ชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกประตูสูงสง่า แต่งกายเรียบร้อย เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปในห้องของเด็กสาว เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาสีดำทอดมองเด็กสาวน่ารักตรงหน้า ซึ่งตัวเตี้ยกว่าเขาเกือบครึ่งตัว
“เมื่อกี้เธอเดินรีบไปหน่อย ของชิ้นนี้หล่นไว้”
เฮ้อซวยหลินยื่นมือออกมา แบฝ่ามือให้เห็นกิ๊บติดผมรูปเชอร์รีชิ้นเล็กน่ารักที่วางอยู่บนนั้น
“ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่”
เหวินถิงเซี่ยยื่นมือไปรับกิ๊บติดผมของตัวเอง นิ้วกำลังจะหดกลับ ทว่ากลับถูกชายหนุ่มจับไว้อย่างแผ่วเบา
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจ้องมองเขาราวกับลูกแมว
เฮ้อซวยหลินดึงเธอเข้ามาใกล้อีกก้าว ก่อนปล่อยมือเธอ แล้วใช้นิ้วมือกว้างใหญ่และอบอุ่นลูบแก้มเธอ “หลบทำไม”
“ฉันไม่ได้หลบ”
เหวินถิงเซี่ยสะดุ้งเล็กน้อย กัดริมฝีปากล่าง ตอนตกใจเธอกะพริบตาถี่ขึ้น ขนตายาวสั่นไหวราวกับพัดที่กำลังโบกพึ่บพั่บ
“เมื่อกี้ฉันควบคุมตัวเองไม่ดี ทำให้เธอตกใจ ฉันขอโทษ”
เฮ้อซวยหลินก้มหน้าสบตาเธอ เอ่ยขอโทษอย่างจริงจัง “เบบี๋ อย่ากลัวนะ วางใจได้เลย ถ้าเธอไม่อนุญาต ฉันจะไม่รังแกเธอ”
【ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้นะ รังแกสาวซ่าของฉันได้เต็มที่เลย ไม่ต้องเกรงใจ】คิวคิวฟังแล้วร้อนใจแทน
เหวินถิงเซี่ย “……”
【อย่าลืมภารกิจของเธอ】
เหวินถิงเซี่ยตอบเสียงเบา “รู้แล้ว”
ตกใจก็ตกใจจริง กลัวก็กลัวจริง แต่เธอหลบไม่ได้
ขอแค่ไม่ทำให้อีกฝ่ายตกใจจนหนีไปก็พอ เส้นประสาทที่ตึงเครียดในใจคลายลงเล็กน้อย เฮ้อซวยหลินบีบแก้มน้อย ๆ ของเหวินถิงเซี่ย มุมปากยกขึ้นนิด ๆ แฟนสาวของเขาทำไมนุ่มนิ่มน่ารักขนาดนี้นะ