เฮ้อซวยหลินกับเสิ่นเยี่ยนซวยต่างก็เป็นคนหนุ่มผู้มีความสามารถโดดเด่นในบรรดาคุณชายตระกูลใหญ่แห่งเมืองจิงซื่อ เรียกได้ว่าเป็นหัวกะทิในหมู่คนรุ่นเดียวกัน
เพียงแต่ทั้งคู่อายุห่างกันมาก แม้จะรู้จักกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก
เมื่อเฮ้อซวยหลินบอกว่า “ผมมารับแฟนกลับบ้าน” เสิ่นเยี่ยนซวยจึงไม่มีเหตุผลจะรั้งเธอไว้
เหวินถิงเซี่ยนั่งลงบนเบาะข้างคนขับของรถโรลส์-รอยซ์ เฮ้อซวยหลินช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ “คราวหน้าออกมา เรียกผมมาด้วยสิ”
“ก็เห็นว่าคุณมีธุระต้องทำนี่นา” เหวินถิงเซี่ยทำปากยื่นพึมพำ
เฮ้อซวยหลินหลุดหัวเราะ ยกมือขึ้นบีบแก้มเธอเบา ๆ “ต่อให้ยุ่งแค่ไหน เวลาพาแฟนไปเยี่ยมผู้ใหญ่ก็ยังมีอยู่แล้ว”
พอนึกถึงภาพลักษณ์สาวขี้อ้อนที่คุยกับคิวคิวเมื่อคืน เหวินถิงเซี่ยก็ได้คืบจะเอาศอก เธอจับแขนเสื้อเฮ้อซวยหลินแล้วเขย่าเบา ๆ น้ำเสียงออดอ้อน “แค่ไปเยี่ยมคนป่วยเป็นเพื่อนฉันยังไม่พอ เรื่องอื่น ๆ ทุกด้าน คุณก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันด้วยนะ”
“ได้สิ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”
เฮ้อซวยหลินหัวเราะเสียงต่ำ
【จัดการพระเอกได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?】คิวคิวตะลึงจนตาค้าง ก่อนยกนิ้วโป้งให้ 【เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนจริง ๆ เหรอ เก่งเกินไปแล้ว】
“อาจเพราะพระเอกเป็นคนดีมั้ง ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงไม่กล้าพูดแบบนี้หรอก ถ้าเป็นเสิ่นเยี่ยนซวยล่ะก็ คงโดนขู่จนตายแน่”
【ก็จริง พระเอกนอกจากจะดูเย็นชาไปหน่อยแล้ว ก็ได้รับการอบรมมาดีมาก ทั้งสุภาพและมีมารยาท นิสัยก็อ่อนโยน ไม่เคยทำเรื่องฝืนใจคนอื่นเลย】คิวคิวพยักหน้าเห็นด้วย