ตอนเหวินถิงเซี่ยได้รับโทรศัพท์จากคุณตำรวจ เฮ้อซวยหลินกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่ห้องทดลอง ยังไม่กลับมา
คุณตำรวจเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟัง ฉินหยาจือก่อเรื่องวุ่นวายอยู่ที่สถานีตำรวจ ยืนกรานว่าจะต้องเจอลูกสาวบุญธรรมให้ได้ ทะเบียนบ้านของเหวินถิงเซี่ยยังอยู่ที่บ้านตระกูลเหวิน คุณตำรวจจึงขอให้เธอมาที่สถานีสักครั้ง
เกือบสี่ทุ่ม เหวินถิงเซี่ยเรียกรถไปสถานีตำรวจ
“พี่สาว”
ที่หน้าสถานีตำรวจ เหวินถิงเซี่ยเห็นเสิ่นหลิงเหยาทันที
เจ้าหญิงน้อยตระกูลเสิ่นที่เคยได้รับการปรนนิบัติอย่างดีดูสะบักสะบอมมาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง รอยฝ่ามือบนใบหน้าบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าที่สวมก็สกปรกอยู่บ้าง
“เหยาหยา เธอเรียกเหวินถิงเซี่ยว่าอะไรนะ?” สวี่เชียนตกใจไม่แพ้ตอนเห็นฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
“เธอเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของฉัน”
เมื่อก่อนนี่เป็นเรื่องที่เสิ่นหลิงเหยากลัวคนอื่นรู้มากที่สุด เธอกลัวคนรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเสิ่น กลัวถูกเยาะเย้ย ถูกดูถูก และยังกลัวว่าตระกูลเสิ่นจะถูกเหวินถิงเซี่ยเรียกเงินเพราะเรื่องของเธอ
เธอเคยได้ยินเรื่องน่ากลัวเกี่ยวกับญาติยากจนมามากเกินไป
แต่บางเรื่องก็หนีไม่พ้น หลังจากผ่านช่วงปรับตัวและเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันมาระยะหนึ่ง เสิ่นหลิงเหยาก็ค่อย ๆ หัดยอมรับมัน