม่ตัดสินใจตอนนี้ก็คงไม่ทันการ
เฟรแมนมองสีหน้าหมกมุ่นของหัวหน้าโค้ช ก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ เขาอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าลินเฟิงเล่นเป็นชู้ตติ้งการ์ดคงสบายใจไปแล้ว! เสียดายที่เจ้าหมอนี่ความสามารถทั้งหมดไปอยู่ที่การ์ดจ่ายหมด ย้ายตำแหน่งแล้วคงเล่นไม่ได้เรื่อง
บาร์นส์เงียบไปพักใหญ่ ถึงได้ค่อยๆ เอ่ยปาก: "งี้ก็แล้วกัน จัดแมตช์ซ้อมภายในทีมสักแมตช์ ดูผลจากเกมนี้แหละ ว่าใครจะได้ตัวจริง"
"ก็ต้องแบบนี้แหละ" เฟรแมนพยักหน้า "ถ้านายเลือกเองตรงๆ ไม่ว่าจะเลือกลินเฟิงหรือออกัสติน อีกคนยังไงก็ไม่ยอม"
บาร์นส์ลุกขึ้นยืน มองลินเฟิงที่ยังซ้อมเพิ่มอยู่ข้างนอกหน้าต่าง: "นายหาจังหวะไปบอกเรื่องนี้กับทั้งสองคนให้รู้ตัวไว้ จะได้เตรียมตัวกันให้พร้อม"
"เข้าใจแล้ว" เฟรแมนตอบรับ
[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของภารกิจที่ทำภารกิจ "ช่วงชิงอำนาจกำลังดำเนินอยู่" สำเร็จ!]
[ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของภารกิจที่ได้รับ: กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง!]
ในวินาทีที่ลินเฟิงกัดฟันทำภารกิจการฝึกวันที่สามสิบสำเร็จ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นตรงเวลา
หัวใจลินเฟิง "กระตุก" วูบหนึ่ง แล้วความดีใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที สามสิบวันนี้เขาไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วันเดียว ทุกวันทำตามเป้าหมายที่ระบบกำหนดอย่างเคร่งครัด ค่อยๆ สะสมแถบความคืบหน้าการฝึกซ้อม ซ้อมหนักขนาดนี้ ค่าสถานะต่างๆ ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยจริงๆ
เขาเปิดแผงสถานะขึ้นมาส่องดู:
สภาพร่างกาย: [ความเร็ว: 100, พลัง: 75, การกระโดด: 75, สภาพร่างกาย: 76.]
การรุก: [การเล่นหลังบอล: 66, การเลี้ยงบอล: 75, การขึ้นชั้น: 70, ระยะกลาง: 68, สามแต้ม: 62.]
การรับ: [การขโมยบอล: 63, การบล็อก: 66, การช่วยรับ: 65, รีบาวด์: 63.]
การจัดการเกม: [เทคนิคการจ่ายบอล: 100, วิสัยทัศน์การจ่ายบอล: 62.]
ตอนนี้ได้กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วงมาอีกหนึ่งใบ นี่คือโอกาสที่จะทำให้ความสามารถก้าวกระโดดได้จริงๆ! ลินเฟิงไม่ได้คิดอะไรให้เยอะ เลือกใช้ทันที
[ติ้ง! เจ้าของภารกิจใช้กล่องสมบัติเอฟเฟกต์ระดับม่วง!]
[ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของภารกิจที่ได้รับเอฟเฟกต์ระดับม่วง: นักยิงแม่นขั้นเทพ!]
[เอฟเฟก์: เพิ่มอัตราการยิงระยะกลางของเจ้าของภารกิจ!]
[ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของภารกิจ ค่าคุณสมบัติการยิงระยะกลางเพิ่มขึ้นเป็น 75!]
[เส้นทางการอัปเกรด: นักยิงแม่นขั้นเทพ (สีม่วง) → มาสเตอร์ยิงระยะกลาง (สีทอง) → นักยิงระยะกลางไร้เทียมทาน (กาแล็กซี)!]
"เยี่ยมมาก!" ลินเฟิงกำหมัดแน่น เกือบจะตะโกนออกมา
สกิลนี้มาได้ถูกเวลาที่สุด! มันคือความสามารถในการยิงที่นี่กำลังขาดแคลนที่สุด!
เมื่อสองวันก่อน โค้ชผู้ช่วยเฟรแมนตั้งใจมาหาเขา พูดกันตรงๆ ว่าบาร์นส์โค้ชเตรียมจัดแมตช์ซ้อมภายในทีม ดูผลจากเกมนี้แหละ ว่าจะให้เขาและออกัสตินใครได้เล่นตัวจริง
ลินเฟิงรู้ชัดเจนเหมือนกระจก ตัวเองกับออกัสตินต่างกันตรงไหน? ก็ต่างที่การยิงไง! ตอนซ้อมในทีมเขาเห็นชัดเจน
การยิงครองบอลของออกัสตินทั้งนิ่งและแม่น และเขาจำได้ ออกัสตินตอนหลังเล่นในเอ็นบีเอมาเป็นสิบปี เป็นไม้แข็งจริงๆ ดังนั้นพอได้ยินข่าวนี้ เขากดดันสุดๆ
แต่ตอนนี้... [นักยิงแม่นขั้นเทพ]มาแล้ว! ดึงการยิงระยะกลางของเขาขึ้นไปถึงระดับมาตรฐานเอ็นบีเอได้ทันที!
แบบนี้ ต่อการแข่งขันซ้อมที่กำลังจะมาถึง เขาก็มีความมั่นใจมากขึ้นมาก ไล่ดาวไล่เดือน (กาแล็กซี), ปีศาจมองไม่เห็น (กาแล็กซี), ผู้เชี่ยวชาญการเลี้ยงบอล (สีม่วง),
บวกกับนักยิงแม่นขั้นเทพ (สีม่วง) ตัวใหม่นี้ คำทองกาแล็กซีสองอันคู่กับคำทองสีม่วงสองอัน คอนฟิกแบบนี้พอจะกดออกัสตินให้อยู่ได้ในแมตช์ซ้อมแน่นอน!