วันนั้น เฮ้อซวยหลินต้องทำงานล่วงเวลาที่ห้องทดลองของมหาวิทยาลัยชิงต้า จึงกลับบ้านเร็วไม่ได้
คิวคิววางแผนการเรียนให้เหวินถิงเซี่ย โดยตั้งเป้าให้สอบผ่านภาษาอังกฤษระดับสี่และระดับหกก่อนจบปีหนึ่ง เธอเลยไปห้องสมุดของมหาวิทยาลัยด้วย
หลังสี่ทุ่ม คนหนึ่งเดินออกจากห้องทดลอง อีกคนเดินออกจากห้องสมุด
ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วง พระจันทร์ลอยเด่นอยู่บนฟ้า สายลมเย็นพัดเอื่อย ต้นหลิวเขียวขจีทอดเงาสะท้อนอยู่ในผิวน้ำใสสะอาด ภายในมหาวิทยาลัยมีคนไม่มาก เงียบสงบและรื่นรมย์
เฮ้อซวยหลินกับเหวินถิงเซี่ยต่างก็ไม่รีบร้อนกลับบ้าน ทั้งสองเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบหมิงหูของมหาวิทยาลัยชิงต้า
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร จังหวะก้าวและตำแหน่งการเดินของทั้งสองก็เปลี่ยนไป
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งขายาวเดินตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ ส่วนสาวน้อยตัวเล็กน่ารักกลับก้าวเดินอย่างแผ่วเบาอยู่ข้างหน้า
ทั้งสองพูดกันไม่มาก ต่างสูดอากาศบริสุทธิ์และดื่มด่ำกับความสงบของค่ำคืน
ชายหนุ่มที่เดินตามหลังเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย ก็มาอยู่ข้างกายสาวน้อยได้อย่างไม่ยากเย็น เขาทำทีเหมือนไม่มีอะไร ก่อนมือใหญ่จะกอบกุมมือเล็กขาวผ่องราวหยกของเธอไว้
【อ๊าาา จับมือกันแล้ว จับมือกันแล้ว】
“ตื่นเต้นอะไรกัน ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยจับมือกันสักหน่อย” หลังจากใช้เวลาร่วมกันมานานกว่ายี่สิบวัน เหวินถิงเซี่ยก็สงบลงไม่น้อย
【อ๊ากกก สาวซ่า โปรยน้ำตาลเยอะ ๆ หน่อย ความสัมพันธ์ก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว】คิวคิวฟินอีกแล้ว
“ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยนะ สนิทสนมกันเกินไปไม่ดีหรอก แค่จับมือก็…อ๊า~”
เหวินถิงเซี่ยพูดไปได้ครึ่งประโยค จู่ ๆ ก็มีสิ่งมีชีวิตสีดำมืดพุ่งออกมาจากพุ่มไม้เตี้ย เธอร้องเสียงหลงแล้วกระโจนเข้าใส่เฮ้อซวยหลินที่อยู่ข้างกายทันที