ในห้องหนังสือ
เมื่อเห็นว่าสุดสัปดาห์ใกล้เข้ามา เหวินถิงเซี่ยก็เริ่มกระวนกระวาย เธอจับนิ้วมือของเฮ้อซวยหลินมาเล่นทีละนิ้ว “พี่หลิน วันเกิดคุณปู่ของนาย ฉันต้องเตรียมอะไรบ้างไหม?”
“ไม่ต้อง”
“ฉันต้องซื้อชุดกระโปรง แล้วก็ไปทำผมด้วยไหม?”
เหวินถิงเซี่ยดูละครสั้นมาหลายเรื่อง งานเลี้ยงของตระกูลเศรษฐีหรือปาร์ตี้วันเกิดต่างก็จัดกันอย่างยิ่งใหญ่ ชุดราตรี เครื่องประดับ รองเท้าส้นสูง...ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้เลย
“แย่แล้ว ฉันใส่รองเท้าส้นสูงมาก ๆ แบบนั้นไม่เป็น สูงที่สุดก็ห้ามเกินห้าเซนติเมตรนะ” เหวินถิงเซี่ยพูดอย่างตื่นตระหนก
“ไม่ต้องหรอก ใส่ชุดที่สบายที่สุดไปก็พอ แค่งานเลี้ยงกันเองในครอบครัวธรรมดา ๆ เท่านั้น ส่วนกระโปรง สุดสัปดาห์นี้ฉันหาเวลาพาไปซื้อสักสองสามตัว อยากใส่เมื่อไรก็ใส่ได้”
เฮ้อซวยหลินอุ้มเธอมานั่งบนตัก มือซ้ายวางบนโต๊ะปล่อยให้เธอเล่น ส่วนมือขวาจับเมาส์ คลิกเปิดรายงานการเงินในแล็ปท็อป
“เฮ้อ...” เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณปู่เฮ้อที่โรงพยาบาลวันนั้น เหวินถิงเซี่ยก็ถอนหายใจ “รู้สึกเหมือนกำลังจะไปงานเลี้ยงหงเหมินเลย คนในครอบครัวนายไม่ชอบฉันกันหมด”
คุณปู่เฮ้อชอบเสิ่นหลิงเหยามากกว่า ส่วนพ่อของเฮ้อซวยหลินก็สนับสนุนเสิ่นหลิงเหยามากกว่าเช่นกัน
“ไม่ต้องสนใจพวกเขา แค่ฉันชอบเธอก็พอ” เฮ้อซวยหลินยังคงคลิกเมาส์ พูดบางอย่างออกมาโดยไม่ทันคิด