เดือนตุลาคมอันงดงาม อากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อย
ประตูทางทิศเหนือของมหาวิทยาลัยชิงต้า
เหวินถิงเซี่ยสวมเดรสสีขาว คลุมทับด้วยเสื้อถักสีเหลืองไข่ห่าน ถุงเท้าย่นคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาว สะพายกระเป๋าข้าง ยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ริมถนน
สาวน้อยหน้าตาสะสวยบริสุทธิ์ดึงดูดสายตาของหนุ่มสาวที่เดินเข้าออกประตูมหาวิทยาลัยไม่น้อย
【สซีเซี่ย มีคนแอบมองแกด้วยแหละ สาวสวยอย่างแกมีเสน่ห์จริงๆ นะ】
คิวคิวไม่หวงคำชมเลยสักนิด แถมยังภูมิใจในความงามของเหวินถิงเซี่ยเป็นพิเศษ ถึงขั้นเอารูปเธอไปประชันความสวยในกลุ่มระบบอยู่บ่อยๆ
【น่าเสียดายที่พระเอกเป็นพวกบ้างานเรียนกับงาน ไม่เคยมองคนที่หน้าตา แถมยังจำหน้าไม่เก่งอีก】
“สวัสดีครับ เพื่อนนักศึกษา ผมอยู่ภาควิชาการเงินปีสอง ขอทำความรู้จักได้ไหมครับ” หนุ่มใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก
เอ๊ะ ผู้ชายแปลกหน้า!
เหวินถิงเซี่ยพลันระแวดระวัง ถอยหลังไปหลายก้าว รักษาระยะห่างจากผู้ชายตรงหน้าอย่างน้อยสามเมตร
นิ้วเรียวขาวผ่องกำสายกระเป๋าสะพายข้างแน่น พูดตะกุกตะกัก “ขะ... ขอโทษค่ะ ไม่... ไม่สะดวกค่ะ”
ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำ ท่าทางตื่นตระหนกน่าสงสารราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่ถูกทำให้ตกใจ ชวนให้คนเอ็นดู
หนุ่มคนนั้นมองจนตาพร่า
ถูกปฏิเสธแล้วเขากลับไม่ถอย แถมยังรุกเข้ามาอีก น้ำเสียงจริงใจและอ่อนโยน “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมแค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณ ไม่ทำร้ายคุณหรอก”
สาวน้อยน่ารักขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนจะทำใจทำร้ายลงล่ะ
เหวินถิงเซี่ยไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะตื๊อขนาดนี้
เธอปฏิเสธไปแล้ว เขายังไม่ยอมไปให้ไกลๆ อีก