สามวันต่อมา
【ตอนนี้เธอเพิ่งขึ้นปีหนึ่งก็จริง แต่ยิ่งเตรียมตัวทำวิทยานิพนธ์เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี】
【สายติวหนักบางคน อย่างฉินเหมิงเพื่อนร่วมห้องของเธอ เริ่มค้นคว้าเอกสารอ้างอิงตั้งแต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เพื่อเตรียมทำวิทยานิพนธ์และเข้าห้องแล็บแล้ว】
【เริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังทัน พยายามตีพิมพ์งานวิจัยของตัวเองในวารสารระดับท็อปนานาชาติก่อนขึ้นปีสอง สร้างชื่อเสียงให้เป็นที่รู้จัก ให้ศาสตราจารย์เห็นความสามารถของเธอมากขึ้น…】
คิวคิวคอยป้อนความรู้สารพัดให้เหวินถิงเซี่ย ทั้งยังเร่งให้เธอตั้งใจเรียน จู่ ๆ ก็ชะงักไป
ระบบที่เมื่อครู่ยังเป็นระเบียบและมีเหตุผลชัดเจน พลันลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
【แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว! ฉันนึกออกแล้วว่าลืมอะไรไป!】
【อ๊าก พระเอก!】
【ฉันลืมพระเอกไปได้ยังไง! โธ่เอ๊ย จะเรียนอะไรอีก ตอนนี้ฉันเป็นระบบความรักแล้วนะ เออใช่ ต้องคบกันสิ สซีเซี่ย เธอกับพระเอกไม่ได้ติดต่อกันมากี่วันแล้ว】
“สามวัน”
【!!!∑(ﾟДﾟノ)ノ อะไรนะ】
ฟ้าจะถล่มแล้วเพื่อนเอ๊ย
【ผ่านไปนานขนาดนั้นแล้วเหรอ】คิวคิวลนลาน 【คนหนุ่มสาวที่อยู่ในช่วงคบกันหวิว ๆ ไม่ติดต่อไม่เจอกันสามวัน แบบนี้ถือว่าโดนบอกเลิกไปแล้วหรือเปล่า】
【จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว พระเอกจะไม่พอใจเธอไหมที่กินข้าวกับเธอจนทำให้ความคืบหน้าของโปรเจกต์ล่าช้า แล้วเงินสองพันที่เติมเข้าบัตรอาหารให้เธอ จริง ๆ เป็นค่าเสียหายเลิกราหรือเปล่า】
“ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้ง นายไม่ได้บอกเหรอว่าพระเอกเป็นผู้ชายที่รักษาคำพูดและรักษาสัญญา ยังไม่ครบหนึ่งเดือน ต่อให้ไม่พอใจฉันแค่ไหน เขาก็น่าจะคบให้ครบหนึ่งเดือนก่อนค่อยเลิกสิ”