“อือ ใช่แล้ว” เหวินถิงเซี่ยแบมือทั้งสองข้าง สีหน้าดูน่ารักขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
“เป็นไปได้ยังไง นายสวยขนาดนี้ได้ยังไง”
หญิงสาวจ้องหน้าเหวินถิงเซี่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาจนแทบจะพ่นไฟออกมา ถ้าไม่รู้ว่าเหวินถิงเซี่ยเป็นคนจน เธอคงสงสัยไปแล้วว่าอีกฝ่ายไปทำศัลยกรรมมาหรือเปล่า
“ทำให้เธอผิดหวังแล้วนะ ฉันก็สวยแบบนี้แหละ” เหวินถิงเซี่ยพูดอย่างจริงใจ
【ฮ่า ๆ ๆ สซีเซี่ย ไม่นึกเลยว่าปากเธอจะคมขนาดนี้ ฆ่าคนโดยไม่เห็นเลือดเลย】คิวคิวหัวเราะจนกุมท้อง
หญิงสาวคนนี้คือสวี่เชียน เพื่อนสนิทของนางเอกอย่างเสิ่นหลิงเหยา
เธอยังเป็นเพื่อนร่วมห้องคนที่สี่ของเหวินถิงเซี่ยด้วย หลายวันก่อนเธอลาหยุดเพื่อไปชมทัวร์แสดงไวโอลินของเสิ่นหลิงเหยา วันนี้เพิ่งกลับมา
“สวยแล้วมีประโยชน์อะไร ก็ยังเป็นแค่คนจนอยู่ดี”
สวี่เชียนมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเหวินถิงเซี่ยอยู่นานขึ้นอีกหน่อย แปลกจัง ทำไมถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายหน้าตาคล้ายเสิ่นหลิงเหยา เพื่อนสนิทของเธออยู่บ้าง
ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ ๆ
หลิงเหยาเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่นที่ร่ำรวย ฐานะสูงศักดิ์ เป็นที่รักของทุกคน เหวินถิงเซี่ยที่มาจากบ้านนอกจะเอาอะไรมาเทียบกับเธอได้
“ฉันถามหน่อย เมื่อกี้มีเพื่อนบอกว่าเห็นรุ่นพี่เฮ้อมากินข้าวที่โรงอาหารกับสาวสวยคนหนึ่ง เธอเห็นไหม” น้ำเสียงของสวี่เชียนแฝงความดูถูก ท่าทางเหมือนการยอมพูดกับอีกฝ่ายเป็นการให้ทาน
เหวินถิงเซี่ยไม่ตอบ เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์เงียบ ๆ
【อะไรกันเนี่ย ไม่มีมารยาทเอาซะเลย สซีเซี่ย เธอทำถูกแล้ว ไม่ต้องไปสนใจมัน แบร่】
คิวคิวรู้สึกปลื้มใจมาก แม้โฮสต์ของมันจะขี้กลัวไปหน่อย ปกติมักทำท่าไม่อยากมีเรื่องและดูเป็นคนว่าง่าย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีอารมณ์ หรือจะยอมให้ใครรังแกตามใจชอบ