เหวินถิงเซี่ยถูกใจคุโรมิโทนดำม่วงในตู้คีบตุ๊กตาตั้งแต่แรกเห็น เล็งเป้าหมายให้ดี หยอดเหรียญ ขยับก้านบังคับ แล้วเริ่มคีบ
【ไปทางซ้ายนิดหนึ่ง แล้วไปข้างหน้าอีกหน่อย เลยไปแล้ว ถอยกลับมานิด ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ】
สายติวหนักคิวคิวหาโอกาสออกมาเล่นกับโฮสต์ได้ยากยิ่งกว่าสิ่งใด ตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เปิดใช้ดวงตากลไกวัดระยะอย่างแม่นยำ แล้วคอยบอกเหวินถิงเซี่ยว่าต้องขยับอย่างไร
ด้านข้าง
เฮ้อซวยหลิน อัจฉริยะคณิตศาสตร์ผู้มีดวงตาแม่นยำราวกับไม้บรรทัด ตอนแรกก็แค่อยากพาแฟนสาวออกมาเปลี่ยนบรรยากาศ ผ่อนคลายสักหน่อย แต่พอเห็นแฟนตัวน้อยคีบตุ๊กตาได้แม่นยำระดับมิลลิเมตร สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่เหมือนภาพประทับใจที่เขามีต่อเธอตอนพบกันครั้งแรกเลยแม้แต่น้อย
ราวกับเป็นคนละคน
“ป้าบ~”
หลังเล็งตำแหน่งได้แล้ว เหวินถิงเซี่ยกดปุ่มตามเสียงเร่งของคิวคิว ก้ามคีบของเครื่องตกลงบนตัวคุโรมิอย่างแม่นยำ แล้วหนีบมันไว้แน่น
“คีบได้แล้ว คีบได้แล้ว”
เหวินถิงเซี่ยยิ้มจนดวงตาโค้ง มือเล็ก ๆ ปรบเบา ๆ อยู่ตรงหน้าอกอย่างตื่นเต้น จ้องก้ามคีบที่กำลังเคลื่อนไปยังช่องรับตุ๊กตาไม่วางตา
คิวคิวเองก็ได้ใจเต็มที่:【เรื่องเล็กน้อย รับรองว่าคีบได้แน่】
มีมันช่วย ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
แต่แล้ว ภายใต้สายตาคาดหวังของคนหนึ่งคนกับหนึ่งระบบ คุโรมิที่ถูกก้ามคีบหนีบไว้แน่นกลับหลุดร่วงลงไปบนกองตุ๊กตาอย่างไร้สาเหตุ
ล้มเหลว พวกเขาคีบอะไรไม่ได้เลย
คิวคิว:เอ่อ (⊙o⊙)…
เหวินถิงเซี่ยทำหน้าเหม่อลอย กะพริบตาปริบ ๆ อย่างน่ารัก “ฉันตาฝาดหรือเปล่า เมื่อกี้ก้ามคีบมันสั่นใช่ไหม?”