ในห้องนอนใหญ่ที่กว้างขวางและสว่างไสว
กลิ่นสมุนไพรจีนจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ เฮ้อซวยหลินนั่งอยู่บนโซฟา เสื้อเชิ้ตเปื้อนฝุ่นถูกถอดโยนไว้ตรงมุมโซฟา
เขาไม่ได้ใส่เสื้อ!
“อ๊ะ ขอโทษ ฉันควรเคาะประตูก่อน”
เหวินถิงเซี่ยที่บุกพรวดเข้ามาอย่างไม่ทันคิดร้องอุทาน ก่อนจะหันหลังให้แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดตา
เฮ้อซวยหลินกำลังจะทายาให้ตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่รู้จักเว้นระยะห่างและไม่เคยเข้ามาในห้องนอนใหญ่ จะจู่ ๆ ก็บุกเข้ามาในห้องของเขา
เขายื่นมือไปหยิบเสื้อเชิ้ตเปื้อนฝุ่นตรงมุมโซฟาขึ้นมาสวมอีกครั้ง
นิ้วยาวเรียวสวยค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล “มาทำไมเหรอ”
เหวินถิงเซี่ยยังคงหันหลังให้ชายหนุ่ม “แขนเสื้อฉันมีรอยเลือด เลยเป็นห่วงก็เข้ามาดูว่านายบาดเจ็บหรือเปล่า”
“เอวกระแทกโดนหิน ผิวถลอกนิดหน่อย” เฮ้อซวยหลินติดกระดุมต่ออย่างตั้งใจจนเม็ดสุดท้าย
“โทษฉันเอง เจ็บมากไหม” เหวินถิงเซี่ยรู้สึกผิด เพราะเธอเห็นหนูแล้วตกใจเกินเหตุ
“ไม่เป็นไร ไม่หนักหรอก” น้ำเสียงของเขายังคงไพเราะและอ่อนโยนเหมือนเดิม
เหวินถิงเซี่ยหันกลับมา
ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังเปลือยท่อนบน ตอนนี้แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ชายเสื้อเชิ้ตสอดเข้าไปในกางเกงสูทอย่างเรียบร้อย ดูสุขุมสง่างาม
“บาดเจ็บตรงไหน ฉันขอดูได้ไหม” เหวินถิงเซี่ยถาม
เฮ้อซวยหลินชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้ตอบในทันที
ดวงตาดำลึกล้ำสบเข้ากับดวงตากลมใสของเด็กสาวจากระยะไกล หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฮ้อซวยหลินก็ยื่นมือดึงชายเสื้อเชิ้ตที่สอดอยู่ในกางเกงออกมาต่อหน้าเหวินถิงเซี่ย แล้วค่อย ๆ ปลดกระดุมทีละเม็ด