คงไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ ซูเสี่ยวไป๋หันกลับไปอย่างแข็งทื่อ
ด้านหลังมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา ยืนอยู่จริง ๆ เขาสวมเสื้อโค้ตผ้าวูลสีดำ ดูสุขุมเย็นชา มือผิวขาวซีดถือร่มสีดำ นิ้วยาวเรียว ข้อนิ้วเด่นชัด
“ฮะ...ฮาย รุ่นพี่เฮ้อ” ซูเสี่ยวไป๋ทักทายอย่างเกร็ง ๆ
“สวัสดี เพื่อนซู เพื่อนฉิน”
เฮ้อซวยหลินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่หางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยก็พอบอกได้ว่าเขาไม่ได้โกรธ
“รุ่นพี่เฮ้อ ในเมื่อคุณมาแล้ว พวกเราก็กลับก่อนนะ บ๊ายบาย~”
ฉินเหมิงรับร่มจากมือเหวินถิงเซี่ย แล้วลากซูเสี่ยวไป๋เดินจากไปด้วยกัน
เฮ้อซวยหลินรับกระเป๋าจากเหวินถิงเซี่ย สะพายไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง ก่อนโอบเอวเธอด้วยมือเดียว ดึงเธอเข้ามาแนบอก ส่วนอีกมือถือร่มคันใหญ่ “กลับบ้านกันเถอะ”
เหวินถิงเซี่ยก้มมองมือของชายหนุ่ม “กอดแน่นไปหรือเปล่า แบบนี้เดินไม่สะดวกนะ”
“ไม่แน่นหรอก ถ้าเรายืนห่างกันเกินไป ฝนจะสาดใส่”
เหวินถิงเซี่ยว่า “ฟังดูมีเหตุผลมาก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ อยู่ดี”
คิวคิว：【พระเอกนี่รู้จักหาผลประโยชน์ให้ตัวเองจริง ๆ เล่นเอวเธอเป็นพิเศษเลยนะ จุดมีเสน่ห์ของเธอไม่ได้มีแค่เอวสักหน่อย สัมผัสหน้าอกยังดีกว่าอีก】
ไม่ไกลนักด้านหลัง
สายตาเลื่อนลอยและสับสนคู่หนึ่งจับจ้องไปยังคนสองคนที่ยืนเบียดกันใต้ร่มตรงหน้า
นี่เป็นทางที่ต้องผ่านเพื่อกลับหอพักหญิง สวี่เชียนไม่เคยคิดเลยว่ารุ่นพี่เฮ้อผู้เย็นชาและห่างเหินจะตั้งใจมาส่งร่มให้เหวินถิงเซี่ย แล้วรับเธอกลับไป
ปลายนิ้วที่กำด้ามร่มกระชับแน่นขึ้น สั่นระริกเล็กน้อย