“ฉันแค่สั่งสอนลูกตามปกติ ฉันไม่ได้ผิดสักหน่อย คนที่ผิดคือเธอต่างหาก”
ฉินหยาจือชี้หน้าเหวินถิงเซี่ยอย่างเกรี้ยวกราด น้ำเสียงแหลมสูง “เธอเป็นลูกสาวที่ฉันรับเลี้ยงอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ตอนนี้ก็อายุครบ 18 แล้ว แต่กลับไม่ทำหน้าที่เลี้ยงดูพ่อแม่ คนที่ผิดคือเธอต่างหาก”
“คุณป้า ที่แท้ก็รู้จักคำว่าถูกกฎหมายด้วยเหรอ ในเมื่อรู้กฎหมาย งั้นรู้ไหมว่าลูกต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ตอนไหน?”
“ขาคุณหักหรือแขนขาดล่ะ?”
“อายุยังไม่ถึง 50 ใช่ไหม แถมก็ยังทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ แต่กลับคิดจะให้ลูกสาวที่ยังเรียนหนังสือ ไม่มีรายได้ มาเลี้ยงดูคุณ คุณจะรีบร้อนไปหน่อยไหม?”
นักศึกษามหาวิทยาลัยชิงต้าหลายคนที่ตามมาช่วยเป็นพยานให้เสิ่นหลิงเหยาต่างพากันพูดเข้าข้างเหวินถิงเซี่ย
เจ้าหน้าที่ตำรวจสอบถามเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เหวินถิงเซี่ยไม่คิดจะชดใช้ค่าเสียหายแทนแม่บุญธรรม แถมยังจะดำเนินคดีพ่อแม่บุญธรรมฐานทารุณกรรมบุตรอีกด้วย
ส่วนเสิ่นหลิงเหยาก็ปฏิเสธการไกล่เกลี่ยทุกรูปแบบ
ฉินหยาจือถูกควบคุมตัวในข้อหากระทำผิดเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย
เรื่องราวคลี่คลายลง นักศึกษาจิตอาสาที่ตามมาด้วยกันหลายคนกลับมหาวิทยาลัย สวี่เชียนมองเหวินถิงเซี่ยที เสิ่นหลิงเหยาที ราวกับคนท้องผูก ที่แท้พวกเธอสองคนก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนี่เอง มิน่าก่อนหน้านี้ถึงรู้สึกว่าหน้าตาคล้ายกันอยู่บ้าง