เหวินถิงเซี่ยอุ้มช่อดอกไม้กับกระเช้าผลไม้มาถึงหน้าโรงพยาบาล แล้วบังเอิญเจอแม่ของเย่เยี่ยนหมิงกับเสิ่นหลิงเหยา
“พี่คะ”
“คุณครูเสี่ยวเหวิน”
เสิ่นหลิงเหยากับแม่ของเย่เยี่ยนหมิงทักเธอพร้อมกัน
“พี่เหรอ? รู้จักกันด้วยหรือ?” คุณนายเย่ถามเสิ่นหลิงเหยาอย่างสงสัย
“ค่ะ พี่เขาคือพี่สาวแท้ ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปนานของหนู” เสิ่นหลิงเหยาก้มหน้าลงอย่างกระดากอาย
โชคดีที่คนที่เจอเป็นน้าสะใภ้ น้าสะใภ้รู้ชาติกำเนิดของเธออยู่แล้ว ถ้าเป็นคนอื่น เธอคงไม่รู้จะแนะนำเหวินถิงเซี่ยอย่างไร
“บังเอิญจังเลย” คุณนายเย่ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มหน้าบานแล้วจับมือเหวินถิงเซี่ยไว้ “ฉันนึกอยู่ว่าทำไมเจอเธอครั้งแรกแล้วถึงรู้สึกสนิทสนมขนาดนี้ ที่แท้เราก็เป็นญาติกันนี่เอง ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแม่เหยาหยา”
จากนั้นก็เหลือบมองดอกไม้สดกับกระเช้าผลไม้ในมือเหวินถิงเซี่ย “มาเยี่ยมพี่สาวฉันเหรอ?”
“ค่ะ” เหวินถิงเซี่ยยิ้มพลางพยักหน้า
คุณนายเย่เป็นน้องสาวของแม่เชิ่น ตระกูลเชิ่นกับตระกูลเย่จึงเป็นญาติทางแม่
มิน่าพวกเขาถึงอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน แถมบ้านยังอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เดาว่าตัว “เยี่ยน” ในชื่อของเย่เยี่ยนหมิงก็คงได้มาจากลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคน
【สองพี่น้องคู่นี้มีนิสัยใจคอและทัศนคติเหมือนกันดีจริง ๆ อัธยาศัยดี เป็นมิตร】
“คุณนายเย่ดูยิ้มเก่งกว่าแม่เชิ่นนิดหน่อย”
【หลายครอบครัวก็เป็นแบบนี้ น้องสาวมักร่าเริงยิ้มเก่งกว่า ส่วนพี่สาวมักสุขุมอ่อนโยนกว่า ยังดีที่สองพี่น้องคู่นี้ไม่ได้โตมาเพี้ยน】